III OSK 1514/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 389/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. z siedzibą w Płocku w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN S.A. z siedzibą w Płocku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 389/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: "skarżący" lub "Stowarzyszenie") na bezczynność Polskiego Koncernu Naftowego Orlen S. A. z siedzibą w Płocku (dalej również jako "Spółka") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 stycznia 2022 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, Stowarzyszenie zwróciło się do Spółki, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, o udostępnienie: - informacji o tym, czy Spółka była partnerem/sponsorem organizowanego przez Telewizję Polską S.A. Sylwestra Marzeń w Zakopanem, który odbył się 31 grudnia 2021 r., - skanu umowy dotyczącej partnerstwa/sponsoringu ww. wydarzenia. Stowarzyszenie zwróciło się o udostępnienie ww. informacji na wskazany adres email. Natomiast w piśmie z dnia 21 maja 2023 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, w szczególności, że do dnia sporządzenia skargi Spółka nie udzieliła odpowiedzi na wniosek. Z kolei w piśmie z dnia 14 czerwca 2023 r. Spółka poinformowała Stowarzyszenie, że objęte wnioskiem informacje i materiały nie stanowią informacji publicznej, a zatem do ich udostępniania nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Żądane informacje nie dotyczą wykonywania władzy publicznej lub realizowania zadań publicznych. Co więcej, Spółka podkreśliła, że żądane informacje - w zakresie umów zawartych przez Spółkę - stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa PKN Orlen S.A. i również z tego powodu nie mogłyby zostać ujawnione. Spółka zaznaczyła przy tym, że jej pismo ma charakter wyłącznie informacyjny, ponieważ na PKN Orlen S.A. nie zostały nałożone obowiązki materialne i proceduralne określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Spółka nie podlega ww. ustawie. Z kolei w odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi. Wskazała w niej, że działania podejmowane w związku z zawieraniem umów o sponsoring lub partnerstwo w wydarzeniach komercyjnych - jakim był Sylwester Marzeń w Zakopanem organizowany przez Telewizję Polską S.A. - nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez Spółkę zadań publicznych. Zatem żądane przez Stowarzyszenie informacje, jako niezwiązane z wykonywaniem zadań publicznych, nie stanowią informacji o sprawach publicznych i nie podlegają reżimowi u.d.i.p. WSA w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", PKN ORLEN S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest wytwarzanie i przetwarzanie produktów rafinacji ropy naftowej, zaś przedmiotem pozostałej działalności jest w szczególności: produkcja podstawowych chemikaliów, nawozów i związków azotowych, tworzyw sztucznych i kauczuku syntetycznego w formach podstawowych; wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja i handel energią elektryczną; wytwarzanie paliw gazowych, dystrybucja i handel paliwami gazowymi w systemie sieciowym; sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych; sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw; górnictwo gazu ziemnego; górnictwo ropy naftowej. Powyższe stanowisko potwierdza okoliczność, że PKN Orlen S.A. została ujęta w wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (pozycja nr 21 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 września 2021 r. w sprawie wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. z 2021r., poz. 1782). Jednakże, jak dalej wyjaśnił Sąd I instancji, w przypadku spółki prawa handlowego, która wykonuje zadania publiczne, informację publiczną stanowią te dane, które związane są ściśle z wykonywanymi zadaniami publicznymi. Na poparcie tak wyrażonego stanowiska Sąd I instancji powołał się na orzecznictwo NSA. Zestawiając przyjęty pogląd z przedmiotem wniosku z dnia 12 stycznia 2022 r., WSA w Warszawie stwierdził, że nie można zakwalifikować żądanych przez Stowarzyszenie informacji jako informacji związanych z przedstawioną powyżej "publiczną" działalnością Spółki, a więc informacji dotyczących wytwarzania i przetwarzania produktów rafinacji ropy naftowej, wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, wytwarzania i dystrybucji paliw gazowych, czy też górnictwa gazu ziemnego i górnictwa ropy naftowej w kontekście szeroko pojętego bezpieczeństwa energetycznego państwa. Sąd I instancji podkreślił bowiem, że wniosek Stowarzyszenia dotyczy informacji (dokumentu umowy) o partnerstwie lub sponsorowaniu przez Spółkę wydarzenia organizowanego przez Telewizję Polską S.A., a więc w istocie relacji biznesowych i działalności komercyjnej Spółki, która nie mieści się w sferze zadań publicznych wykonywanych w ramach wymienionej wyżej działalności dotyczącej bezpieczeństwa energetycznego państwa. Relacje biznesowe w ramach prowadzonej działalności komercyjnej nie stanowią sprawy publicznej i nie wchodzą w zakres konstytucyjnego prawa do informacji, o jakim mowa w art. 61 Konstytucji RP. Również i w tej części