III OSK 1560/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. M. oraz Prokuratora Okręgowego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1124/18 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2018 r. Nr PO V WO.1122.1.5.2018 w przedmiocie dodatku wyrównawczego oddala skargi kasacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 25 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1124/18 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Poznaniu z 3 grudnia 2018 r. Nr PO V WO.1122.1.5.2018 w przedmiocie dodatku wyrównawczego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I) oraz zasądził od Prokuratora Okręgowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II). Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie z powodu wszystkich zawartych w niej zarzutów. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że organy orzekały według swojej właściwości. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd wskazał, że podziela stanowisko skarżącego w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 § 2 ustawy z 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178) zwanej dalej "ustawą – Przepisy wprowadzające" w związku z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze. Organ błędnie ustalił wysokość dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy skarżący powinien był otrzymać wspomniany dodatek obliczony według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. Z art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające wprost wynika, że okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Jako pozbawiony racjonalnych podstaw Sąd ocenił pogląd organu, iż art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających odnosił się wyłącznie do prokuratorów wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, którzy skorzystaliby z prawa sprzeciwu od powołania, o którym mowa w § 1 tego przepisu. Dalej Sąd wskazał, że z art. 80 ust. 2 ustawy z ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173, ze zm.) zwanej dalej "u.s.w.ż.z." wynika, iż w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. W rozpatrywanej sprawie organy dokonały wyliczenia przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego, ale zaniechały obliczenia, jaka jest wysokość wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, jak skarżący. Organy obliczyły należne świadczenie przyjmując jako punkt wyjścia kwotę, jaką skarżący otrzymywałby na poprzednio zajmowanym stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Taki sposób obliczenia wysokości dodatku wyrównawczego sprzeciwia się jednak brzmieniu powołanego art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zachodzą podstawy prawne ani podstawy faktyczne do otrzymywania przez skarżącego dodatku funkcyjnego za pełnienie obowiązków wizytatora w nieistniejącej już wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury. Przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury utraciły moc wraz ze zmianą ustroju prokuratury i zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, a skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze przez ich niezastosowanie oraz art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. przez jego niewłaściwe zastosowanie, co uzasadniało ich uchylenie. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli zarówno skarżący, jak i organ. Prokurator Okręgowy w Poznaniu zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 43 § 2 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178 ze zm.) przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do błędnego i niewłaściwego zastosowania tego przepisu względem skarżącego, "uchylenia decyzji obu organów" i przyjęcia, iż organ winien wyliczyć dodatek wyrównawczy z uwzględnieniem piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas, gdy przepis ten "winien podlegać nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie", co prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo ustalił skarżącemu dodatek wyrównawczy, obejmujący czwartą stawkę: wynagrodzenia zasadniczego, 2. art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające Prawo o prokuraturze w związku z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz.177 ze zm.), przez ich błędną wykładnię prowadzącą do błędnego i niewłaściwego zastosowania ww. przepisów względem skarżącego bo przyjęcie, iż organ winien ustalić dla obliczenia dodatku wyrównawczego wynagrodzenie zasadnicze prokuratora w stawce bezpośrednio wyższej, z uwzględnieniem okresu służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, ponieważ skarżącemu upłynęło kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora, podczas, gdy stanowisko uprzednio zajmowane przez skarżącego - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu i objęte z dniem 4 kwietnia 2016 r. stanowisko - prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Grunwald w Poznaniu nie może być rozumiane - stosownie do wykładni literalnej, jako dane stanowisko prokuratora, o którym mowa w art. 124 § 5 Prawo o prokuraturze, więc okres poprzedni nie może być uwzględniony na podstawie art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających do okresu, od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego dla ustalenia dodatku wyrównawczego, 3. art. 80 ust. 2 i 7 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 ,poz. 330 ze zm.) - dalej "u.s.w.