III OSK 1545/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 686/23 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały w sprawie skarg wniesionych przez mieszkańca Powiatu [...] do Starostwa Powiatowego Komisji Skarg Wniosków i Petycji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w tej części, w jakiej stwierdza nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w zakresie skarg od nr 2023-1 do nr 2023-8, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. zasądza od Powiatu [...] na rzecz Wojewody Pomorskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 686/23 uwzględnił skargę Powiatu [...] i uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia [...] nr [...], którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie skarg wniesionych w trybie art. 246 ustawy z dna 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. przez mieszkańca Powiatu [...] do Starostwa Powiatowego Komisji Skarg Wniosków i Petycji. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zdaniem Wojewody ww. uchwała została podjęta z naruszeniem art. 229 pkt 1 i pkt 4 K.p.a. w związku z art. 231 § 1 K.p.a., ponieważ organem właściwym do załatwienia skarg mieszkańca Powiatu [...] jest Rada Powiatu [...], gdyż to ten organ posiada uprawnienia do wyciągnięcia ewentualnych dalszych konsekwencji (jego odwołania) w stosunku do działań Przewodniczącego Rady Powiatu [...], Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu [...] oraz Starosty [...] jako kierownika Sekretarza Powiatu [...]. W stanie faktycznym tej sprawy Rada Powiatu [...] nie posiadała zatem podstawy prawnej do uznania się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia skarg, a w konsekwencji zwrotu skarg skarżącemu i wskazania Wojewody Pomorskiego jako organu właściwego w sprawie. W ocenie Sądu stanowisko Wojewody jest błędne. Podkreślono, że Rada Powiatu [...] dokonując analizy całokształtu okoliczności sprawy, w sposób logiczny i uprawniony sposób wywiodła, iż wszystkie złożone przez mieszkańca Powiatu [...] skargi dotyczą w istocie jej działalności i wykonywania jej zadań jako organu administracji, ponieważ wynikają z niezadowolenia wnioskodawcy ze sposobu załatwienia jego wniosków poprzez Radę Powiatu [...] uchwałami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] Nie było przy tym przeszkód, aby 12 skarg strony zostało zawarte w 4 skargach dotyczących sposobu załatwienia 4 wniosków strony. Strona składając po trzy skargi w odniesieniu do każdej z uchwał załatwiającej wniosek, niejako sztucznie "pomnożyła byty" właściwie tylko poprzez to, że wskazała w skargach, że wnosi je "na Przewodniczącego Rady Powiatu [...]", "na Przewodniczego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu [...]" oraz "na Sekretarza Powiatu [...]". W rzeczywistości w każdej ze skarg wskazywano na tożsame okoliczności, to jest zaistniały w ocenie wnioskodawcy brak zapewnienia mu czynnego udziału w toczącym się wobec przepisów działu VIII K.p.a. postępowaniu wnioskowym. Zdaniem Sądu Rada Powiatu [...] prawidłowo też uwzględniła, że o tym, czy skargi dotyczą jej działalności świadczyło złożenie ich przez piszącego bezpośrednio po otrzymaniu zawiadomienia o sposobie załatwienia jego wniosków poprzez wydanie w dniu [...] uchwał: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Wskazany związek jasno wynika z treści skarg, gdzie piszący każdorazowo wprost powiązał wniesienie skargi z treścią art. 246 K.p.a. Sąd wyjaśnił, że wbrew ocenie strony skarżącej art. 246 K.p.a. nie daje podstaw do formalnego odróżniania skarg wnoszonych w przedmiocie niezadowolenia strony ze sposobu załatwienia wniosku od innego rodzaju skarg wnoszonych na podstawie działu VIII k.p.a. Przeciwnie, skoro wskazuje się w nim, że strona niezadowolona ze sposobu załatwienia wniosku może wnieść skargę w trybie określonym w rozdziale 2 ww. działu, oznacza to, iż wskazany przepis nie kreuje żadnego specjalnego trybu "odwoławczego". W okolicznościach przedmiotowej sprawy powołanie się w skargach na art. 246 K.p.a. pozwoliło natomiast z całą pewnością na ustalenie przedmiotu skargi piszącego, to jest stwierdzenie, że pomimo iż wskazuje on w ich treści na działania różnorodnych osób, w rzeczywistości dotyczyły one niewłaściwego, w cenie piszącego, zorganizowania działalności Rady Powiatu [...]. Piszący uznawał bowiem, że w niewystarczający sposób został zawiadomiony o czynnościach, które doprowadziły do wydania niekorzystnych z jego punktu widzenia uchwał. Skoro zatem skargi mieszkańca Powiatu [...] z uwagi na ich treść prawidłowo zakwalifikowano jako skargi na działania Rady Powiatu [...], Rada Powiatu [...], mając na względzie art. 229 pkt 1 K.p.a., zasadnie uznała się za niewłaściwą do rozpatrzenia skarg (§ 1 pkt 1 uchwały) oraz postanowiła o zwróceniu skarg skarżącemu oraz poinformowaniu go, że organem właściwym do rozpatrzenia skarg jest wojewoda (§ 1 pkt 2 uchwały). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Pomorski, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie materialnego: 1) art. 229 pkt 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w świetle tego przepisu organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność przewodniczącego rady powiatu jest wojewoda, a tym samym, że przepis ten uprawniał Radę Powiatu [...] do podjęcia uchwały i uznania się za niewłaściwą do rozpatrzenia skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a.; 2) art. 229 pkt 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w świetle tego przepisu organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność przewodniczącego komisji skarg wniosków i petycji jest wojewoda, a tym samym że przepis ten uprawniał Radę Powiatu [...] do podjęcia uchwały i uznania się za niewłaściwą do rozpatrzenia skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a.; 3) art. 229 pkt 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w świetle tego przepisu organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność sekretarza jest wojewoda, a tym samym, że przepis ten uprawniał Radę Powiatu [...] do podjęcia uchwały i uznania się za niewłaściwą do rozpatrzenia skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a.; 4) art. 229 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na przyjęciu, że skarga na sekretarza rady powiatu [...] jest skargą na radę powiatu, podczas gdy jest to skarga na starostę powiatu, w związku z czym powinna zostać rozpatrzona przez radę powiatu, a nie przez wojewodę; 5) art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1526 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.p. w związku z art. 229 ust. 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że kontrolowana przez skarżącego kasacyjnie uchwała została podjęta zgodnie z przepisem kompetencyjnym, a tym samym organ nadzoru nie był uprawniony do stwierdzenia jej nieważności w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia organu właściwego do rozpoznania skarg na działalność przewodniczącego rady powiatu, przewodniczącego komisji skarg, wniosków i petycji rady powiatu oraz sekretarza powiatu. Zgodne z art. 229 pkt 1 K.p.a. w przypadku, gdy przepis szczególny nie określa innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady powiatu jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych jest regionalna izba obrachunkowa. Stosownie zaś do treści art. 229 pkt 4 K.p.a. jeżeli przepis szczególny nie określa innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych jest rada powiatu, chyba skarga dotyczyłaby spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej to wówczas organem właściwym byłby wojewoda lub organ wyższego stopnia. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga na Przewodniczącego Rady Powiatu [...] jest w istocie skargą na działalność Rady Powiatu, a tym samym organem właściwym do rozpoznania takiej skargi powinien być właściwy miejscowo wojewoda (por. wyrok NSA z 2 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 4569/21). Pogląd ten jest trafny. Art. 229 K.p.a. nie reguluje wprost właściwości organu do załatwienia skarg na przewodniczącego rady powiatu. Także inne przepisy nie zawierają w tym zakresie odrębnej regulacji. Przewodniczący rady powiatu jest radnym, mającym dodatkowo uprawnienia wynikające z ustawy o samorządzie powiatowym, a także fakultatywnie ze statutu danego powiatu. Przewodniczący rady powiatu nie jest ani pracownikiem starostwa powiatowego, ani też nie jest organem administracyjnym. Jest on wewnętrznym organem rady powiatu, podobnie jak np. komisje rady powiatu. Jego czynności skupione przede wszystkim na organizowaniu pracy samej rady powiatu i prowadzeniu jej obrad (art. 14 ust. 3 u.s.p.) dotyczą rady powiatu. Tym samym funkcjonowanie rady powiatu jako odrębnego organu zależy, w znacznym zakresie, od wykonywania czynności przez jej przewodniczącego. W zakresie rozpoznawania skarg na działalność przewodniczącego rady powiatu nie można przeciwstawić samej rady w stosunku do jej przewodniczącego. Jeżeli rada powiatu nie aprobuje czynności przewodniczącego lub też z nimi się nie utożsamia, to wówczas najczęstszym rozwiązaniem pozostaje odwołanie danego radnego z takiej funkcji. Nie można uznać, że między radą powiatu a jej przewodniczącym istnieje stosunek zależności służbowej lub tym bardziej pracowniczej. Żaden też z przepisów ustawy o samorządzie powiatowym nie określa, aby rada powiatu posiadała kompetencję do kontroli w zakresie rozpoznawania skarg wnoszonych na przewodniczącego rady powiatu. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym skarga na działalność Przewodniczącego Rady Powiatu [...] stanowi w istocie skargę na Radę Powiatu [...], a tym samym zastosowanie znajduje art. 229 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym właściwym do rozpoznania takiej skargi jest wojewoda, tj. w tej sprawie Wojewoda Pomorski. Podniesiony przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia prawa materialnego obejmuje także art. 246 K.p.a. (bez doprecyzowania, który paragraf z tego przepisu został poddany błędnej wykładni). Przepis ten w § 1 wprost nakazuje stosowanie do skarg przepisów rozdziału 2 działu VIII zatytułowanego "Skargi wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozdział 2 ww. działu obejmuje swoją regulacją art. 229 K.p.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 229 pkt 1 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że w świetle tego przepisu organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność przewodniczącego komisji skarg wniosków i petycji jest wojewoda, a tym samym że przepis ten uprawniał Radę Powiatu [...] do podjęcia uchwały i uznania się za niewłaściwą to rozpatrzenia skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a. Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.s.p. rada powiatu rozpatruje m.in. skargi na działania zarządu powiatu i powiatowych jednostek organizacyjnych i w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji. Komisja ta jest obligatoryjna. Przepis ten wyraźnie stwierdza, że to rada powiatu jest organem rozpoznającym skargi mieszkańców powiatu, a komisja skarg, wniosków i petycji stanowi organ wewnętrzny, pomocniczy w stosunku do takiego zakresu działalności organu stanowiącego. Taki wniosek znajduje potwierdzenie w kolejnym artykule ustawy o samorządzie powiatowym, tj. w art. 17 ust. 2, zgodnie z którym wszystkie komisje rady powiatu podlegają radzie powiatu w całym zakresie swojej działalności, przedkładają jej swoje plany pracy i sprawozdania z działalności. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na działalność Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu [...] jest w istocie skargą na działalność samej Rady Powiatu [...]. To rada powiatu rozstrzyga w drodze uchwały w przedmiocie wniesionej skargi w trybie przepisów działu VIII K.p.a., a tym samym w tym zakresie podmiotem rozstrzygającym nie jest wewnętrzny organ rady, ale sama rada. W związku z tym zgodnie z art. 229 pkt 1 K.p.a. organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność przewodniczącego komisji skarg wniosków i petycji jest wojewoda (za wyjątkiem spraw finansowych, w których organem właściwym do rozpoznania skargi jest regionalna izba obrachunkowa), a nie rada powiatu. Rada powiatu nie jest organem zwierzchnim wobec swojej komisji. W skład takiej komisji wchodzą tylko radni (z wyjątkami wynikającymi z art. 16a ust. 2 u.s.p.), którzy jednocześnie pełnią swoje mandaty w radzie powiatu. Zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 229 pkt 1 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że organem właściwym do rozpoznania skargi na wykonywanie zadań i działalność sekretarza powiatu jest wojewoda, a także zarzut dokonania błędnej wykładni art. 229 pkt 4 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że skarga na sekretarza Rady Powiatu [...] jest skargą na Radę Powiatu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do ustalenia, że jest to skarga na Starostę Powiatu, w związku z czym powinna zostać rozpatrzona przez Radę Powiatu, a nie przez wojewodę. Zgodnie z art. 37 ust. 2 u.s.p. sekretarz powiatu uczestniczy w pracach zarządu powiatu oraz może uczestniczyć w obradach rady powiatu i jej komisji z głosem doradczym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 530) dalej jako u.p.s. w każdym powiecie obligatoryjnie tworzy się stanowisko sekretarza powiatu, który podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu, tj. staroście. Sekretarz powiatu jest zatrudniony w starostwie powiatowym i kierownik urzędu może, stosownie do art. 5 ust. 4 u.p.s., upoważnić sekretarza do wykonywania w jego imieniu zadań, w szczególności z zakresu zapewnienia właściwej organizacji pracy urzędu oraz realizowania polityki zarządzania zasobami ludzkimi. Tym samym czynności podejmowane przez sekretarza powiatu stanowią w istocie czynności kierownika starostwa powiatowego, a więc starosty. To starosta upoważnia sekretarza do podejmowania określonych czynności w jego imieniu, a więc także ponosi odpowiedzialność za działania sekretarza. W związku z tym trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że skarga na sekretarza powiatu stanowi w istocie skargę na osobę kierującą jednostką organizacyjną, w której taki sekretarza jest zatrudniony, w więc w przypadku powiatu jest to skarga na starostę jako kierownika starostwa powiatowego, co wprost wynika z art. 35 