III OSK 1532/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. M. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 1532/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1130/23 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 marca 2023 r., nr DS.523.4396.2022.PR.MRO.206230 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 1532/24, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1130/23 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 marca 2023 r. nr DS.523.4396.2022.PR.MRO.206230 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, oddalił skargę kasacyjną (pkt 1); zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz J. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2). W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o sprostowanie błędu rachunkowego zawartego w punkcie 2 sentencji wyroku z dnia 27 maja 2025 r. przez zmianę treści i wpisanie kwoty na 360 złotych zamiast 240 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja wyroku jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Koniecznym warunkiem sprostowania, poza oczywistością każdej z postaci niedokładności lub omyłki, jest sprzeczność woli Sądu, uwidocznionej w osnowie wyroku, z treścią orzeczenia. Sprostowanie nie może polegać na wydaniu orzeczenia o charakterze merytorycznym, a taki niewątpliwie skutek należałoby przypisać żądaniu wnioskodawcy, który nie zgadza się z decyzją Sądu w przedmiocie zasądzonej wysokości kosztów postępowania kasacyjnego. Treść objętego wnioskiem orzeczenia nie wskazuje na to, by wystąpił w nim błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Argumentacja pełnomocnika skarżącego zawarta we wniosku, a dotycząca zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w istocie sprowadza się do pominięcia w rozstrzygnięciu części należnych jemu kosztów. Jednakże jak wskazano wyżej, żądanie takie nie może stanowić podstawy do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Ponowne rozstrzyganie powyższej kwestii jest niedopuszczalne, albowiem merytoryczne rozpatrywanie zarzutów strony skarżącej prowadziłoby do nadania wnioskowi o sprostowanie skuteczności właściwej środkowi zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje. Na marginesie jedynie wymaga zauważenia, że pomimo oddalenia skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, ponieważ zawierająca go odpowiedź na skargę kasacyjną wpłynęła po upływie 14 dni od daty doręczenia odpisu skargi kasacyjnej , a więc odpowiedź ta została złożona po terminie, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. Pierwsze pismo zawierające odpowiedź na skargę kasacyjną zostało zwrócone pełnomocnikowi skarżącego na podstawie art. 66 § 1 P.p.s.a. Zatem prawidłowo Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego obejmujące udział jego pełnomocnika w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.