III OSK 1607/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2003/22 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 22 grudnia 2021 r. nr BCK-I-O-27-2021 w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2003/22 oddalił skargę J.G. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 22 grudnia 2021 r. nr BCK-I-O-27-2021 w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. W dniu 21 marca 2019 r. r. J.G. (dalej w skrócie: "skarżąca", "habilitantka" lub "wnioskodawczyni") złożyła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej w skrócie: "Centralna Komisja") wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. Centralna Komisja powołała Komisję Habilitacyjną. W toku postępowania habilitacyjnego opinie złożyło troje recenzentów – opinie te były negatywne. Uchwałą z dnia 29 stycznia 2021 r. Komisja Habilitacyjna, w głosowaniu jawnym, jednogłośnie negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W związku z w/w uchwałą Komisja Habilitacyjna skierowała do Rady Naukowej Instytutu [...] wniosek z opinią negatywną w zakresie nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. Uchwałą z dnia 18 lutego 2021 r. nr 15/2021 Rada Naukowa Instytutu [...] (dalej w skrócie: "Rada Naukowa" lub "organ pierwszej instancji"), działając m.in. na podstawie art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, dalej w skrócie: "u.s.n.t.n.") w związku z art. 179 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 lit. b w związku z art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm., dalej w skrócie: "p.s.w.n.") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), odmówiła nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu uchwały organ pierwszej instancji wskazał, iż na negatywną ocenę dorobku habilitantki złożyły się sformułowane oceny dotyczące cyklu czterech publikacji naukowych powiązanych tytułem: "[...]", wskazanego jako główne osiągnięcie naukowe oraz pozostałych osiągnięć z trzech zakresów ustawowych wymagań, które podlegają ocenie, tj. naukowego, dydaktycznego oraz organizacyjnego. Rada Naukowa zwróciła uwagę na uchybienie natury formalnej, związane z nierzetelnym przygotowaniem przez wnioskodawczynię dokumentacji w zakresie wskazanych przez nią danych ilościowych, dotyczących dorobku naukowego przedłożonego do oceny, w tym rzeczywistej liczby monografii naukowych. W odwołaniu złożonym od w/w uchwały do Rady Doskonałości Naukowej (dalej w skrócie: "RDN" lub "organ odwoławczy"; następca prawny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie z jej skargi na uchwałę Rady Naukowej Instytutu [...] z dnia 11 lutego 2021 r. nr 14/2021 w przedmiocie zawieszenia postępowania habilitacyjnego oraz do czasu wyjaśnienia w sprawie zgłoszenia możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na niszczeniu nagrań przez Przewodniczącą Rady Naukowej. Ponadto wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jednostce wskazanej przez organ odwoławczy. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2021 r. RDN odmówiła zawieszenia postępowania odwoławczego. W toku postępowania odwoławczego RDN powołała dodatkowego recenzenta – prof. dr hab. [...], który wydał negatywną dla skarżącej recenzję. Następnie odwołanie habilitantki zostało skierowane do Zespołu [...] RDN, który w dniu 14 grudnia 2021 r., po zapoznaniu się z odwołaniem i recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym, w głosowaniu tajnym wypowiedział się za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania – 1 głos, przeciw – 28 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej (dalej w skrócie: "Prezydium RDN"), po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy i stanowiskiem Zespołu, postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Naukowej (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Następnie RDN, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r. nr BCK-I-O-27-2021, na podstawie art. 21 ust. 2 u.s.n.t.n. w zw. z art. 179 ust. 2 p.s.w.n., orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powołani w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci mieli obowiązek merytorycznie ocenić osiągnięcia naukowe skarżącej i takiej oceny dokonali. Wszystkie recenzje zostały sporządzone prawidłowo – uwzględniają elementy wynikające z przepisów prawa w odniesieniu do oceny dorobku habilitantki w postępowaniu habilitacyjnym, tj. w szczególności ocenę wskazanego przez skarżącą podstawowego osiągnięcia naukowego oraz ocenę pozostałego dorobku naukowego, aktywności naukowo-badawczej, konferencyjnej, dydaktycznej, popularyzatorskiej, współpracy naukowej z zagranicą. Konkluzje recenzji są jednoznaczne i wystarczająco umotywowane w treści recenzji. RDN wyjaśniła ponadto, że tocząca się przed WSA w Szczecinie sprawa dotycząca odmowy zawieszenia postępowania przez Radę Naukową oraz