III OSK 1627/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku I. sp. z o.o. z siedzibą w T. o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej I. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 116/25 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 30 września 2024 r., nr DTPO-ZKP.401.4.2024.MK w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 116/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 września 2024 r., nr DTPO-ZKP.401.4.2024.MK w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia spółka zawarła wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 299/24 w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów pojazdów historycznych decyzją z 22 listopada 2023 r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nr DTPO-NPOP.400.305.2022.9.SD będących przedmiotem niniejszej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z treści powołanej regulacji wynika zatem, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawieszenie postępowania z przyczyn wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Należy mieć także na uwadze, że związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. musi być realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (wpływ pośredni nie jest przesłanką zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a postępowanie w sprawie prejudykatu musi wyprzedzać w czasie postępowanie główne (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II GZ 421/18). Tylko taki układ obu postępowań jest możliwy dla konstruowania prejudycjalności. Samo merytoryczne powiązanie rozpatrywanej sprawy z innymi nie oznacza, że wniosek o zawieszenie postępowania na ww. podstawie jest zasadny (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, komentarz do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 4. wyd. zmienione i uzupełnione, Warszawa 2017, str. 561 oraz powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wstrzymywanie biegu postępowania sądowego jest nieuzasadnione. Za zawieszeniem postępowania w niniejszej sprawie nie może przemawiać okoliczność braku prawomocności decyzji wzywającej do zagospodarowania odpadów. Podstawę materialnoprawną stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2024 r., poz. 746). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że stan faktyczny odpowiada dyspozycji tego przepisu z chwilą wydania ostatecznej decyzji zobowiązującej do zagospodarowania odpadów, a nie z chwilą uzyskania przez tę decyzję waloru prawomocności. Tym samym wynik kontroli sądowoadministracyjnej decyzji zobowiązującej ma jedynie pośredni, a nie bezpośredni związek z niniejszym postępowaniem. W konsekwencji, rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w sprawie decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów nie stanowi zagadnienia wstępnego wobec postępowania dotyczącego wymierzenia kary pieniężnej. Brak jest zatem przesłanek do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.