ust. 2 u.s.p. Tym samym zgodnie z art. 229 pkt 4 K.p.a. organem właściwym do rozpatrywania skargi dotyczącej zadań lub działalności starosty jest rada powiatu, chyba że takie zadanie lub działalność dotyczy zadania zleconego to wówczas organem właściwym do rozpoznania skargi będzie wojewoda. Nie zmienia regulacji zawartej w art. 229 pkt 4 K.p.a. także art. 16a ust. 1 u.s.p., zgodnie z którym rada powiatu rozpatruje, m.in. skargi na działania powiatowych jednostek organizacyjnych. Przyjęcie w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji, że działalność Sekretarza Powiatu [...] stanowi w istocie działalność samej Rady Powiatu [...] nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Błędnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 229 pkt 1 K.p.a. skarga na działalność Sekretarza Powiatu [...] stanowi skargę na działalność Rady Powiatu [...], a tym samym organem właściwym do jej rozpoznania jest wojewoda. Jedynie częściowo zasadny jest zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 79 ust. 1 u.s.p. w związku z art. 229 ust. 1 K.p.a. polegającej na uznaniu, że kontrolowana przez skarżącego kasacyjnie jako organ nadzoru uchwała została podjęta zgodnie z przepisem kompetencyjnym, a tym samym organ ten nie był uprawniony do stwierdzenia jej nieważności w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a. (skargi nr 2023-1 do 2023-12) przez mieszkańca Powiatu [...] do Starostwa Powiatowego Komisji Skarg Wniosków i Petycji obejmowała trzy odrębne grupy tych skarg. Grupy tych skarg zostały wyraźnie wyodrębnione w samej ww. uchwale. Wojewoda Pomorski rozstrzygnięciem nadzorczym wydanym w dniu [...] nr [...] stwierdził nieważność całej ww. uchwały wyraźnie przy tym zaznaczając, że uchwała ta zawiera rozstrzygnięcie co do tych trzech grup skarg. Wojewoda, jak trafne wskazał na to Sąd pierwszej instancji, wadliwie stwierdził nieważność ww. uchwały w zakresie skarg objętych punktem pierwszym i drugim (tj. skarg od nr 2023-1 do nr 2023-8), ponieważ obejmowały one skargi na działalność Przewodniczącego Rady Powiatu [...] i Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu [...], a tym samym należało je zakwalifikować jako skargi na działalność Rady Powiatu [...] i w tym zakresie trafnie Rada Powiatu uznała się za niewłaściwą, przekazując skarg te do rozpoznania Wojewodzie Pomorskiemu. W tym zakresie skarga kasacyjna jest niezasadna, a strona skarżąca kasacyjnie stosując art. 79 ust. 1 u.s.p. w postępowaniu nadzorczym naruszyła prawo. Natomiast co do skarg objętych punktem trzecim uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] należy stwierdzić, że trafnie organ nadzoru zastosował kompetencję nadzorczą w postaci wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. W zakresie skarg na działalność Sekretarza Powiatu [...] organem właściwym do jej rozpoznania była Rada Powiatu [...]. Rada ta po rozpoznaniu skargi mogła, korzystając z art. 232 § 2 K.p.a. przekazać skargę do załatwienia przełożonemu służbowemu Sekretarza Powiatu [...], z obowiązkiem zawiadomienia Rady Powiatu [...] o sposobie jej załatwienia. Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Powiatu [...] na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia [...] nr [...] stwierdzające nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie skarg wniesionych w trybie art. 246 K.p.a. (skargi nr [...]) przez mieszkańca Powiatu [...] do Starostwa Powiatowego Komisji Skarg Wniosków i Petycji. Przeprowadzona w granicach zarzutów skargi kasacyjnej kontrola zaskarżonego wyroku wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w zakresie, w jakim stwierdza nieważność ww. uchwały obejmującej punkt 1 i 2 skarg od numeru [...] do numeru [...] w istotnym zakresie narusza prawo. Działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 148 w związku z art. 193 P.p.s.a. oraz art. 79 ust. 1 u.s.p. Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w zakresie, w jakim stwierdza nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w stosunku do skarg od [...] do nr [...]. W punkcie drugim oddalił na podstawie art. 151 w związku z art. 188 i art. 193 P.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę Powiatu [...], tj. w zakresie, w jakim została wniesiona skarga na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze unieważniające uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w stosunku do skarg od nr [...] do nr [...]. W tym zakresie rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia [...] nr [...] jest prawidłowe. W punkcie trzecim na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Powiatu [...] na rzecz Wojewody Pomorskiego zwrot poniesionych przez tę stronę kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 240 złotych. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).