ż.z." w związku z § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. poz.1126) w związku z art. 124 § 12 pkt. 1) Prawa o prokuraturze oraz § 1 i § 2 wraz z Załącznikiem nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271), przez błędną wykładnię i błędne przekonanie, że organy obu instancji stosując art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających nie obliczyły prawidłowo dodatku wyrównawczego skarżącemu, ponieważ nie odniosły wysokości wynagrodzenia miesięcznego prokuratora do wynagrodzenia odpowiadającego danemu stanowisku prokuratorskiemu, a także nabytemu na skutek upływu czasu do jego wzrostu, a więc z pominięciem art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prokurator Okręgowy w Poznaniu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Wniósł ponadto o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Także A. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r., poz. 1599) przez błędne przyjęcie, iż stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były tworzone na podstawie przepisów prawa powszechnego, chociaż zgodnie z przytoczonymi przepisami w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, jako jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiska służbowe były tworzone w oparciu o etaty tych jednostek, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, 2. art. 41 § 1 ustawy z 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178) przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników, podczas gdy w przywołanym przepisie mowa jest o zachowaniu prawa do wynagrodzenia – rozumianego jako pewna niepodzielna całość (uposażenia), a nie do poszczególnych zindywidualizowanych składników składających się na wynagrodzenie (uposażenie żołnierza zawodowego), 3. art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, podczas gdy skarżący, jako żołnierz zawodowy - w myśl przepisu art. 72 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej - pobiera (i pobierał przed 4 kwietnia 2016 roku) uposażenie (wynagrodzenie), które składa się i składało się z uposażenia zasadniczego i dodatków (liczba mnoga) do uposażenia zasadniczego, 4. art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Poznaniu w świetle przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych składało się z dodatku funkcyjnego związanego z funkcją, której skarżący obecnie nie pełni, podczas gdy wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej Poznaniu składało się z: - uposażenia zasadniczego według grupy 15A, - dodatku za długoletnią służbę wojskową, - dodatku wyrównawczego, 5. art. 41 § 2 ustawy — Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 roku - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767) w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o prokuraturze przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej bez doprecyzowania i wyjaśnienia, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej, tj. w kolejnej stawce po stawce czwartej, ale liczonej tak jak dla prokuratora prokuratury okręgowej, a nie prokuratora prokuratury rejonowej, a tym samym domyślne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej właściwej dla prokuratora prokuratury rejonowej. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (treść rozstrzygnięcia) tj. art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawych z 22 października 2015 roku (Dz. U. z 201.8 r., poz. 265) i błędne zastosowanie w zakresie należnych skarżącemu kosztów procesu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia i zasądzenie kwoty 480 zł z tytułu kosztów procesu zamiast kwoty 900 zł z tytułu kosztów procesu, tj. kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od Prokuratora Okręgowego w Poznaniu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarządzeniem z 4 stycznia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. W piśmie z 9 marca 2023 r. A. M. wskazał, że nieodzownym elementem oceny, czy wskazane w skargach kasacyjnych przepisy prawa materialnego zostały naruszone, jest uprzednie rozważenie, czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji. Zwrócił uwagę, że w świetle ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych oczywiste jest, że organem właściwym rzeczowo do wydania ww. decyzji jest tylko Prokurator Generalny. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz otrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Wniósł ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skargach kasacyjnych na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutów skargi kasacyjnej A. M. jako odnoszących się do zasadniczego problemu w rozpoznawanej sprawie. W jego skardze kasacyjnej przedstawione zostały przede wszystkim zarzuty naruszenia prawa materialnego, które jednak nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty te koncentrują się wokół problemu rozumienia użytego w przepisie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze sformułowania "prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". Interpretacja tego pojęcia dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Przed 4 kwietnia 2016 r., tj. przed zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Grunwald w Poznaniu, skarżący zajmował stanowisko służbowe "wizytator – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydział Postępowania Sądowego