III OSK 1321/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1039/23 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.OS/41.9/77/2023/2533/KK w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 7 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Gl 1039/23 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi T.K. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO w Katowicach, Kolegium) z 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.OS/41.9/77/2023/2533/KK w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z 21 kwietnia 2023 r. SKO w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. (dalej: Burmistrz lub organ pierwszej instancji) z 29 grudnia 2022 r., znak: GKE.6331.001.2019 wydaną przez w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył decyzję Kolegium w całości i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zgromadzono dowody wystarczające do oceny, czy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 p.w. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji uznał, że organy zebrały ten materiał w sposób możliwie pełny i szczegółowo go przeanalizowały nie pomijając przy tym żadnych istotnych zagadnień czy okoliczności, które z materiału dowodowego wynikają. Zdaniem Sądu I instancji, kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji miały ustalenia zawarte w opinii biegłego z 20 lipca 2020 r. oraz w opiniach uzupełniających. Biegły przeanalizował ukształtowanie terenu działek objętych postępowaniem w latach 2015, 2018, 2019 na podstawie danych dostępnych w aplikacji geoportal, a w roku 2020 - na podstawie oględzin nieruchomości. Biegły dokonał także wyliczeń natężenia opadu oraz ilości wody odpływającej opadowej z terenu działek uczestników postępowania, na których dokonano zmiany zagospodarowania terenu poprzez utworzenie placu parkingowego. Wykonano również pomiary niwelacyjne w celu ustalenia aktualnego kierunku spływu wód opadowych. Biegły zwrócił przy tym uwagę, że zagospodarowanie działek widniejące na przekazanych przez skarżącego zdjęciach lotniczych pokrywa się z danymi wykorzystanymi w opinii. W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adw., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 84 k.p.a. a mianowicie: - biegły nie ma kompetencji w przedmiotowej sprawie, albowiem nie ma wiedzy specjalnej tj. kwalifikacji hydrologicznych, zaś spór nie sprowadza się do analizy prawidłowości wykonania obiektu budowlanego; - dokonywanie ustaleń w zakresie aspektów geodezyjnych w sposób dowolny w oparciu o opinie biegłego, który nie ma uprawnień geodety, zaś dokonywał ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym oraz spekulował co do wniosków co do pierwotnego nachylenia spornych terenów w ten sposób wykraczając poza ewentualną wiedze specjalną podczas gdy zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego wykonawcą prac geodezyjnych lub prac kartograficznych może być przedsiębiorca, jednostka organizacyjna, a także osoba legitymująca się uprawnieniami zawodowymi w dziedzinie geodezji i kartografii w przypadku wykonywania przez tę osobę funkcji biegłego sądowego lub mierniczego górniczego; - dokonywanie ustaleń w oparciu o notatkę służbową z 10 września 2022 r. ze spotkania z biegłym A.B., podczas gdy czynności dowodowe prawidłowo winny być przeprowadzone bądź poprzez sporządzoną opinię uzupełniającą, względnie przez przesłuchanie biegłego, w którym strony miałyby możliwość uczestniczyć; - dokonanie przez organ bez udziału biegłego dowolnych ustaleń w zakresie roślinności znajdującej się na działce skarżącego oraz wyprowadzenia dowolnych wniosków co do charakterystyki wegetacji tej roślinności oraz charakterystyki nawodnienia gruntu, podczas gdy trzcina pospolita jest typową rośliną bagienną i nadwodną, ale jest gatunkiem o szerokim zakresie tolerancji ekologicznej, potrafi rosnąć także na suchym lądzie, może rosnąć nad brzegami zarówno wód stojących, jak i wolno płynących, na różnych typach podłoży; b) art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady bezpośredniości i zastępowanie zeznań świadków dokumentami (pisemne oświadczenie) np. C.L., J.J. c) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy na odprowadzenie wód z terenu utwardzonego zostało wydane pozwolenie wodno-prawne; d) sprzeczność ustaleń Sądu I Instancji z zebranym w spawie materiale dowodowym, a wynikający z przyjęcia, że: - spływ wód nie następował i nie następuje w kierunku wykonanego dwumetrowego nasypu na działce [...] stanowiących własność A. i M. S. podczas gdy na mapie zasadniczej kolorem niebieskim przedstawiono kierunek nachylenia terenu wynikający z cięcia warstwowego i pomiarowych punktów wysokościowych, a tym samym naturalny kierunek spływu wód odmienny niż wskazany przez biegłego; - nie istniał na działce [...] rów r0,5 podczas gdy: po pierwsze oświadczenie pełnomocnika Państwa M. i A. S., że urządzenia nie było nie ma mocy dowodowej przewidzianej dla oświadczeń z art. 75 § 1 k.p.a. zaś naturalny, niewielki ciek nie jest w powszechnym odbiorze traktowany jako "urządzenie wodne", po drugie zdjęcia lotnicze tak niewielkiego cieku wodnego nie mogły wykazać z uwagi na porośniętą