III OSK 1536/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 673/23 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania oraz wysokości diet dla radnych Rady Gminy G. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 1 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 673/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu (dalej skarżący lub Prokurator) na uchwałę Rady Gminy G. (dalej Rada Gminy) z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania oraz wysokości diet dla radnych Rady Gminy G. (dalej także jako uchwała), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że w dniu 22 grudnia 2014 r. Rada Gminy G., na podstawie art. 25 ust. 4, 6, i 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. oraz § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu gminy (Dz. U. Nr 61, poz. 710), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet dla radnych Rady Gminy G.. W § 5 uchwały określono, że uchwała podlega publikacji przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w G. i wchodzi w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 grudnia 2014 r. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że skoro zatem zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to powinna być opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tymczasem § 5 zaskarżonej uchwały stanowi, że uchwała podlega publikacji przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w G. i wchodzi w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 grudnia 2014 r. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie (art. 88 Konstytucji RP). Przyjęcie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego implikuje konieczność ogłoszenia takiej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, o czym stanowi art. 42 u.s.g. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 z późn. zm.) zwanej dalej u.o.a.n. ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. akty prawa miejscowego stanowione przez organy gminy ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym, przy czym publikacja aktu jest niezbędnym warunkiem jego wejścia w życie (art. 4 ust. 1 i 2 u.o.a.n.). W niniejszej sprawie zatem zgodnie z powyższymi przepisami zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego podlegała obowiązkowi ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że brak publikacji zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności w całości, jako aktu naruszającego w sposób istotny dyspozycję art. 42 u.s.g. oraz art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n. W sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa przewidują obowiązek publikacji aktów prawa miejscowego będący warunkiem ich wejścia w życie, to niewykonanie tego obowiązku jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., co każdorazowo bez względu na treść aktu, skutkuje stwierdzeniem nieważności aktu w całości. Nieważność dotyczy wówczas nie tylko postanowień uchwały sprzecznych z przepisami, ale dotyczy całości uchwały jako aktu prawa miejscowego, gdyż z powodu jej nieogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie może ona wywołać skutków prawnych w niej zamierzonych. Nieopublikowany akt prawa powszechnie obowiązującego nie może stanowić podstawy prawnej władczych rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej. Niespełnienie zatem wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji wynikających z art. 41 ust. 1 i art. 42 u.s.g. w związku z art. 13 pkt 2 u.o.a.n., jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji uznał, że uzasadniony jest też zarzut dotyczący samego określenia w § 5 zaskarżonej uchwały daty jej wejścia w życie. Sposób jego sformułowania wskazuje, że można mieć wątpliwości co do daty wejścia w życie tego aktu. Wątpliwości dotyczą tego czy zaskarżona uchwala weszła w życie z dniem jej podjęcia, tj. 22 grudnia 2014 r., czy też 1 grudnia 2014 r. Skoro zatem w § 5 zaskarżonej uchwały zawarto dwie różne daty, to przepis ten jest niewątpliwie wewnętrznie sprzeczny. Nie wiadomo bowiem którego konkretnie dnia uchwała weszła w życie (zaczęła obowiązywać, ma zastosowanie) a mianowicie czy od 22 grudnia 2014 r. czy od 1 grudnia 2014 r. Przepis § 5 zaskarżonej uchwały jest nieczytelny. Sprzeczność przepisu § 5 uchwały co do daty od której weszła ona w życie (zaczęła obowiązywać, ma zastosowanie) również jest istotnym naruszeniem prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji podzielił w całości argumentację przedstawioną w skardze, że § 5 kwestionowanej uchwały zawiera nie tylko wewnętrzną sprzeczność, ale narusza także art. 4 ust. 1 u.o.a.n. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Rada Gminy G., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 13 pkt 2 u.o.a.n. w związku z art. 41 ust. 1 i 42 u.s.g. oraz art. 88 ust. 1 i 2 i art. 94 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że uchwała w sprawie ustalenia zasad otrzymywania i wysokości diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego podlegający publikacji w dzienniku urzędowym, podczas gdy jest to typowy akt kierownictwa wewnętrznego, mający moc wiążącą jedynie wewnątrz określonego układu organizacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego stwierdzenia nieważności uchwały; 2) art. 4 ust. 1 i 2 u.o.a.n. w związku z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i § 51 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) zwanego dalej Zasadami techniki prawodawczej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sposób sformułowania wejścia w życie uchwały powoduje wątpliwości co do daty wejścia w życie tego aktu, podczas gdy Zasady techniki prawodawczej nie tylko dopuszczają taką możliwość, ale formułują jego wzór. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczono o zrzeczeniu się rozpoznania sprawy na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie mogła doprowadzić do jego uchylenia mimo, że jeden z jej zarzutów jest zasadny. Istota sporu w tej sprawie dotyczy charakteru prawnego uchwały ustalającej diety dla radnych rady gminy. Delegację ustawową do podjęcia takiej uchwały zawiera art. 25 ust. 4, ust. 6 i ust. 8 u.s.g. Tak podjęta uchwała jest aktem prawa miejscowego. Taki pogląd prezentowany jest w sposób spójny w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 570/19; wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5279/21; wyrok NSA z 7 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2794/16; wyrok NSA z 4 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 2777/23; wyrok NSA z 16 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 62/23; wyrok NSA z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1285/24). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie podtrzymuje to stanowisko. Przedmiotowa uchwała zawiera normy abstrakcyjne, ponieważ odnosi się do zasad ustalania wysokości diet mających charakter powtarzalny, nie dotyczy jedynie konkretnego, pojedynczego zdarzenia. Przepisy te mają - wbrew odmiennej argumentacji strony skarżącej kasacyjnie - charakter generalny, gdyż ich adresatem nie jest konkretna osoba ale każda osoba, która pełni funkcję radnego. Tym samym adresaci tej uchwały zostali określeni poprzez wskazanie pewnej ich kategorii, nie zaś w sposób imiennie zindywidualizowany. Wprawdzie krąg adresatów tej uchwały nie jest zbyt liczny, to jednak poprzez określenie go wspólną cechą, jaką jest pełnienie mandatu radnego, przepisy te mają charakter generalny. Taka uchwała zawiera unormowania, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do otrzymania diet. Uchwała ta obowiązuje aż do jej uchylenia lub zmiany i jej okres obowiązywania nie jest związany z kadencyjnością organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Nie można uznać za zasadną tej argumentacji strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którą wykładnia prawa dotycząca publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym uchwał w sprawie ustalania wysokości i zasad wypłacania diet radnym jest niejednolita. Powołane powyżej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego spójnie i jednolicie kwalifikują takie uchwały do kategorii aktów prawa miejscowego. Przywołanie przez stronę skarżącą kasacyjnie odmienne wyroki sądów administracyjnych reprezentują wcześniejszy niejednolity pogląd sądownictwa administracyjnego w zakresie kwalifikowania tego typu uchwał. Stanowisko, jakoby takie uchwały były jedynie aktami prawa wewnętrznego przynajmniej od kilku lat nie jest kontynuowane w orzecznictwie tak Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych. Ponadto kilka przywołanych przez stronę skarżącą kasacyjnie rozstrzygnięć nadzorczych wojewodów z ostatnich dziewięciu lat kwalifikujących takie uchwały do kategorii aktów wewnętrznych także nie odzwierciedla dominujących stanowisk organów nadzoru co do charakteru takich uchwał jako aktów prawa miejscowego, a nie aktów wewnętrznego kierownictwa. Nie można też uznać za zasadną i tę argumentację strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którą skoro unieważniona zaskarżonym wyrokiem uchwała nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym właściwego Wojewody w czasie prowadzonego postępowania nadzorczego, to tym samym przesądziło to o prawidłowości jej zakwalifikowania jako aktu prawa wewnętrznego. Co najwyżej może to świadczyć o braku prawidłowości prowadzonego w tej sprawie postępowania nadzorczego, skoro Wojewoda Łódzki nie stwierdził jej nieważności. Nie stanowiło to jednak żadnej przeszkody przed wniesieniem w tej sprawie skargi. Także brak jej unieważnienia przez Wojewodę w żaden sposób nie wiązał w tej sprawie Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny jej legalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał w tej sprawie pełne prawo kontroli zaskarżonej uchwały i z tego prawa skorzystał w prawidłowy sposób. Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 42 u.s.g., art. 41 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. poprzez uznanie, że zaskarżona uchwała wydana w przedmiocie ustalenia diet dla radnych została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów. Art. 42 u.s.g. ma charakter odsyłający. Zgodnie z tym przepisem zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Tym samym skoro zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to jej ogłoszenie powinno nastąpić zgodnie z przepisami tej właśnie ustawy. Strona skarżącą kasacyjnie nie wykazała przy tym, na czym miałoby polegać naruszenie art. 42 u.s.g. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w tej sprawie. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 u.s.g. akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Niewątpliwie unieważniony przez Sąd pierwszej instancji akt miał formę uchwały rady gminy. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym tak sformułowany zarzut nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 13 pkt 2 u.o.a.n. w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione m.in. przez organy gminy, a uchwała ustalająca wysokość diet dla radnych jest takim aktem prawa miejscowego. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 13 pkt 2 ww. ustawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaskarżona uchwała ustalająca diety dla radnych stanowi akt prawa miejscowego i podlega ogłoszeniu zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Stosownie do treści art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. Trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro uchwała Rady Gminy G. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania oraz wysokości diet dla radnych Rady Gminy G. stanowi akt prawa miejscowego, to zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie tego aktu było jego ogłoszenie. Ustawa, do której odwołuje się art. 88 ust. 2 Konstytucji RP stanowi - w przypadku aktów prawa miejscowego - ustawę z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 94 Konstytucji RP. Zgodnie z jego treścią organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Bez wątpienia upoważnienie ustawowe do podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia zasad i wysokości diet radnych rady gminy zawiera art. 25 ust. 4, ust. 6 i ust. 8 u.s.g. Tym samym skoro rada gminy ma obowiązek uchwalić na podstawie delegacji ustawowej zasady i wysokość diet przysługujących radnym rady gminy, a jej treść zawiera zarówno przepisy o charakterze generalnym jako i abstrakcyjnym, to podjęcie takiej treści uchwały nie narusza art. 94 Konstytucji RP pod warunkiem, że będzie to akt prawa miejscowego. Strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, w jakim zakresie zaskarżony wyrok naruszył ww. przepis konstytucyjny. Natomiast drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 i 2 u.o.a.n. w związku z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i § 51 ust. 1 Zasad techniki prawodawczej jest częściowo zasadny. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że w tej sprawie treść § 5 zaskarżonej uchwały nie zawierała istotniejszych wątpliwości co do daty wejścia tego aktu w życie. Zgodnie z jego treścią uchwała ta podlegała publikacji poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w G. i weszła w życie z dniem jej podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 grudnia 2014 r. Tym samym nie budzi żadnych wątpliwości, że Rada Gminy G. nadała tej uchwale moc obowiązującą z datą wsteczną w stosunku do daty jej podjęcia. Sposób redakcji § 5 uchwały został dostosowany do treści § 51 ust. 1 Zasad techniki prawodawczej mającej odpowiednie zastosowanie także do aktów prawa miejscowego (§ 143 Zasad techniki prawodawczej). Podniesione w zakresie tego zarzutu naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 4 ust. 1 i 2 u.o.a.n. nie znajduje jednak uzasadnienia. Art. 4 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Taka sytuacja nie zachodziła w zakresie regulacji § 5 uchwały. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 2 u.o.a.n. w uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym. Także i ten przypadek nie dotyczył zaskarżonej uchwały, która weszła w życie z datą wsteczną, a nie z dniem jej ogłoszenia. Możliwość nadania wstecznej mocy aktowi normatywnemu przewiduje art. 5 u.o.a.n., który jednak nie został objęty w tej sprawie zarzutami skargi kasacyjnej. W zakresie tak sformułowanego zarzutu nie jest także zasadna argumentacja dotycząca naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z powoływaną już treścią art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP ogłoszenie zgodne z treścią odrębnej ustawy stanowi warunek wejścia w życie aktów prawa miejscowego. Nie budzi zaś wątpliwości, że zaskarżona do Sądu pierwszej instancji uchwała Rady Gminy G. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia zasad otrzymywania oraz wysokości diet dla radnych Rady Gminy G. stanowiła akt prawa miejscowego i nie została ogłoszona stosowanie do wymagań wynikających z ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo tego, że w niewielkim zakresie zawiera błędne uzasadnienie co do oceny daty wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Podstawowa jednak wadliwość tejże uchwały, jaką było wadliwe zakwalifikowanie jej przez Radę Gminy do kategorii aktów prawa wewnętrznego została trafnie wskazana przez Sąd pierwszej instancji, co przesądzało o konieczności jej unieważnienia w całości. Z uwagi na to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.