III OSK 1453/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. sp. z o. o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 9/23 w sprawie ze skargi I. sp. z o. o. z siedzibą w [...] na bezczynność Warszawskiego Rolno-Spożywczego Rynku Hurtowego S. A. z siedzibą w Broniszach w przedmiocie rozpoznania punktów 2, 3 i 5 wniosku z dnia 16 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. sp. z o. o. z siedzibą w [...] na rzecz Warszawskiego Rolno-Spożywczego Rynku Hurtowego S. A. z siedzibą w Broniszach kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 9/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") na bezczynność Warszawskiego Rolno-Spożywczego Rynku Hurtowego S. A. z siedzibą w Broniszach (dalej jako" "organ") w przedmiocie rozpoznania punktów 2, 3 i 5 wniosku z 16 sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z 16 sierpnia 2022 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w oparciu o art. 10 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.". We wniosku skarżąca zwróciła się o: - udostępnienie treści dokumentów będących wewnętrznymi przepisami, obowiązującymi w Warszawskim Rolno-Spożywczym Rynku Hurtowym S.A., a dotyczącymi sposobu prowadzenia postępowań przetargowych, procedur i sposobów oceny ofert, oraz wyboru najkorzystniejszej oferty, - przesłanie niemodyfikowanych kopii wszystkich ofert wraz z załącznikami złożonych w postępowaniu z 10 maja 2022 r. na "Dostawę, montaż i wdrożenie kompleksowego systemu fotowoltaicznego, składającego się z instalacji fotowoltaicznej posadowionej na budynku GH". - przesłanie całej korespondencji między oferentami a zamawiającym w ww. postępowaniach, powstałą do dnia udostępnienia dokumentów, - przesłanie protokołów z posiedzeń komisji wraz z załącznikami, - przesłanie pełniej korespondencji z podmiotami i osobami zewnętrznymi prowadzonej w ww. sprawach. W odpowiedzi na wniosek, pismem z 30 sierpnia 2022 r., organ przekazał Spółce część wnioskowanych dokumentów, z wyłączeniem dokumentacji, która - jego zdaniem - nie stanowiła informacji publicznej bądź stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa. Ponadto decyzją z 30 sierpnia 2022 r. organ, działając na podstawie art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", a także art. 16, art. 17 oraz art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji w zakresie Koncepcji Systemu Fotowoltaicznego E. Sp. z o.o, zawartej w ofercie spółki E. Sp. z o.o. złożonej w postępowaniu przetargowym na "Dostawę, montaż i wdrożenie kompleksowego systemu fotowoltaicznego, składającego się z instalacji fotowoltaicznej na budynku GH, dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego obiektów, na terenie spółki Warszawski Rolno-Spożywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach". Z uwagi na fakt, że w ww. odpowiedzi organ nie wskazał, które z nieprzekazanych dokumentów nie stanowią informacji publicznej, a które z kolei stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, pismem z 7 września 2022 r. skarżąca wezwała organ do przekazania pozostałej części dokumentacji przetargowej wraz z kopią korespondencji z oferentami. Jednocześnie skarżąca wniosła o przekazanie: a) dokumentów oraz podstawy prawnej uzasadniającej nieprzekazanie kart katalogowych oraz certyfikatów i dokumentacji podzespołów potwierdzającej ich parametry wymagane przez SIWZ (dalej: "Brakująca Dokumentacja Techniczna"), oferowanych przez oferenta E. Sp. z o.o., w tym w szczególności modułów fotowoltaicznych - Exiom Solution HJT Bifaial 400 Wp oraz dokumentów wskazujących na objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa nieprzekazanych przez organ informacji, b) podstawy faktycznej i prawnej nieprzekazania informacji, o których mowa w pkt 3 i 5 pisma z 16 sierpnia 2022 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 23 września 2022 r., organ wskazał, że przekazanie wnioskowanej dokumentacji byłoby nieuprawnione, gdyż dokumentacja ta nie stanowi informacji publicznej, bądź stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa i jako taka podlega ochronie na gruncie odrębnych przepisów. Z kolei w piśmie z 4 października 2022 r. skarżąca wniosła dodatkowo o przekazanie informacji publicznej w postaci opinii technicznej zleconej 19 lipca 2022 r. Firmie P., wraz z treścią zlecenia oraz wszelkimi załącznikami. W ocenie skarżącej, niezrozumiałe są twierdzenia organu, jakoby dokumentacja techniczna miała być objęta tajemnicą