Prokuratury Okręgowej w Poznaniu". Było to stanowisko wojskowe, dla którego został określony stopień etatowy oraz grupa uposażenia. Należności wynikające z zaszeregowania stanowiska do określonej grupy uposażenia oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową stanowiły uposażenie skarżącego jako żołnierza zawodowego. Wobec tego, że skarżący był jednocześnie prokuratorem w kwestii należnego mu uposażenia zastosowanie znajdował przepis art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w myśl którego w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Jest to jeden z dodatków, o których stanowi art. 72 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dla zrealizowania dyspozycji przepisu at. 80 ust. 2 ustawy należało określić równorzędne stanowisko prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Takim stanowiskiem dla stanowiska "wizytatora – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej" – stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) – było stanowisko (funkcja) "wizytatora w prokuraturze okręgowej". Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze z 1985 r. wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. W myśl art. 62 ust. 1a ww. ustawy wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego. W związku z pełnioną funkcją prokuratorowi przysługuje dodatek funkcyjny (ust. 1f). Uwzględniając powyższe regulacje od zajmowania "stanowiska prokuratorskiego" w prokuraturze odpowiedniego szczebla, należy odróżnić pełnienie określonych "funkcji". Desygnaty pojęć "stanowisko" i "funkcja" nie pokrywają się. W art. 6 ustawy o prokuraturze zawarty jest katalog stanowisk prokuratorskich. Wykaz funkcji, z pełnieniem których związany był dodatek funkcyjny, regulowało natomiast Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom. Dla funkcji wizytatora w prokuraturze okręgowej przewidziany został mnożnik służący do ustalenia wysokości dodatków funkcyjnych w wysokości 0,25-0,4. Wynagrodzenie prokuratora prokuratury okręgowej pełniącego funkcję wizytatora składało się zatem z wynagrodzenia zasadniczego wyliczonego przy uwzględnieniu stawki awansowej, dodatku stażowego oraz dodatku funkcyjnego. Tak ukształtowane wynagrodzenie zostało przyjęte do wyliczania należnego skarżącemu dodatku wyrównawczego. W dodatku tym ujęty został więc dodatek za pełnioną funkcję wizytatora, ale tylko na czas pozostawania skarżącego na stanowisku wizytatora – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej odpowiadającego funkcji wizytatora w prokuraturze okręgowej. Dodatek funkcyjny jest bowiem immanentnie związany z pełnioną funkcją. Jest to dodatek czasowy. Nie stanowi stałego elementu wynagrodzenia. Konsekwencją odwołania z funkcji jest ustanie prawa do dodatku funkcyjnego. W sytuacji zatem gdyby nie doszło do przekształceń ustrojowych w prokuraturze, a skarżący w dalszym ciągu pełniłby służbę wojskową w prokuraturze do spraw wojskowych lecz zostałyby przeniesiony na inne stanowisko służbowe np. prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej odpowiadające – zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze z 1985 r. – stanowisku prokuratora w prokuraturze okręgowej, to wówczas przy obliczaniu dodatku wyrównawczego nie byłby uwzględniany dodatek funkcyjny, gdyż taki dodatek prokuratorowi prokuratury okręgowej nie przysługuje. Tożsamo należy potraktować sytuację, powstałą w związku z przekształceniami w prokuraturze dokonanymi w związku z wejściem w życie 4 marca 2016 r. ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze. Skarżący, na mocy art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, został przeniesiony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald w Poznaniu. Nie została mu natomiast powierzona żadna funkcja, za sprawowanie której przysługiwałaby dodatkowa gratyfikacja. Nie do zaakceptowania jest takie rozumienie przepisu art. 41 § 1 ww. ustawy, stosownie do którego prokurator wojskowy, poprzez regulację z art. 41 § 1 ww. ustawy, nabywałby trwale prawo do wynagrodzenia, które przysługiwało mu czasowo z tytułu pełnionej funkcji, nieobjętej przecież z założenia i jej charakteru gwarancjami trwałości. Nie dość więc, że otrzymywałby zapłatę odpowiadającą funkcjom, których obecnie (to jest po zmianach w ustroju prokuratury) nie pełni, ale nadto znalazłby się nawet w lepszej sytuacji, aniżeli prokuratorzy wojskowych prokuratur okręgowych powołani na stanowiska w prokuraturach okręgowych, w wydziałach do spraw wojskowych (zob. art. 40 § 1 ustawy wprowadzającej), do których art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie ma zastosowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 25 lipca 2019 r., III SA/Gd 277/19). Przyjąć zatem należy, że wobec zmiany ustroju prokuratury, zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i utraty mocy przez dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (z uwagi na treść art. 73 i art. 74 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze), nie ma podstaw prawnych ani podstaw faktycznych do uwzględnienia otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego przy obliczaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora, który pozostając po 4 marca 2016 r. w czynnej służbie wojskowej nie sprawował jakiejkolwiek funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Prawo skarżącego