III OSK 1382/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 593/24 w sprawie ze skargi P. N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. N. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 593/24 oddalił skargę P. N. (dalej: "skarżący") na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie (dalej: "Minister") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 2 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Skarżący pismem z 21 września 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w rozpoznaniu jego wniosku z 2 września 2024 r. o udostępnienie, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm. dalej: "u.d.i.p."): "kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych", począwszy od dnia złożenia wniosku, aż do ostatecznej odmowy uzyskania wpisu z 2014 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, a także art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw i wniósł o zobowiązanie Ministra do rozpoznania jego wniosku w pełnym zakresie, a także o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył przebieg postępowania. Skarżący podał m. in., że 13 września 2024 r. organ udostępnił mu jedynie 3 dokumenty urzędowe: wniosek o rejestrację związku wyznaniowego (wraz z załącznikami nr 1-4), zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie rejestracji związku wyznaniowego oraz decyzję z 22 grudnia 2014 r. (zanonimizowaną w zakresie biegłych, bez wydania stosownej decyzji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie Minister poinformował skarżącego, że do wniosku o rejestrację związku wyznaniowego dołączono (załącznik nr 1) listę [...] członków założycieli związku wyznaniowego o nazwie [...], niemniej udostępnił mu 2 zanonimizowane druki (oświadczenia członków założycieli wyrażających wolę rejestracji związku wyznaniowego), z uwagi na fakt, że są to dokumenty o tożsamej treści. Skarżący zakwestionował stanowisko organu, że pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie stanowią "informacji publicznej" i stwierdził, że wszelka korespondencja prowadzona przez organ z podmiotem wnioskującym o wpis do rejestru związków wyznaniowych, stanowi informację publiczną. Skarżący stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Minister zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie nazwisk biegłych wymienionych w decyzji, a nie ograniczać się do anonimizacji ich danych. Ponadto stwierdził, że udostępniono mu jedynie jedną decyzję (z 2014 r.), gdy tymczasem była to jedna z 2 decyzji w sprawie rejestracji [...]. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania w rozpoznawanej sprawie, a także odniósł się do zarzutów ze skargi, uznając je za nieuzasadnione. Organ podał m. in., że w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, tj. udostępnił kopię wniosku "[...]" do Ministra Administracji i Cyfryzacji z 27 lipca 2012 r. o rejestrację związku wyznaniowego; kopię zawiadomienia Dyrektora Departamentu Wyznań Religijnych oraz Mniejszości Narodowych i Etnicznych Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji z 27 sierpnia 2012 r. o wszczęciu 30 lipca 2012 r. postępowania administracyjnego w sprawie wpisu związku wyznaniowego do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych oraz kopię decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z 22 grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 października 2014 r. o umorzeniu postępowania o wpis do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych "[...]". Zdaniem organu, żądanie przesłania kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych, oznacza żądanie udostępnienia całości akt sprawy w przedmiocie wpisu związku wyznaniowego do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że żądanie udostępnienia akt sprawy, jako całości, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Minister dodał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył dokumentów urzędowych, czyli korespondencji między związkiem wyznaniowym ubiegającym się o rejestrację, a Ministerstwem, a nie tożsamości biegłych wydających opinię w prowadzonym postępowaniu, co oznacza, że nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) i po przeprowadzeniu tzw. testu ważenia interesów, zastosował anonimizację w niezbędnym zakresie - zgodnie z obowiązkiem ochrony danych osobowych przewidzianym w przepisach RODO. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji stwierdził, że żądanie wniosku zostało sformułowane w sposób dość ogólny ("przesłanie kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych, począwszy od dnia złożenia wniosku, aż do ostatecznej decyzji w sprawie wpisu do Rejestru Kościołów i związków wyznaniowych"). Zdaniem Sądu I instancji, wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych z uwagi choćby na to, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują procedury wzywania wnioskodawcy do sprecyzowania żądania, zakreślając jednocześnie bardzo krótki czas na udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Zdaniem Sądu I instancji, nie można zarzucić Ministrowi bezczynności, skoro w odpowiedzi na tak sformułowany wniosek udostępnił skarżącemu, w terminie przewidzianym prawem, kopie dokumentów urzędowych tj.: wniosek o rejestrację [...] z 27 lipca 2012 r., zawiadomienie z 27 sierpnia 2012 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wpisu związku wyznaniowego do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych oraz decyzję kończącą postępowanie (z 22 grudnia 2014 r.). Odnosząc się do zarzutu skargi, że w sytuacji kiedy informacja publiczna zawiera dane podlegające ochronie ze względu na ochronę danych osobowych osób trzecich zachodzi potrzeba wydania oddzielnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, Sąd I instancji wyjaśnił, że kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej – jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (np. dane osobowe wymagające anonimizacji znajdują się na żądanym nośniku informacji publicznej, lecz nie są objęte uzewnętrznionym we wniosku zainteresowaniem wnioskodawcy). Zdaniem Sądu I instancji, ocenę w tym zakresie należy zatem przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji. W konsekwencji, uwzględniając treść złożonego wniosku oraz dokonaną przez organ anonimizację danych, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że udostępnienie informacji nastąpiło z ochroną dóbr wrażliwych, nie stanowiło jednak to o niepełnej odpowiedzi organu na wniosek dotyczący udostępnienia "kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych". Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż jest ono wewnętrznie sprzeczne, zarówno co do ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez Sąd, jak i co do spełnienia przez wniosek skarżącego wymogów stawianych wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej, a w rezultacie oddalenie skargi na bezczynność w udostępnianiu informacji publicznej; 2. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz z art. 84 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi na bezczynność, chociaż organ w terminie ustawowym nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia zanonimizowanych personaliów biegłych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty przez stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie organowi rozpoznanie wniosku skarżącego w części do tej pory nierozpoznanej i orzeczenie o kosztach postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, NSA związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie jest uzasadniona. W ramach zarzutu nr 1 skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż jest ono wewnętrznie sprzeczne, zarówno co do ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez WSA w Warszawie, jak i co do spełnienia przez wniosek skarżącego wymogów stawianych wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy wyjaśnić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, określającym jego elementy. Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13). Ponadto zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie Sądu I instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09 i z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2259/11). W rozpoznawanej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. W ocenie NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa i jaki stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę orzekania. Sąd I instancji przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia, uwzględniając treść złożonego wniosku oraz dokonaną przez organ anonimizację danych, doszedł do przekonania, że udostępnienie informacji nastąpiło z ochroną dóbr wrażliwych, nie stanowiło jednak to o niepełnej odpowiedzi organu na wniosek dotyczący udostępnienia kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych. Reasumując, przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna i sprawia, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Na uwzględnienie nie zasługuje również drugi zarzut wynikający ze skargi kasacyjnej tj. zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 84 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.. Naruszenia wskazanych powyższej przepisów skarżący upatruje w oddaleniu skargi na bezczynność, w sytuacji, gdy w terminie ustawowym organ nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia zanonimizowanych personaliów biegłych. W ocenie NSA, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że w sytuacji kiedy informacja publiczna zawiera dane podlegające ochronie ze względu na ochronę danych osobowych osób trzecich a dane te nie były przedmiotem wniosku - nie zachodzi potrzeba wydania oddzielnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 u.d.i.p. Należy zauważyć, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym stanowi art. 61 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Osobny katalog wartości chronionych zawierają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.). Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m. in. tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi jednak potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. W takich okolicznościach ocenie Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlegać będzie sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. byłoby konieczne tylko w przypadku gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2267/12). Dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej kluczowe jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący, we wniosku z 2 września 2024 r., domagał się udostępnienia przez Ministra "kopii korespondencji jaką ministerstwo prowadziło z [...] w sprawie wpisu do rejestru kościołów i związków wyznaniowych", a nie wnosił wprost o ujawnienie "tożsamości biegłych wydających opinię" w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem NSA, skoro skarżący nie zmodyfikował zakresu swojego żądania (nie sprecyzował), anonimizowana informacja nie była objęta wprost zakresem żądania wniosku lecz pojawiła się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej, to organ nie miał obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym w ocenie NSA, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że udostępnienie informacji nastąpiło z ochroną dóbr wrażliwych. Nie stanowiło jednak to o niepełnej odpowiedzi organu na wniosek skarżącego z 2 września 2024 r. Zatem twierdzenia skarżącego kasacyjnie również w tym zakresie są niezasadne. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.