III OSK 1403/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 744/22 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 28 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej "WSA we Wrocławiu", "Sąd I instancji"), wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 774/22, oddalił skargę A. P. (dalej "skarżący") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej "Szef USKiOR" lub "organ") z dnia 28 października 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący wystąpił z wnioskiem o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1255, dalej "u.d.o.a."). W załączeniu przełożył zaświadczenie, że w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] grudnia 1984 r. odbył długotrwałe przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych, oraz zaświadczenie, iż w roku akademickim [...] był studentem [...] roku kierunku [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. W odpowiedzi na zapytanie organu Instytut Pamięci Narodowej pismem z dnia 4 lipca 2022 r. poinformował, że w zasobach archiwalnych Instytutu nie odnaleziono akt oraz innych materiałów dotyczących działalności skarżącego w strukturach zorganizowanych opozycji antykomunistycznej lub informacji o doznanych przez niego represjach. Szef USKiOR decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyznania stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, określonych w art. 2 oraz art. 3 u.d.o.a. Skarżący – pomimo wezwania ze strony organu – nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, które potwierdzałby, że przez minimum 12 miesięcy prowadził, w zorganizowanych strukturach lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka lub że był represjonowany z powodu prowadzonej działalności lub udziału w wystąpieniu o charakterze wolnościowym. Dowody takie nie znajdują się także w zasobach archiwalnych IPN. W ocenie organu złączone do wniosku zaświadczenie stwierdzające, że w okresie od dnia [...] stycznia 1984 r. do dnia [...] grudnia 1984 r. skarżący odbył przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych, oraz zaświadczenie, że w roku akademickim [...]/[...]był studentem [...] roku kierunku [...], na Wydziale [...] [...], nie potwierdza, iż do odbycia służby wojskowej został skierowany w ramach represji za prowadzoną działalność antykomunistyczną. Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 28 października 2022 r. Szef USKiOR utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 31 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających okoliczność podlegania represjom, a w toku postępowania również nie ustalono, by prowadził działalność opozycyjną określoną w art. 2 u.d.o.a. lub podlegał represji stosownie do art. 3 u.d.o.a. Pismem z dnia 28 listopada 2022 r. skarżący wniósł na powyższą decyzję Szefa USKiOR skargę do WSA we Wrocławiu. Skarżący podał, że w latach [...] – [...] był aktywnym działaczem struktur [...] na terenie [...] i z tego powodu w trakcie odbywania studiów dziennych na [...] roku [...] na Wydziale [...] został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. W trakcie odbywania służby wojskowej został skreślony z listy studentów i przez to nie ukończył studiów, co miało też wpływ na późniejsze życie i pracę. Zdaniem skarżącego powołanie do wojska w trakcie odbywania studiów w systemie dziennym i w trakcie roku akademickiego oraz skreślenie z listy studentów spełnia przesłanki określone w art. 3 u.d.o.a. Skarżący wskazał dalej, że zajmował się kolportażem ulotek i pism z tzw. drugiego obiegu na terenie [...] np. na Wydziale [...] [...]. Była to działalność konspiracyjna i trudno mu w chwili obecnej przedstawić świadków jego działalności, gdyż ze względów konspiracji nie miał legitymacji oraz dokumentów poświadczających przynależność do [...]-u lub innej organizacji niepodległościowej, a tym bardziej nie znał nazwisk innych członków, oprócz powszechnie znanych lub będących zwierzchnikami jak np. nieżyjący już T. J. Skarżący podniósł też, że ze względu na działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa [...], ale z tych zdarzeń nie dostawał zaświadczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 21 marca 2023 r. WSA we Wrocławiu wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył treść przepisów art. 2-4 i art. 5 ust. 1 u.d.o.a. i zauważył, że z decyzji Prezesa IPN-u z dnia 8 grudnia 2021 r. wynika, że skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa; w archiwach IPN nie zachowały się dokumenty wytworzone przez niego lub przy jego udziale, w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. W przypadku skarżącego nie zachodzą zatem przesłanki negatywne wyłączające możliwość przyznania spornego statusu. W ocenie Sądu I instancji wobec oświadczenia skarżącego o braku