do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 ww. ustawy, obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Wskazane elementy wynagrodzenia są bowiem związane z zajmowanym przez skarżącego od 4 kwietnia 2016 r. stanowiskiem i wykonywanymi przezeń obowiązkami prokuratora prokuratury rejonowej. Uwzględniając wyżej przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i argumentację Sądu I instancji w tym zakresie, uznać należy, że zarzuty skarżącego A. M. naruszenia art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze i art. 72 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku. Jako niezasadny jawi się również zarzut skarżącego A. M. naruszenia art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze. Autorka skargi kasacyjnej naruszenia tego upatruje w "błędnym przyjęciu, iż stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były tworzone na podstawie przepisów prawa powszechnego, chociaż zgodnie z przytoczonymi przepisami w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, jako jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiska służbowe były tworzone w oparciu o etaty tych jednostek, a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego". Zatem należy wyjaśnić, że przepis art. 3 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej stanowi, że "Przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki". Natomiast zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze "Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury wchodzą w skład Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej". Sąd I instancji swojego stanowiska nie opierał na wskazanych w omawianym zarzucie przepisach. Natomiast w świetle wyżej przedstawionego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zacytowanych przepisów nie stanowi skutecznej podstawy do podważenia prawidłowości wykładni art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie sposobu ustalania dodatku wyrównawczego prokuratorowi byłej wojskowej prokuratury okręgowej. Za nieskuteczny należało uznać zarzut skarżącego A. M. naruszenia art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ww. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze przez jego niewłaściwe zastosowanie. Co prawda racje ma skarżący, że Sąd I instancji nie doprecyzował swojego stanowiska, do której stawki awansowej skarżący nabył uprawnienie. Sąd ten uznał, że "organ administracyjny powinien zastosować w badanej sprawie art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, który stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora – uwzględniając okres służby skarżącego na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury". Ta wypowiedź Sądu może budzić wątpliwości, czy skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej, tj. w kolejnej stawce po stawce czwartej, ale liczonej jak dla prokuratora prokuratury rejonowej czy jak dla prokuratora prokuratury okręgowej. Analiza całej wypowiedzi Sądu w zakresie wykładni i zastosowania art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze wskazuje jednak, że skarżący nabywa prawo do kolejnej stawki awansowej po upływie pięciu lat od powołania na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej. Wypowiedź ta powinna być odczytywana w zgodzie z regulacją art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, z której wynika, że do wynagrodzenia prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej przeniesionego na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, należy stosować zasady związane z wynagrodzeniem prokuratora prokuratury okręgowej, tj. stosować stawki liczone jak dla prokuratora prokuratury okręgowej. Dla jasności należy tu wskazać, że z upływem czasu stawki wynagrodzenia zasadniczego skarżącego będą podlegać zmianie na wyższe, tak jak byłyby one zmieniane, gdyby skarżący był prokuratorem prokuratury okręgowej. Przeniesienie go na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej nie może w świetle przepisu art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze mieć negatywnego wpływu na wysokość wynagrodzenia zasadniczego skarżącego. Przechodząc do oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w pierwszej kolejności należy odnieść się do związanych z ostatnio omówionym zarzutem skarżącego, zarzutów naruszenia art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o Prokuraturze (z punktu 1 i 2 skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w całości podziela stanowisko Sądu I instancji co do wykładni art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o Prokuraturze. Jak to trafnie wskazał ten Sąd organ błędnie ustalił wysokość dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy skarżący powinien był otrzymać wspomniany dodatek obliczony według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. Z przepisu art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających wynika expressis verbis, iż okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż znajduje on zastosowanie, jeśli zachodzą ku temu właściwe podstawy faktyczne. Nie sposób przy tym zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, by art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających odnosił się wyłącznie do prokuratorów wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, którzy skorzystaliby z prawa sprzeciwu od powołania, o którym mowa w § 1 tego przepisu. Pogląd