sprawa karna (wynikła ze złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez przewodniczącego Rady Naukowej w zakresie zniszczenia nagrania rejestrującego przebieg Komisji Habilitacyjnej i przebieg posiedzenia Rady Naukowej) nie stanowią zagadnienia wstępnego warunkującego zawieszenie niniejszego postępowania. Organ odwoławczy za niezasadne uznał także podniesione w odwołaniu zarzuty podważające kompetencje powołanych recenzentów oraz zarzuty kierowane pod adresem sporządzonych w sprawie recenzji. RDN jako niezasadny oceniła również zarzut dotyczący stronniczości recenzentki – dr hab. A.B., oparty na tezie, że w postępowaniu o nadanie w/w recenzentce tytułu profesora jednym z recenzentów była prof. dr hab. C.D., która niejednokrotnie wykazywała uprzedzenia wobec wnioskodawczyni. Zarzut ten w istocie dotyczy bowiem stronniczości prof. dr hab. C.D., która recenzentką nie była. W skardze złożonej na powyższą decyzję RDN do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca podniosła zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę RDN wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że recenzenci powołani przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ odwoławczy, szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącej, jednomyślnie twierdząc, że jej osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań ustawowych. Rozpoznając odwołanie, RDN przeanalizowała, a następnie omówiła w uzasadnieniu decyzji zarzuty habilitantki, szczegółowo wskazując na podstawy odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Odniosła się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Według art. 16 u.s.n.t.n., osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. W sprawie skarżącej RDN uznała, że osiągnięcia naukowe habilitantki nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...]. Wnioskodawczyni jako swoje najważniejsze osiągnięcie naukowe wskazała cykl czterech publikacji naukowych, opublikowanych w latach 2014-2019 pod wspólnym tytułem: "[...]". Skarżąca wskazała, że jej wkład w powstanie testów obejmował opracowanie strategii badań i danych oraz ich analizę. Dorobek naukowy po uzyskaniu stopnia doktora przez habilitantkę obejmuje: 11 monografii, 5 książek [...], 23 artykuły, 2 książki pod redakcją, 16 programów komputerowych, 7 haseł encyklopedycznych. Największą liczebnie część dorobku naukowego skarżącej stanowią teksty, które mają charakter popularnonaukowy. Habilitantka popularyzuje zwłaszcza wykorzystanie programów komputerowych w [...]. Liczba cytowań, według bazy Publish or Perish, wynosi – 38 oraz indeks Hirscha według tej samej bazy – 4. Zdaniem recenzentów, habilitantka nie osiągnęła samodzielności naukowej, nie tworzy nauki, ani jej nie rozwija. Jest ona praktykiem i jej doświadczenie praktyczne zostało docenione przez recenzentów – nie ma ono jednak znaczenia dla nauki, a wskutek braków kompetencyjnych jest wadliwe w zakresie praktyk diagnostycznych. Recenzenci zgodnie podważyli wartość czterech testów cyklu, zgłoszonego w dorobku jako główne osiągnięcie. Powołani w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci mieli obowiązek merytorycznie ocenić osiągnięcia naukowe habilitantki i takiej oceny dokonali. Wszystkie recenzje zostały sporządzone prawidłowo oraz uwzględniają elementy wynikające z przepisów prawa w odniesieniu do oceny dorobku w postępowaniu habilitacyjnym, tj. w szczególności ocenę wskazanego przez skarżącą podstawowego osiągnięcia naukowego oraz ocenę pozostałego dorobku naukowego, aktywności naukowo-badawczej, konferencyjnej, dydaktycznej, popularyzatorskiej, współpracy naukowej z zagranicą. Konkluzje recenzji są jednoznaczne i wystarczająco umotywowane w ich treści. WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami skarżącej do tytułu czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe przed RDN ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów. W toku postępowania nie doszło zatem do naruszenia art. 18a ust. 10 u.s.n.t.n., ani innych przepisów regulujących udział strony w postępowaniu, przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia rozmowy z habilitantką, Sąd pierwszej instancji wskazał, że jest to autonomiczna decyzja Komisji, czy takie spotkanie należy przeprowadzić. Zgodnie z art. 18a ust. 10 u.s.n.t.n., komisja habilitacyjna, jeśli ma uzasadnione wątpliwości dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić rozmowę z habilitantem o jego osiągnięciach i planach naukowych. Nawet wystosowanie zaproszenia do habilitanta nie zobowiązuje jednak komisji habilitacyjnej do przeprowadzenia z nim rozmowy. Jeśli natomiast chodzi o zarzut stronniczości recenzentki – dr hab. A.B., opierający się na tym, że w postępowaniu o nadanie jej tytułu profesora, jednym z recenzentów była prof. dr hab. C.D., która niejednokrotnie wykazywała uprzedzenia wobec skarżącej, a więc mogła ona wpłynąć na treść recenzji dr hab. A.B., WSA w Warszawie uznał ten zarzut za niezasadny, bowiem prof. dr hab. C.D. nie była recenzentką skarżącej, a zatem nie doszło do naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła J.G. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła: I) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez WSA w Warszawie, wskutek przyjęcia, że: "Podstawy (...) faktyczne decyzji nie były w skardze kwestionowane" (str. 14 uzasadnienia wyroku), podczas gdy skarżąca w zarzutach nr 6, 8 i 12 skargi kwestionowała ustalony w świetle akt sprawy jej stan faktyczny; - wskazany zarzut miał istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, gdyż doprowadził WSA w Warszawie do błędnego przyjęcia faktycznego, skutkującego błędnym uznaniem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu; 2) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez WSA w Warszawie, wskutek przyjęcia, że: "Zarówno odwołanie, jak i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zbiór różnego twierdzeń i oskarżeń, które nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy" (str. 14 uzasadnienia wyroku), podczas gdy skarga zawiera 16 konkretnych zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, które następnie zostały przez skarżącą uzasadnione, a które odnoszą się do postępowania administracyjnego przed organami właściwymi w sprawie nadania stopnia naukowego; - wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, gdyż gdyby Sąd pierwszej instancji nie uznał, że skarga stanowi "zbiór różnego rodzaju twierdzeń i oskarżeń", ale rozpatrzył w skonkretyzowany sposób poszczególne zarzuty, to mógłby dojść do przekonania, że prowadzone postępowanie obarczone jest wadami, które powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego aktu; 3) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, zaś uzasadnienie wyroku zawierać powinno m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które w istocie uniemożliwia merytoryczną kontrolę wydanego przez WSA w Warszawie rozstrzygnięcia, gdyż: a) rozważania merytoryczne Sądu pierwszej instancji pozostają w znaczącej dysproporcji względem opisu stanu faktycznego sprawy – całe uzasadnienie wyroku składa się z 18 stron, zaś uzasadnienie co do meritum zajmuje 5 stron, a ocena zarzutów w istocie 4 strony (str. 14, 16-18); b) pomimo, że w złożonej skardze wyrażono 16 konkretnych zarzutów, Sąd pierwszej instancji odniósł się w sposób konkretny do 5 z nich, co oznacza, że brakuje w treści wyroku konkretnego odniesienia się do 11 z postawionych zarzutów; c) Sąd pierwszej instancji w miejsce przeanalizowania poszczególnych zarzutów (choćby w sposób zbiorczy) uznał, że: "żaden z jej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a jej uzasadnienie wyczerpujące; postępowanie prowadzące do jej wydania miało oparcie w powołanych w niej przepisach. Sąd za własne przyjmuje poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego w dalszej części uzasadnienia nie będzie ich powielał, zwróci tylko uwagę na najistotniejsze z nich. (...) Zarówno odwołanie, jak i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zbiór różnego twierdzeń i oskarżeń, które nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy" (str. 14 uzasadnienia wyroku), co nie może być uznane za wszechstronne rozpatrzenie sprawy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; d) Sąd pierwszej instancji ocenił, że "Sekretarz RDN posiada uprawnienie do podpisywania jej decyzji, co wielokrotnie zostało już przeanalizowane w orzecznictwie sądów administracyjnych" (str. 18 uzasadnienia wyroku), choć w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani nie wskazał podstawy prawnej takiej oceny, ani też nie odniósł się do choćby jednostkowego wyroku sądu administracyjnego, z treści którego skarżąca mogłaby zdekodować stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie; - powyższe wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawiły, że sporządzenie pisemnego uzasadnienia nie odegrało funkcji autokontrolnej, a ponadto utrudnia skorzystanie skarżącej z prawa do złożenia środka odwoławczego; 4) art. 145 § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku stwierdzenia przez WSA w Warszawie nieważności kwestionowanej decyzji, podczas gdy została ona podpisana przez osobę nieupoważnioną, tj. Sekretarza RDN, który nie wskazał w treści tej decyzji swojego umocowania do wydania aktu administracyjnego, zaś § 7 ust. 3 Statutu RDN, na który powołał się organ w odpowiedzi na skargę, obejmuje wyłącznie zastępowanie Przewodniczącego RDN przez Sekretarza RDN jedynie w przypadku nieobecności, zaś akta sprawy nie zawierają żadnego dowodu, który dokumentowałby nieobecność Przewodniczącego RDN; - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż WSA w Warszawie powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, jeśli nie było możliwe ustalenie w oparciu o akta sprawy, zgromadzone przed wydaniem decyzji administracyjnej, umocowania do wydania aktu administracyjnego; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim przepisy te określają kompetencje sądu administracyjnego związane z kontrolą legalności decyzji administracyjnej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieznajdującym podstaw przyjęciu przez WSA w Warszawie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podczas gdy zaskarżona decyzja narusza m.in.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a ponadto organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału w zakresie osiągnięć naukowych skarżącej, wskutek braku pozyskania zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez RDN, pełnego materiału diagnostycznego, o którym informowała skarżąca i co do którego deklarowała przekazanie na żądanie członków Komisji Habilitacyjnej, pomimo że jeden z członków Komisji wyraził zainteresowanie uzyskaniem dokumentacji osiągnięć naukowych skarżącej w tym zakresie; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 1 zarządzenia Rektora [...] z dnia 27 kwietnia 2020 r. nr 44/2020 w sprawie ustalenia szczegółowych wymagań technicznych prowadzenia posiedzeń rad naukowych, komisji doktorskich i habilitacyjnych, w tym przeprowadzania obrony rozprawy doktorskiej i kolokwium habilitacyjnego, odbywanych w sprawach związanych z postępowaniami w sprawie nadania stopni naukowych w trybie wykorzystującym technologie informatyczne, a także niektórych wymagań dotyczących sposobu dokumentowania tych postępowań, w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a ponadto organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez uznanie przez RDN, że organ pierwszej instancji prawidłowo zgromadził materiał dowodowy w sprawie, choć – jak wskazała skarżąca w treści odwołania – w toku postępowania doszło do zniszczenia nagrań posiedzeń Komisji Habilitacyjnej i Rady Naukowej, co nastąpiło wbrew przepisom prawa wewnętrznego, tj. § 7 ust. 1 w/w zarządzenia z dnia 27 kwietnia 2020 r.; c) art. 15 k.p.a., w zakresie, w jakim przepis ten normuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające w istocie na zaniechaniu przez RDN ponownej merytorycznej oceny dorobku skarżącej, wskutek ograniczenia się do przytoczenia wniosków opinii recenzentów i Rady Naukowej, a ponadto przez lakoniczne odniesienie się do zarzutów wyrażonych przez skarżącą w odwołaniu; 6) § 16 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że na posiedzenie rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne, na którym ma być podjęta uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, zaprasza się członków komisji habilitacyjnej, bez prawa głosu, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku stwierdzenia wadliwości przez RDN postępowania pierwszoinstancyjnego, podczas gdy akta sprawy nie udokumentowały doręczenia zaproszenia członkom Komisji Habilitacyjnej na posiedzenia Rady Naukowej w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, podczas gdy § 16 w/w rozporządzenia przewiduje, że na posiedzenie rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne, na którym ma być podjęta uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, zaprasza się członków komisji habilitacyjnej, bez prawa głosu; - wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż – jak wskazała skarżąca – na posiedzeniu Rady Naukowej nie byli obecni wszyscy członkowie Komisji Habilitacyjnej; 7) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że: "Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a jej uzasadnienie wyczerpujące; postępowanie prowadzące do jej wydania miało oparcie w powołanych w niej przepisach" (str. 14 uzasadnienia wyroku), podczas gdy organ nie rozpatrzył w sposób wszechstronny i kompleksowy wszystkich okoliczności sprawy, gdyż recenzentami w toku postępowania habilitacyjnego nie byli eksperci w zakresie specjalności naukowej, reprezentowanej przez habilitantkę, tj. [...], choć jest to specjalność wyróżniania w zakresie dyscypliny "[...]"; - wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny dorobku naukowego skarżącej, wskutek poddania go ocenie przez osoby, które nie są specjalistami w zakresie [...], tj. najbliższej habilitantce specjalności naukowej w ramach dyscypliny "[...]"; II) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 18a ust. 5 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że w skład komisji habilitacyjnej wchodzą członkowie "o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedostrzeżeniu przez WSA w Warszawie, że w skład Komisji Habilitacyjnej nie powołano osób (w tym zwłaszcza recenzentów), które charakteryzują się uznaną renomą naukową w zakresie ocenianego przez nie dorobku naukowego w zakresie [...]; 2) art. 18a ust. 7 w zw. z art. 16 u.s.n.t.n., w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że recenzenci oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16, tj. czy osiągnięcia te stanowią znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez WSA w Warszawie, że: "Recenzenci powołani w przewodzie szczegółowo i wyczerpująco ocenili dorobek habilitantki i ustosunkowali się do obowiązujących przepisów" (str. 18 uzasadnienia wyroku), podczas gdy konkluzje trzech recenzji sporządzonych w toku postępowania wykraczały poza zakres dopuszczony w art. 18a ust. 7 w zw. z art. 16 u.s.n.t.n. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Większość zarzutów skargi kasacyjnej została wadliwie sformułowana. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., właściwa konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga nie tylko przytoczenia podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienia. Wymóg ten jest spełniony, jeżeli względnie jednoznacznie można przyporządkować poszczególne twierdzenia i argumenty do zarzutów, a w ich ramach do poszczególnych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu przepisów, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdego z tych przepisów, pozostających, wedle kasatora, ze sobą związku (naruszenie wyinterpretowanej normy) jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA z dnia: 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 797/10; 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12; 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1434/21). Jest możliwe, a nawet uzasadnione, konstruowanie normy prawnej na podstawie kilku przepisów, ale wówczas zarzut podnoszący naruszenie owych przepisów musi wskazywać, że tworzą one normę prawną o określonej treści oraz wskazywać, w jaki sposób taka norma została naruszona (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 89/23). Zarzuty skargi kasacyjnej w tej sprawie, określone jako dotyczące naruszenia przepisów postępowania, o numerach: 1, 2, 3, 5 i 7 nie czynią zadość wskazanym wymogom. Zgodnie jednak z uchwałą z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Jeśli chodzi o art. 141 § 4 p.p.s.a., przytoczony w zarzutach nr 1, 2 i 3 dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, iż przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie WSA w Warszawie nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11). W rozpoznawanej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Prezentowane w poszczególnych zarzutach wytyki dotyczą niewyjaśnienia istoty sprawy, a także nieodniesienia się przez WSA w Warszawie do zarzutów skargi. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5181/16). Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przedmiotu sporu. Przytoczony w zarzutach nr 1, 2 i 3 dotyczących naruszenia przepisów postępowania przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które stanowiły podstawę zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może więc stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, czyli wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym naruszył zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym kwestionowanym aktem. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniał przypadek orzekania na podstawie faktów i okoliczności nieznajdujących się w aktach. Z kolei przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., przytoczony w zarzutach nr 1, 2 i 3 dotyczących naruszenia przepisów postępowania, stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. Zakwestionowanie stanowiska WSA w Warszawie, według którego: "Sekretarz RDN posiada uprawnienie do podpisywania jej decyzji, co wielokrotnie zostało już przeanalizowane w orzecznictwie sądów administracyjnych", w oparciu o powołany przepis, a także o art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie skutku. Stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczy bowiem wykładni prawa, a więc nie mogło być skutecznie zakwestionowane przy pomocy przepisów, które odnoszą się ogólnie do istoty postępowania sądowoadministracyjnego. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut nr 4 skargi kasacyjnej, który również dotyczy podpisania decyzji przez Sekretarza RDN i został wadliwie sformułowany. Podniesiono w nim naruszenie: art. 145 § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n. Wskazać należy, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. składa się z 7 punktów, w których określono przesłanki nieważności decyzji, zatem zarzut kasacyjny podnosi nieważność decyzji RDN w oparciu o niesprecyzowaną przesłankę nieważności. Ponadto zarzut ten nie powołuje przepisu art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., stanowiącego o podpisie decyzji przez osobę upoważnioną, który to przepis miał odpowiednie zastosowanie do postępowań doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich, na podstawie odesłania zawartego w art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n. Obiter dictum wskazać należy, że według przepisu art. 189 ust. 1b ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.), uchwały podjęte w trakcie posiedzenia przeprowadzonego przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie, podpisuje przewodniczący Rady Doskonałości Naukowej, a w przypadku jego nieobecności – sekretarz tej Rady. Na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym k.p.a. oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Istota tych zarzutów sprowadza się do zarzucenia niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a także niepowiadomienia członków Komisji Habilitacyjnej o posiedzeniu Rady Naukowej. Podkreślić należy, iż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy oraz o okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem to przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione, bowiem sporządzono prawem przewidziane recenzje i opinie oraz dokonano oceny dorobku habilitantki. Z kolei odnosząc się do kwestii niepowiadomienia członków Komisji Habilitacyjnej o posiedzeniu Rady Naukowej, wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje uwzględnieniem skargi kasacyjnej, jeżeli zostanie wykazane, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku NSA z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 5052/21 wskazano na sposób rozumienia skuteczności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów formułowanych w ramach tej podstawy kasacyjnej, stwierdzając, że o skuteczności tej nie decyduje każde uchybienie tym przepisom, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, wskazane uchybienie nie spełnia wymogu odnoszącego się do możliwości wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że wszyscy członkowie Komisji Habilitacyjnej głosowali przeciwko nadaniu stopnia doktora habilitowanego skarżącej, a organ wydający decyzję w sprawie nie dostrzegł potrzeby uzyskania dodatkowych wyjaśnień od członków Komisji. Nietrafnie też zarzuca skarga kasacyjna, niezależnie od wadliwości konstrukcyjnej jej zarzutu nr 7, że recenzentami w toku postępowania habilitacyjnego nie byli eksperci w zakresie specjalności naukowej reprezentowanej przez habilitantkę, tj. [...], choć jest to specjalność wyróżniana w zakresie dyscypliny "[...]". Zarówno w rozporządzeniu Ministra Edukacji i Nauki z dnia 11 października 2022 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 211), jak i rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 września 2018 r. w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych, w ramach dziedziny [...] wyróżnia się dyscyplinę [...]. Powołane przepisy nie wyróżniają dyscypliny czy "subdyscypliny" [...]. Odnosząc się zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 18a ust. 5 u.s.n.t.n. RDN w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w art. 18a ust. 2 lub 3 oraz trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę, o której mowa w art. 18a ust. 2 lub 3. Ocena, czy wobec konkretnego kandydata przedmiotowa przesłanka została spełniona należy do RDN i nie może być podważana przez habilitanta, ani weryfikowana przez sąd administracyjny w ramach sprawowanej przez niego kontroli. Członek komisji habilitacyjnej powinien posiadać tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (art. 20 ust. 6 u.s.n.t.n.). Stanowisko skarżącej kasacyjnie, według którego w skład Komisji nie powołano osób o uznanej renomie naukowej, jest jej subiektywnym przekonaniem. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 18a ust. 7 w zw. z art. 16 u.s.n.t.n., Naczelny Sąd Administracyjny zdaje sobie sprawę z tego, że negatywna ocena spełnienia przez skarżącą kasacyjnie przesłanek do uzyskania kolejnego stopnia naukowego może być przez nią przyjmowana jako niesprawiedliwa, niezasadna lub krzywdząca. Trafnie ujął to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95, stwierdzając, iż mimo stanowiska ocenianego, że recenzenci sporządzili niesprawiedliwe opinie, wadliwie dokonali oceny jego dorobku, uwypuklili okoliczności przemawiające na jego niekorzyść, a pominęli okoliczności pozytywne i nie podzielili poglądów zainteresowanego, in merito uznając je za nietrafne lub nieudowodnione, nie stwarza to kandydatowi do awansu naukowego możliwości toczenia dyskusji na ten temat i nie może to prowadzić do dyskwalifikowania lub kwestionowania wystawionych przez recenzentów ocen w trakcie postępowania sądowego. Nie znaleziono dotychczas lepszego i uczciwszego sposobu prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych niż te, w których powołuje się recenzentów, a głosowanie decyduje o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.