III OSK 1481/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1481/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. sp.j. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 740/18 w sprawie ze skargi A. sp.j. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 września 2018 r. znak [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.

Wyrokiem z 6 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. sp.j. z siedzibą w N. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 19 września 2018 r. w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrokiem z 6 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od spółki na rzecz organu koszty postępowania kasacyjnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną (pkt 2 wyroku). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o sprostowanie wyroku z 6 grudnia 2022 r. wskazując, że koszty postępowania powinny zostać zasądzone w wyższej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku (lub postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tryb sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczeń, ale nie mogą być to błędy dotyczące istoty sprawy, a więc błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Rozróżnienie to stanowi zasadniczą granicę dopuszczalności sprostowania. Wszystkie wskazane w treści art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny. Pod pojęciem niedokładności rozumiemy usterkę, nieścisłość. Będzie to więc przede wszystkim wadliwy zapis sygnatury, znaku, dat zawartych w treści orzeczenia. W zakres tego pojęcia wchodzą również błędy w pisowni imion i nazwisk. Natomiast błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo do pominięcia wyrazu albo nawet kilku wyrazów. Z kolei pod pojęciem błędu rachunkowego należy rozumieć i błąd w zakresie wszystkich działań matematycznych, zwłaszcza arytmetycznych, czyli w dodawaniu, dzieleniu, odejmowaniu itd. Błąd rachunkowy może także wynikać z porównania uzasadnienia z sentencją wyroku (która ze swojej istoty zawiera tylko wynik obliczeń dokonanych w uzasadnieniu). Sprostowanie w takim przypadku polegać będzie na wyeliminowaniu sprzeczności przez sprostowanie sentencji lub uzasadnienia i usunięcie niezgodności. Ponadto kategoria "inna oczywista omyłka" obejmuje inne sytuacje poza wcześniej omówionymi niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi, które są jednak do nich zbliżone. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez organ w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie zawartego w wyroku postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie w miejsce 360 zł, kwoty 4050 zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzające do zmiany zawartego nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2168/21; z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14; z 3 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1401/14; z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10 i z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06). Z tych względów i na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 157 § 1 i 2 w związku z 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.