przedsiębiorstwa, skoro dokumentacja techniczna podzespołów wchodzących w skład zamówienia jest dostępna na stronie internetowej producenta i wynika z niej w sposób niezbity, że zaproponowane przez wykonawcę E. Sp. z o.o. komponenty nie spełniały wymagań SIWZ w postępowaniu przetargowym. W odpowiedzi, pismem z 10 października 2022 r., organ stwierdził, że dane techniczne modułów zaproponowanych przez Spółkę E. sp. z o.o. zostały zawarte w dokumentacji ofertowej złożonej przez oferenta i wbrew zarzutom skarżącej z przedłożonej organowi dokumentacji wynika, iż moduły Exiom Solution HJT Bifaial 400 Wp spełniają wszelkie wymogi SWIZ. Jest to inna dokumentacja niż widniejąca na stronie internetowej, na którą powołuje się skarżąca. W piśmie z 7 listopada 2022 r., skarżąca wezwała ostatecznie organ do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie: - kopii całej oferty firmy E. sp. z o.o. wraz z pełną korespondencją mailową z oferentami lub przesłania informacji o zastrzeżeniu części oferty jako tajemnicy przedsiębiorstwa, - opinii technicznej zleconej w dniu 19 lipca 2022 r. firmie P., wraz z treścią zlecenia oraz wszystkimi załącznikami. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 21 listopada 2022 r., organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniosek Spółki z 4 października 2022 r. oraz wniosek z 16 sierpnia 2022 r. stały się przedmiotem wymienionej na skargi spółki na bezczynność Warszawskiego Rolno-Spożywczego Rynku Hurtowego S.A. z siedzibą w Broniszach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie wyjaśnił, że podmiot, którego bezczynność jest zarzutem skargi w rozpoznanej sprawie był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p w zw. z zamieszczonym w tym przepisie odesłaniem do przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2023 r., poz. 1689 ze zm.). Przytaczając treść przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., Sąd I instancji stwierdził, że żądana przez skarżącą we wniosku z 16 sierpnia 2022 r. w pkt 2 dokumentacja mieści się w pojęciu informacji publicznej zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, żądana dokumentacja obejmuje bowiem niemodyfikowane kopie wszystkich ofert wraz z załącznikami złożonymi w postępowaniu przetargowym organizowanym przez organ 10 maja 2022 r. na "Dostawę, montaż i wdrożenie kompleksowego systemu fotowoltaicznego, składającego się z instalacji fotowoltaicznej posadowionej na budynku GH". Analizując sposób rozpatrzenia żądania w tym zakresie, Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy, organ przy piśmie z 30 sierpnia 2022 r. przekazał skarżącej m.in. ofertę z 30 maja 2022 r. złożoną w przetargu przez spółkę E. Sp. z o.o. z siedzibą we Wszeradowie z pominięciem dokumentu zatytułowanego "Koncepcja Systemu Fotowoltaicznego E. Sp. z o.o. dla Warszawski Rolno-Spożywczy Rynek Hurtowy S.A.". Natomiast w odniesieniu do powyższej Koncepcji organ wydał 30 sierpnia 2022 r. decyzję, mocą której - w oparciu o m.in. o art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - odmówił udostępnienia tego dokumentu z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W konsekwencji WSA w Warszawie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostawał w bezczynności w odniesieniu do analizowanego zagadnienia. Odnosząc się z kolei do żądań zawartych w punktach 3 i 5 wniosku z 16 sierpnia 2022 r., Sąd I instancji wyjaśnił, że jakkolwiek u.d.i.p. nie posługuje się pojęciem "dokumentu wewnętrznego", to pojęcie takie zostało wypracowane w orzecznictwie na gruncie wykładni art. 6 ust. 2 u.d.i.p., który zawiera definicję "dokumentu urzędowego". Za wyrokiem Trybunał Konstytucyjnego z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 (https://trybunal.gov.pl), Sąd przypomniał, że "dokumenty wewnętrzne" służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Z tego powodu, w ocenie Sądu, żądania zawarte w punktach 3 i 5 wniosku z 16 sierpnia 2022 r. dotyczą dokumentów o charakterze wewnętrznym. Dokumenty te służyły wymianie informacji pomiędzy zamawiającym (organem) a oferentami i podmiotami zewnętrznymi, jednakże nie posiadają waloru oficjalności w tym znaczeniu, że nie wyrażają ostatecznego (prezentowanego na zewnątrz) stanowiska organu. Tym samym, dokumenty o charakterze wewnętrznym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też, zdaniem Sądu I instancji, skarga na bezczynność organu także i w tym zakresie jest bezzasadna, jako że organ przedstawił