rozważań WSA w Warszawie powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 404/20. W końcowej części Sąd I instancji wyjaśnił, że realizując - wynikający z art. 133 p.p.s.a. - obowiązek oceny dokumentów źródłowych będących przedmiotem wniosku, zapoznał się z materiałami stanowiącymi punkt 2 wniosku Stowarzyszenia. Jednakże, jak stwierdził dalej, dokonana przez Sąd ocena nie mogła skutkować uwzględnieniem skargi. W konsekwencji jako nieuzasadnione uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ wniosek Stowarzyszenia nie podlegał rozpoznaniu w trybie u.d.i.p. Jednocześnie Sąd I instancji dostrzegł, że odpowiedź na wniosek z dnia 12 stycznia 2022r. została udzielona przez Spółkę dopiero w dniu 14 czerwca 2023 r., a więc po upływie kilkunastu miesięcy od daty wpływu wniosku. Zauważył również, że skarga Stowarzyszenia na bezczynność w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku wpłynęła do Spółki dopiero w dniu 2 czerwca 2023 r. Zdaniem Sądu I instancji, okoliczności te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy zakres przedmiotowy wniosku nie mieścił się w zakresie przedmiotowym definicji informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w konsekwencji regulacje tej ustawy nie miały zastosowania w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Alternatywnie, w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wystąpił o zasądzenie od Spółki na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie ma podstaw do udzielenia informacji, albowiem wnioskowana informacja nie dotyczyła informacji o charakterze publicznym, podczas gdy wnioskowana przez skarżącego informacja związana była z zarządzaniem mieniem publicznym, b) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego niezastosowanie i uznanie, że nie ma podstaw do udzielenia informacji, albowiem wnioskowana informacja nie dotyczyła informacji o charakterze publicznym, podczas gdy wnioskowana przez skarżącego informacja związana była z zarządzaniem mieniem publicznym. 2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 149 § 1 i § 1a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na bezczynność organu, wskutek wadliwego przyjęcia, iż organ nie był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu informacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor, podniósł m.in., że skoro Spółka koncentruje się na wykonywaniu zadań użyteczności publicznej, to oczywistym jest, że wszelkie działania marketingowe i promocyjne są z nimi ściśle związane, a zatem powinny stanowić informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Spółka podtrzymała w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność organu wskutek wadliwego przyjęcia, iż organ nie był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Odnosząc się do tego zarzutu, stwierdzić należy, iż w ten sposób zredagowany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być skuteczny wobec orzeczenia Sądu I instancji zapadłego w niniejszej sprawie. Zarzuty naruszenia tzw. przepisów blankietowych, tj. przepisów określających kompetencje sądu pierwszej instancji w fazie orzekania, do których należą m.in. art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., a także art. 151 p.p.s.a., wymagają powiązania z przepisami o charakterze materialnym lub procesowym, których naruszenia miały dopuścić się – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – organy administracji, czego w analizowanej skardze kasacyjnej brak. Zawarte we wskazanych przepisach unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Tak skonstruowany zarzut nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Jako nieuzasadnione ocenić także należy obydwa zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, które z uwagi na ich konstrukcję podlegają łącznemu rozpoznaniu. W odniesieniu do powyższych zarzutów należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, wykazać należy, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Biorąc nawet pod uwagę pogląd, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać przepis, który uznaje za właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145). Tymczasem skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, zawiera jedynie ogólne stwierdzenia, że nie udostępniono skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanych przez niego informacji, w tym skanu umowy, pomimo że dokumenty te stanowiły informację o działalności organu i jako takie powinny zostać udostępnione, a także pomimo istnienia podstaw do ich udostępnienia. O nieskuteczności omawianego zarzutu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. świadczy także to, że strona skarżąca kasacyjnie poprzez zarzuty niezastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, upatrując wadliwości działania Sądu w niewłaściwej ocenie charakteru prawnego żądanej informacji, a mianowicie uznaniu, że nie ma ona charakteru informacji publicznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też omawiane zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie okazały się niezasadne również i z tego powodu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.