ten pozbawiony jest racjonalnych podstaw. Z brzmienia § 1 art. 43 ustawy Przepisy wprowadzające wynika bowiem, że złożenie sprzeciwu od powołania na stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury oznacza rezygnację z pełnienia dalszej służby w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury i pozostawanie do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Natomiast cytowany § 2 art. 43 Przepisów wprowadzających dotyczy sytuacji odwrotnej – w której dotychczasowy prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury przyjął stanowisko prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Wówczas okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Zakres zastosowania art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające dotyczy wszelkich sytuacji w nim wskazanych, nieuregulowanych w sposób szczególny (jak choćby w art. 38 § 2 czy art. 40 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające). Wobec powyższego organ administracyjny powinien zastosować w niniejszej sprawie art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, który stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora – uwzględniając okres służby skarżącego na stanowisku prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej (tj. w stawce liczonej jak dla prokuratora prokuratury okręgowej). Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze regulujące kwestie związane z wynagrodzeniem należy odczytywać jako normy zapewniające gwarancję prokuratorom likwidowanych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i przenoszonym na stanowiska w prokuraturach niższego szczebla utrzymania dotychczasowych zasad jego ustalania. Jako realizujące tę gwarancję nie mogą być odczytane jedynie przepisy art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające stanowiące o zachowaniu prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku i o waloryzacji wynagrodzenia w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Waloryzacja wynagrodzenia prokuratorów następuje z mocy prawa raz do roku i jest immanentnie związana z ustaleniem należnego wynagrodzenia. Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku stanowią przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów w poszczególnych stawkach. Skoro zasadą jest, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej niepowołany do prokuratury okręgowej, lecz przeniesiony do niższej powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia, to należy to rozumieć w ten sposób, że zachowuje on prawo do wynagrodzenia w tej stawce awansowej i związanym z nią mnożniku, która będzie podlegała zmianie w miarę upływu pracy (służby) na danym stanowisku. Mechanizm ochronny przewidziany ustawą dla prokuratorów wojskowych wynika z istoty art. 41 § 1 ustawy, a jego doprecyzowanie nastąpiło w art. 43 § 2 ww. ustawy. Prokuratorzy ci – stosownie do art. 43 § 1 ustawy - mogli wyrazić sprzeciw od powołania na inne stanowiska służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. W sytuacji niezłożenia sprzeciwu zostało natomiast zagwarantowane im prawo zaliczenia okresu służby na dotychczasowym stanowisku do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Niewątpliwie ta norma gwarancyjna nie pozostawała bez wpływu na podjęcie decyzji co do przebiegu dalszej kariery zawodowej prokuratorów wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Z treści art. 43 § 2 ww. ustawy nie wynika natomiast, aby w przypadku gdy prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zostaje przeniesiony do niższej jednostki prokuratury powszechnej dochodziło, jak to określa organ, do swoistego "zamrożenia" stawek awansowych. Takie odczytanie tego przepisu pozostawałoby w sprzeczności z jego jednoznaczną treścią. Nie ma racjonalnych przesłanek przemawiających za tym, aby sytuacja prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych przenoszonych na stanowiska w jednostce organizacyjnej niższego szczebla ulegała zasadniczemu pogorszeniu w stosunku do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych i garnizonowych przenoszonych na stanowiska do prokuratur okręgowych, zważywszy na ogólne, gwarancyjne założenie zachowania zasad ustalania wynagrodzenia prokuratora wojskowego. Dodatkowo zważyć należy, że przepis art. 43 § 2 ww. ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, ustanawiającym specjalne zasady związane z ustrojowymi przekształceniami w prokuraturze i z tej perspektywy musi być odczytywana jego treść. Powyższe prowadzi do wniosku o niezasadności podniesionych w skardze kasacyjnej organu zarzutów naruszenia art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o Prokuraturze. Trafnie natomiast zarzuca Prokurator Okręgowy błędną wykładnię art. 80 ust. 2 i ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ale tylko w zakresie wskazanej przez Sąd I instancji odmiennej od przyjętej przez organy metodologii ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że w badanych decyzjach oba organy dokonując wyliczenia wysokości przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego ustaliły ile wynosi miesięczne uposażenie skarżącego na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych, jednakże nie obliczyły wysokości miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji jak skarżący, do czego obliguje art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Sąd