swoje stanowisko i udzielił odpowiedzi na wniosek z 16 sierpnia 2022 r. w piśmie 30 sierpnia 2022 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości, wniosła, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Wystąpiła także, na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zwrot poniesionych przez skarżącą niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 176 §1 pkt. 2 p.p.s.a. oraz art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że obojętnie jakiej treści pismo, wysłane do strony w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wypełnia przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., 2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a., w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. polegające na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w tym przez uznanie, że pismo z 30 sierpnia 2022 r. jest decyzją w rozumieniu k.p.a. w sytuacji, w której stanowi on zwykłe pismo organu, nie zawiera składowych decyzji, w tym w szczególności uzasadnienia decyzji, z którego wynikałaby podstawa faktyczna i prawna odmowy udzielenia informacji publicznej, w sytuacji, w której skierowanie zwykłego pisma do wnioskodawcy nie jest właściwą formą załatwienia sprawy. Uzasadniając tak postawione zarzuty skarżąca kasacyjnie podniosła, że organ, odmawiając udostępnienia informacji publicznej winny był wydać w przedmiotowym zakresie decyzję. Zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej stosuje się przepisy postępowania administracyjnego. Zatem organ winny był przy odmowie wydania decyzji zastosować choćby art. 107 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Toteż pismo z 30 sierpnia 2022 r., nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., w szczególności nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak też powołania podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym, wbrew twierdzeniom Sądu, nie sposób przyjąć, że dowolne pismo wysłane do spółki mogłoby uchodzić za decyzję (w rozumieniu przepisów k.p.a.). Sąd I instancji błędnie zatem przyjął, że dowolnej treści pismo, wysłane w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest wystarczające do wypełnienia przesłanki wskazanej w art. 13 ust. 1 u.di.p., co w konsekwencji doprowadziło Sąd do mylnego wniosku, że organ nie dopuścił się bezczynności. Ten mylnie wyprowadzony przez Sąd wniosek doprowadził też do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w sposób mylny dokonał oceny treści pisma z 30 sierpnia 2022 r. nadając mu walor decyzji w sprawie, gdzie, nie ulega wątpliwości, że "przedmiotowe pismo jest (jak wskazuje jego nazwa) odpowiedzią na wniosek o udzielenie informacji publicznej" . W treści przedmiotowego pisma, organ wskazał, że odmawia udostępnienia części wnioskowanych dokumentów, z uwagi na fakt, że stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zmieścił również wniosek o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Uzasadniając tak sformułowany wniosek procesowy, organ podał, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej 30 sierpnia 2022 r. wydał decyzję dotyczącą odmowy udzielenia informacji publicznej. Okoliczność tę prawidłowo ustalił Sąd w zaskarżonym wyroku, wskazując tak na pismo z 30 sierpnia 2022 r., jak i na decyzję z tego samego dnia. Podniósł, że spółka z niezrozumiałych przyczyn skupiła się tylko na piśmie z 30 sierpnia 2022 r., które należy uznać za pismo przewodnie w sprawie przesłania odpowiednich dokumentów w ramach częściowego uwzględnienia jej wniosku, a nie decyzji z 30 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., polegającego na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w tym przez uznanie, że pismo z 30 sierpnia 2022 r. jest decyzją w rozumieniu k.p.a. w sytuacji, w której stanowi on zwykłe pismo organu, nie zawiera składowych decyzji, w tym w szczególności uzasadnienia decyzji, z którego wynikałaby podstawa faktyczna i prawna odmowy udzielenia informacji publicznej, w sytuacji, w której skierowanie zwykłego pisma do wnioskodawcy nie jest właściwą formą załatwienia sprawy. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). Skarżąca kasacyjnie zarzuca w istocie, że Sąd I instancji nie tyle nie przeprowadził gruntownej analizy akt, ale dopuścił się błędnej kwalifikacji dokumentu z akt sprawy przyjmując, że pismo z 30 sierpnia 2022 r. jest decyzją administracyjną odmawiającą spółce dostępu do informacji publicznej żądanej w pkt. 2. wniosku spółki z 16 sierpnia 2022 r., a tym samym naruszył postawiony, w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., powiązany przepis prawa materialnego w postaci przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jest to zarzut całkowicie chybiony. Po pierwsze, w aktach administracyjnych przy sprawie II SAB/Wa 9/23, znajduje się decyzja administracyjna. I tak, w aktach tych znajduje się pismo z datą 28 lutego 2023 r. sporządzone przez adw. K. R., pełnomocnika organu, skierowane do spółki, na ręce jej pełnomocnika – radcy prawnego. Jako załącznik do tego pisma wymieniono decyzję z 30 sierpnia 2022 r. Na odwrocie tego pisma i dalszych kartach akt znajduje się decyzja administracyjna z 30 sierpnia 2022 r. ze wskazanym adresatem – pełnomocnikiem spółki. Decyzja opatrzona jest znakiem sprawy PZJB02/0880/2022. Według osnowy decyzji została ona wydana "po rozpoznaniu wniosku I. Sp. z o.o. z 16 stycznia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej w postaci przesłania dokumentów wskazanych w treści wniosku (...)". Jako podstawę prawną jej wydania organ (decyzję podpisał prezes zarządu i członek zarządu organu) powołał art. 104, art. 107 k.p.a. oraz art. 16, art. 17 oraz art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Sentencji decyzji nadano następujące brzmienie: "(...) odmawia udzielenia informacji w zakresie Koncepcji Systemu Fotowoltaicznego E. Sp. z o.o. zawartej w ofercie spółki E. Sp. z o.o. złożonej w postępowaniu przetargowym na "Dostawę, montaż i wdrożenie kompleksowego systemu fotowoltaicznego, składającego się z instalacji fotowoltaicznej na budynku GH, dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego obiektów, na terenie spółki Warszawski Rolno Spożywczy Rynek Hurtowy S.A. w Broniszach". Po drugie i co więcej, w związku z zarzutami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do WSA w Warszawie Wydziału II o nadesłanie akt sprawy II SAB 8/23 (sprawy powiązanej, vide k. 137-138 akt sprawy III OSK 1453/24). Akta te wpłynęły do Naczelnego Sadu Administracyjnego 2 grudnia 2024 r. Z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 8/23 (akta dotyczą skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu drugiego w kolejności wniosku z 4 października 2022 r.), wynika, że WSA w Warszawie wezwał organ (wezwanie z 19 lipca 2023 r.) do nadesłania dowodu doręczenia właśnie pisma z 28 lutego 2023 r. wraz z załącznikiem - decyzją z 30 sierpnia 2022 r. Wezwał również do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem decyzji z 30 sierpnia 2022 r. Organ wykonał to wezwanie i przy piśmie z 28 lipca 2023 r. (w ww. aktach sprawy) złożył wymagane dokumenty, w tym (wg rozdzielnika tego pisma) oryginał decyzji z 30 sierpnia 2022 r. Według zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 22 września 2023 r. obydwa złożone przez organ załączniki dołączono do akt administracyjnych (k. 67 akt sprawy II SAB/Wa 8/23). Ponadto w uzasadnieniu wyroku (str. 2/3) z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 8/23, oddalającego skargę spółki na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania punktu 2 lit. b wniosku z 4 października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, WSA w Warszawie wyraźnie przytoczył, opisaną powyżej, treść decyzji. Wyrok ten stał się prawomocny – skarżąca nie złożyła skargi kasacyjnej. Oznacza to, że, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, w sprawie skierowano do spółki i pismo z 30 sierpnia 2022 r. i decyzję z 30 sierpnia 2022 r., a ustalenia Sądu I instancji były prawidłowo, co w rezultacie oznacza, że Sąd ten prawidłowo, zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., przedstawił również i stan sprawy, przyjmując, że w sprawie wydano decyzję administracyjną m.in. w oparciu o przepis art. 16 u.d.i.p., którego naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie. Brak zasadności powyższego zarzutu przekłada się bezpośrednio na brak zasadności zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skarżącej doręczono bowiem pismo o treści wyczerpującej wszelkie materialne i procesowe cechy decyzji administracyjnej, a w ten sposób rozpatrzono wniosek z 16 sierpnia 2022 r. o dostęp do informacji publicznej w części odpowiadającej treści rozstrzygnięcia – decyzji administracyjnej – z 30 sierpnia 2022 r. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego, ograniczających się do wynagrodzenia adwokata, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.