przynależności do podziemnych struktur opozycyjnych, informacji uzyskanych z IPN oraz braku jakichkolwiek innych dokumentów – należy stwierdzić, że skarżący nie prowadził działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 u.d.o.a. Nie można również uznać, że powołanie skarżącego do odbycia przeszkolenia wojskowego dla absolwentów szkół wyższych nastąpiło z przyczyn politycznych, ponieważ związane ono było z realizacją ówcześnie obowiązujących przepisów o powszechnym obowiązku służby wojskowej. Ponadto prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło represyjnego charakteru odbywania przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej, a sam skarżący nie powołał żadnych konkretnych okoliczności świadczących o spełnieniu przesłanki z art. 3 pkt 2 u.d.o.a. Brak jest także dowodów, że skarżący został skreślony z listy studentów. Sam zainteresowany wskazał, iż zmuszony był przerwać studia, jednak brak jest dowodu, że zostały spełnione przesłanki z art. 3 pkt 3 lit. e u.d.o.a. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, WSA we Wrocławiu podniósł, że Szef USKiOR przeprowadził postępowanie podejmując wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wystąpił do IPN-u, jak też prawidłowo ocenił dowody złożone przez skarżącego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić korzystne dla strony postępowania okoliczności. Strona nie jest zwolniona z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce wywieść korzystne dla siebie skutki, zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na charakter sprawy organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów świadczących na rzecz przyznania żądanego przez skarżącego statusu, a który ma pełną wiedzę co do wszelkich okoliczności, od których przyznanie tego statusu uzależniają przepisy u.d.o.a. (art. 2 i art. 3 ustawy). Skoro organ podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności sprawy w sposób wszechstronny, a od skarżącego nie uzyskał takich informacji i dokumentów, które potwierdziłyby spełnienie przesłanek, z powodu których powinien uzyskać wnioskowany status – to nie sposób zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa procesowego. Jednocześnie inicjatywa dowodowa w zakresie wykazania swojej działalności opozycyjnej zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 u.d.o.a. należy do wnioskodawcy. Pismem z dnia 11 maja 2023 r. skarżący (dalej także "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2023 r., zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazę art. 151 p.p.s.a. "przez niewzięcie przez WSA pod uwagę sprzeczności materiału dowodowego, a w zasadzie jego niekompletności, w szczególności przejawiającym się niedokonaniem przez organ jakiejkolwiek czynności dowodowej, w toku wszczętego postępowania administracyjnego, skutkujące zaniechaniem poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń w zakresie skreślenia skarżącego z listy studentów z uwagi na przymusowe i niezgodne z ówcześnie obowiązującym prawem zasadniczej służby wojskowej"; 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) "obrazę przepisu art. 5 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że brak jest dowodów, iż skarżący został skreślony z listy studentów, podczas gdy te okoliczności wynikające z dokumentów przedłożonych do wniosku potwierdzają niezbicie ten fakt"; b) "obrazę przepisu art. 5 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, przez przyjęcie, że materiał dowodowy nie potwierdził represyjnego charakteru odbywania przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej, podczas gdy charakter odbywania zasadniczej służby jest w tej sprawie bez znaczenia prawnego, lecz moment powołania i przerwanie studiów stacjonarnych". Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22). Odnosząc się zatem wpierw do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., zauważyć trzeba, że przepis ten ("w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części") zawiera normę o charakterze procesowym i w zarzucie skargi kasacyjnej może być powołany wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane. Ponadto, norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Nie jest możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia tego typu normy. W szczególności zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2025 r., III OSK 5046/21). Ponieważ skarżący kasacyjne zarzuca zaskarżonemu wyrokowi również naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), warto przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu opisanemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2024 r, III OSK 5384/21). Zgodnie z utrwalonymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2024 r., III OSK 5182/21). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię z istoty rzeczy dokonywana jest w płaszczyźnie normatywnej, toteż zasadniczo liczą się tylko argumenty nawiązujące do brzmienia odnośnych przepisów. Ma ona w pewnym sensie charakter abstrakcyjny i jest w dużej mierze autonomiczna wobec okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Te okoliczności faktyczne mogą mieć znaczenie – choć w każdym przypadku to znaczenie jest inne – przy ocenie zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania oraz przez ocenie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Z kolei gdy idzie o zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, to co do zasady nie może on odnieść skutku, jeżeli nie zakwestionowano równocześnie – za pomocą adekwatnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania – ustaleń co do stanu faktycznego. Wynika to stąd, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2024 r., III OSK 1027/23). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego bez skutecznego obalenia ustaleń faktycznych może okazać się zasadny jedynie wyjątkowo, gdy nieprawidłowość tkwi w samej subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę stosowanej normy (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r., III OSK 2638/23). W niniejszej sprawie zreferowane prawidłowości mają istotne znaczenie, bowiem zarzuty skargi kasacyjnej zrelatywizowane do prawa materialnego – oceniane z ich uwzględnieniem – okazały się nieskuteczne, przy czym w dużym stopniu przesądziła o tym już sama ich konstrukcja. Skarżący kasacyjnie, jako naruszone przepisy prawa materialnego, wskazuje "art. 5 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych" – przy czym nie precyzuje, o które jednostki redakcyjne tych przepisów idzie (przepisy te dzielą się na rozliczne jednostki redakcyjne), ani też nie precyzuje, czy doszło do ich naruszenia przez błędną wykładnię, czy przez niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjne twierdzi, że naruszenie tych przepisów przejawiało się "wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że brak jest dowodów, iż skarżący został skreślony z listy studentów, podczas gdy te okoliczności wynikające z dokumentów przedłożonych do wniosku potwierdzają niezbicie ten fakt", a ponadto polegało na przyjęciu, że "materiał dowodowy nie potwierdził represyjnego charakteru odbywania przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej" – co wskazuje, że skarżący kasacyjnie tak naprawdę podejmuje polemikę z ustaleniami faktycznym organu i Sądu I instancji, niedopuszczalną w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zważywszy na treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym powołano także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., można przyjąć, że zasadniczym celem skargi kasacyjnej było zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji co do kompletności zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz co do prawidłowości oceny tegoż materiału dowodowego przez organ, w szczególności w zakresie przyjęcia, iż nie daje on podstaw do skonstatowania przesłanek z art. 3 ust. 2, ani przesłanek z art. 3 pkt 3 lit. e odnośnej ustawy. W świetle powołanych przepisów osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 3 ust. 2); 2) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły (art. 3 pkt 3 lit. e). Zebrany materiał dowodowy obejmuje zaświadczenie z dnia [...] maja 2022 r., z którego wynika, że skarżący był studentem na kierunku [...] na Wydziale [...] [...] w roku akademickim [...]/[...], i zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2022 r., z którego wynika, że skarżący odbył długotrwałe przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych w okresie od [...] stycznia [...] r. do [...] grudnia [...] r. Ponadto organ pozyskał informację IPN z dnia [...] lipca 2022 r., z której wynika, że w zasobach archiwalnych Instytutu nie odnaleziono akt oraz innych materiałów dotyczących działalności skarżącego w strukturach zorganizowanych opozycji antykomunistycznej lub informacji o doznanych przez wnioskodawcę represjach. Z dowodów tych nie wynika, że powołanie na przeszkolenie wojskowe nastąpiło z przyczyn politycznych. Z dowodów tych nie wynika też, że skarżący był relegowany z uczelni w związku z udziałem w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Słusznie Sąd I instancji uznał, że ocena tego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym była prawidłowa. Skarżący nie zaoferował ani nawet nie naprowadził na inne dowody mogące mieć znaczenie w sprawie (co więcej, z twierdzeń skarżącego zdaje się wynikać, że takie dowody nie istnieją), toteż Sąd I instancji również prawidłowo przyjął, że nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.