I instancji wskazał, że organy zastosowały w to miejsce art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, przyjmując za podstawę kwotę jaką A. M. otrzymywał na ostatnio zajmowanym stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie ze stanowiskiem Sądu I instancji nie sposób się zgodzić. Jednak nietrafny wywód Sądu I instancji w omawianym zakresie nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Podstawę przyznania A. M. dodatku wyrównawczego stanowi art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Na mocy art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Prezydent RP określił w drodze rozporządzenia z 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1126) - sposób ustalania dodatku wyrównawczego. W § 2 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych oraz kwotę miesięcznego wynagrodzenia jak przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego, albo na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji prokuratorowi powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Z kolei ust. 2 § 2 wskazuje, że wysokość porównywanego wynagrodzenia ustala się przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednie przepisy ustaw Prawo o ustroju sadów powszechnych i Prawo o Prokuraturze. Natomiast ust. 3 § 2 tego rozporządzenia wskazuje, że ustalając wysokość dodatku, określa się wysokość składników porównywanego wynagrodzenia. Porównywanym wynagrodzeniem dla prokuratora A. M. jest stosownie do treści art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające jest odpowiednio zwaloryzowane wynagrodzenie prokuratora prokuratury okręgowej tj. wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej oraz dodatek za długoletnią pracę. W decyzji organu I instancji odniesiono się do wynagrodzenia, które skarżący otrzymywałby na dotychczasowym stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej, ponieważ ma to związek z zachowaniem przez niego prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczasowym stanowisku. Zatem przyjęta w zaskarżonych decyzjach metodologia ustalania wysokości dodatku wyrównawczego jest prawidłowa. Przy czym zaznaczyć dla jasności tu należy, że organy przyjęły wadliwą stawkę wynagrodzenia zasadniczego - czwartą zamiast stawkę piątą przypisaną dla prokuratora prokuratury okręgowej, co wynika już z wyżej przedstawionego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rezultacie jako niezasadny jawi się zarzut z punktu 3 skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w pozostałym zakresie, w tym co do naruszenia art. 124 § 12 pkt 1 Prawa o prokuraturze i § 1 i § 2 wraz z załącznikiem nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271) oraz naruszenia art. 43 § 2 przepisów wprowadzających. Niezasadny jest również zarzut A. M. naruszenia art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wynagrodzenie radcy prawnego jako pełnomocnika skarżącego należy ustalić na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, sprawy w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego są sprawami ze stosunku służbowego. Określenie sprawa ze stosunku służbowego oznacza, że chodzi o sprawę, której przedmiot wyznacza określony stosunek prawny, którego źródłem są przepisy prawa regulujące treść oraz strony tego stosunku prawnego. Skoro sprawa ze stosunku prawnego oznacza sprawę, której przedmiot wyznacza stosunek prawny, to sprawą ze stosunku służbowego, jest sprawa, której przedmiot ma swoją podstawę stosunku służbowym. W tego typu sprawach przedmiotem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej jest określone rozstrzygnięcie, które wynika ze stosunku służbowego skarżącego albo którego podstawą jest stosunek służbowy skarżącego. Zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie nie była, jak twierdzi skarżący, należność pieniężna a prawo do dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych, będącego składnikiem uposażenia żołnierza zawodowego, przyznawanego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który wypłacany jest okresowo (comiesięcznie) w określonej wysokości - wynikające ze stosunku służbowego. Skoro przedmiotem sprawy nie była należność pieniężna, to wysokości wynagrodzenia radcy prawnego nie należało ustalać w oparciu wartość przedmiotu sporu określoną w granicach określonych w § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) powyższego rozporządzenia lecz na podstawie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) tego rozporządzenia w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela odmiennego stanowiska w tym przedmiocie, zaprezentowanego w wyroku NSA z 26 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2167/17. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego A. M. zawartego w piśmie procesowym z 9 marca 2023 r. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prokuratora Okręgowego i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Rejonowego jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że będąc związanym zarzutami skarg kasacyjnych, a dodatkowo z braku wskazania w przedmiotowym wniosku podstawy prawnej takiego żądania oraz z braku takiej podstawy prawnej upoważniającej Sąd kasacyjny do działania w tym zakresie z urzędu, wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze wyżej przedstawione wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne.