III OSK 1532/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Z.R. o wstrzymanie wykonania pkt I decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2024 r., znak SKO.OŚ/4170/63/2024 w sprawie ze skargi kasacyjnej Z.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 232/25 w sprawie ze skargi Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2024 r., znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległej opłaty produktowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania pkt I decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2024 r., znak [...].

Marszałek Województwa Małopolskiego decyzją z 18 listopada 2021 r. odmówił Z.F. (dalej skarżąca) umorzenia zaległości z tytułu opłaty produktowej za lata 2015 - 2019 wraz z odsetkami naliczonymi na dzień wpłynięcia wniosku, tj. 30.08.2021 r. w łącznej wysokości 72075,00 zł (pkt 1 decyzji). Natomiast w pkt 2 decyzji organ I instancji rozłożył zaległość na 86 miesięcznych rat płatnych według harmonogramu uwzględnionego w decyzji. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 9 grudnia 2024 r. uchyliło punkt 2 zaskarżonej decyzji z 18 listopada 2021 r. i w tym zakresie orzekło o rozłożeniu zaległych opłat produktowych za lata 2015 - 2019 wraz z należnymi odsetkami o łącznej wysokości 86 492,00 zł w tym 67 691,00 zł należności głównej 18 801,00 zł odsetek (naliczonych na dzień wpływu wniosku tj. 30.08.2021 r.) na 86 miesięcznych rat płatnych według harmonogramu zawartego w tabeli, począwszy od 30 stycznia 2025 r., (pkt I) a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji (pkt II). Skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z 23 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skarga kasacyjna zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania "punktu 2 decyzji" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył pkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2024 r. Jednocześnie jednak z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części, w której rozłożono należność pieniężną z tytułu opłaty produktowej na raty, a więc w istocie w części obejmującej pkt I zaskarżonej decyzji. To decyzja organu I instancji dzieliła się na dwa punkty określone cyframi arabskimi i to pkt 2 tej decyzji dotyczył rozłożenia na raty. Natomiast zaskarżona decyzja dzieli się dwa punkty oznaczone cyframi rzymskimi – w pkt I organ odwoławczy uchylił pkt 2 decyzji organu I instancji i w tym zakresie samodzielnie orzekł o rozłożeniu należności na raty, natomiast w pkt II utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Uwzględniając uzasadnienie wniosku o wstrzymanie Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że wniosek ten dotyczy pkt I decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2024 r. Wniosek ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera tego rodzaju uzasadnienia. Argumentacja skarżącej sprowadza się do wskazania, że jest ona w trudnej sytuacji majątkowej. Jednocześnie jednak brak jest przedstawienia przez skarżącą jej sytuacji w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak przedstawiona argumentacja nie świadczy o uprawdopodobnieniu, że wykonanie pkt I zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko skarżącej jest lakoniczne. Skarżąca wskazuje przy tym, że brak wstrzymania pkt I zaskarżonej decyzji spowoduje, że całość należności będzie wymagalna, co nie jest jednak skutkiem treści decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązania (która została przecież wydana na wniosek skarżącej), ale samego obowiązku uiszczenia opłaty produktowej, który został nałożony na podstawie odrębnej decyzji. Skarżąca nie przedstawia także, nawet w przybliżeniu, swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, w szczególności w odniesieniu do wysokości ustalonych rat. To na skarżącej spoczywał obowiązek pełnego uzasadnienia wniosku i brak jest podstaw do niejako "przerzucania" na Sąd obowiązku "poszukiwania" w aktach sprawy okoliczności mających przemawiać za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Okoliczność, że skarżąca była zobowiązana jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie oznacza możliwości poprzestania na lakonicznych oświadczeniach. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.