roślinność oraz po trzecie ewidentnie z mapy zasadniczej ze Starostwa Powiatowego naniesione są rowy oznaczone r0,5 (rów o szerokości 0,5 m) - rów 0,5 nie istnieje, bo nie posiada odbiornika i kończy swój bieg obok lokalnej skarpy, podczas gdy według mapy kończy swój bieg na skarpie, ale poza działką należącą do skarżącego; - teren działki [...] nie został podwyższony albowiem tak oświadczył pełnomocnik A. i M.S., podczas gdy po pierwsze oświadczenie pełnomocnika Państwa M. i A.S., nie ma mocy dowodowej przewidzianej dla oświadczeń z art. 75 § 1 k.p.a., po drugie oględziny 21 stycznia 2020 r. wykazały, że działka jest podwyższona o 2 metry; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa wodnego - przez jego niezastosowanie, podczas gdy wykonane działania na nieruchomości Państwa S. spowodowały zmiany kierunku i natężenie odpływu wód tj. stworzono przeszkody oraz zmieniono odpływanie wody z nieruchomości wnioskodawcy; - dowolne jest przyjęcie, że jeżeli działka skarżącego wcześniej była podmokła to spowodowanie dalszego jej zalewania w większym rozmiarze poprzez ograniczenie swobodnego spływu zgodnego z naturalnym nachyleniem nie stanowi zmiany stanu wody na gruncie. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów, wniesiono: 1. na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny co do istoty spawy ewentualnie; 2. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 3. na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym; 4. na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Katowicach wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 84 k.p.a. Przepis art. 84 k.p.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1339/24). Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak, której jednostki redakcyjnej art. 84 k.p.a. dotyczy zarzut. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że uprawnienia konstrukcyjno-budowlane (obiekty budowlane gospodarki wodnej i melioracji wodnych) oraz uprawnienia inżynieryjno-hydrotechniczne - jakimi legitymuje się biegły powołany w sprawie - pozwalają uznać, że biegły ten daje rękojmię posiadania wiadomości specjalnych dotyczących także badania zmiany stanu wód na gruncie. Pomiary wykonane przez biegłego w celu wykonania opinii nie stanowią prac geodezyjnych w rozumieniu ww. ustawy, a zatem do ich wykonania nie było konieczne posiadanie przez biegłego uprawnień w tym zakresie. Zarówno wykształcenie jak i praktyka zawodowa biegłego powołanego w sprawie pozwala na wykonywanie pomiarów geodezyjnych dla celów opinii. Zakres opracowania opinii który zrealizował biegły mgr inż. A.B. obejmował: wykonanie i opracowanie wyników pomiarów geodezyjnych; ustalenie jaki był ostatnio stan wody na gruncie; określenie, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie i czy nastąpiła zmiana kierunku i natężenia odpływu wody opadowej, jeśli tak – z jakiej przyczyny i jakie działania należy zastosować, czy dokonane zmiany mają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. W posumowaniu opinii z 20 lipca 2020 r. na str. 16 stwierdzono, że "w przedmiotowym postępowaniu brak jest podstaw do wydania nakazu wykonania czynności związanych z przywróceniem stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W opinii uzupełniającej z 21 stycznia 2021 r (k. 114 akt adm.) stwierdzono, że: "W toku prowadzonego postępowania (zarówno przez Burmistrza Miasta R. jak czynności związanych z opracowaniem opinii) p. T.K. nie przedstawił żadnego dowodu na wystąpienie szkody w jego nieruchomości co zostało wykazane w opracowanej opinii. W opinii wykazano, iż zawodnienie działki p. T. K. ([...]) nie jest następstwem działań związanych ze zmianą zagospodarowania na działce sąsiedniej. (...). Pierwotny stan wody na gruncie dla działek będących przedmiotem postępowania został ustalony na podstawie analiz dokumentacji zdjęć lotniczych dostarczonych przez stronę postępowania jak również z map znajdujących się w bazie Geoportal". W piśmie z 7 grudnia 2022 r. biegły przedstawił wyjaśnienia treści opinii 20 lipca 2020 r. Z wyjaśnień tych wynika, że "zakłócenie odpływu z działki [...] nastąpiło na etapie wykonywania prac związanych z budową drogi dojazdowej do wykonania sieci wodociągowych w roku 2012. (...). Powyższy stan na przestrzeni czasu uległ tylko i wyłącznie pogłębieniu. Brak naturalnego odpływu z działek zarówno p. K. jak i p. S. degradację terenu objętego postępowaniem". (k. 259 akt adm.) Ma rację Sąd I instancji, że zarzuty merytoryczne do opinii biegłego stanowią wyłącznie polemikę ze stanowiskiem biegłego. Podważenie dowodu w postaci opinii biegłego jest generalnie możliwe poprzez sformułowanie racjonalnych, uzasadnionych zasadami wiedzy merytorycznych argumentów, bądź poprzez przedłożenie innej opinii – dotyczącej tego samego zakresu ustaleń – sporządzonej przez osobę dysponującą stosownymi kwalifikacjami. Zarzuty skarżącego nie zostały natomiast poparte wiedzą specjalistyczną. W toku postępowania skarżący nie przedstawił przeciwdowodów w postaci np. kontropinii, która wyrażałaby inny pogląd na temat spornych stosunków wodnych. Wobec tego opinia biegłego oraz jej uzupełnienie i wyjaśnienie z 7 grudnia 2022 r. nie zostały w sposób skuteczny podważone przez skarżącego. Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę, że stanowisko biegłego nie pozostaje w sprzeczności z innymi dowodami uzyskanymi w sprawie. Powołanie biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, jeżeli dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Brak jest zatem obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy zweryfikowaliby jego stanowisko i wyniki ustaleń w sprawie. To strona kwestionująca te ustalenia może posłużyć się dowodami wskazującymi na okoliczności, których istnienie zamierza wykazać. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego stanowisko, przy czym podkreślenia wymaga, że w tym przypadku to na skarżącym kasacyjnie ciążył obowiązek wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Natomiast organ rozpatrujący sprawę jako wyspecjalizowany w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia był zobowiązany samodzielnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (również ten zaprezentowany przez skarżącego, ale skarżący kasacyjnie zachował bierność w tym zakresie), a następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Tego rodzaju oceny organy w tej sprawie dokonały, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Zarzut naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Przeprowadzenie postępowania na podstawie art. 234 ust. 3 p.w., wymaga ustalenia przez organ, czy właściciel nieruchomości dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie i czy zmiany te spowodowały szkodę na sąsiednich gruntach. Pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Najistotniejszą kwestią jest jednak to, że ocena zmiany stanu wody na gruncie wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych, postępowań wodnoprawnych oraz przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Ma rację Sąd I instancji, że ustalenia co do braku urządzenia wodnego w postaci rowu w miejscu wskazywanym przez skarżącego organy poczyniły nie tylko na podstawie opinii biegłego, ale również w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach adm. (m.in. map sytuacyjno-wysokościowych (k. 133, k. 134 akt adm.); ortofotomapy z 2009 r. – k. 319 akt adm.; dokumentacji inwentaryzacyjnej urządzeń wodno-melioracyjnych Zlewni Rowu "[...], k. 160-163 akt adm.). Podobnie jest z ustaleniami dotyczącymi charakteru i sposobu zagospodarowania działki skarżącego – zostały one poczynione na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, a nie tylko w oparciu o opinię biegłego. Organy stwierdziły, że z dowodów tych nie wynika, aby stan wody na gruncie skarżącego był przed wykonaniem prac przez uczestników postępowania w sposób wyraźny korzystniejszy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 75 k.p.a. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że również art. 75 k.p.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. Zarzuty kasacyjne, powoływane w ramach podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., dla swej skuteczności powinny zostać poprawnie skonstruowane, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada kompetencji do konkretyzowania tych zarzutów, ich uściślania, korygowania, czy uzupełniania. Skarga kasacyjna stanowi bowiem sformalizowany środek zaskarżenia, dlatego rozpoznanie zawartych w niej zarzutów jest możliwe tylko wtedy, gdy zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowym wymogom określonym w art. 174 p.p.s.a. Treść skargi kasacyjnej nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnych, ponieważ wadliwe określenie jej podstaw uniemożliwi sądowi kasacyjnemu zweryfikowanie racji strony skarżącej pod względem merytorycznym. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym podstawami kasacyjnymi nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu tych podstaw, skoro to skarżący jest zobowiązany wskazać te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obowiązek ten jest jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 p.p.s.a. wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 9 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 991/22). Odnosząc się dalej do zarzutu naruszenia art. 75 k.p.a. wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że art. 75 § 1 k.p.a. pozwala dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Notatka służbowa z 5 października 2022 r. (k. 13 akt adm.) ze spotkania z przedstawicielem straży pożarnej jest tego rodzaju dokumentem, który może stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji miał podstawy do stwierdzenia, że niezasadne okazały się zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego - art. 234 ust 1 pkt 1 i 2 p.w. przez jego niezastosowanie, podczas gdy wykonane działania na nieruchomości Państwa S. spowodowały zmiany kierunku i natężenie odpływu wód tj. stworzono przeszkody oraz zmieniono odpływanie wody z nieruchomości wnioskodawcy. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego skarżący kasacyjnie winien ten zarzut odnieść do sytuacji, w której prawidłowo ustalono treść normy prawnej ale błędnie ją zastosowano do ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA prezentowane jest stanowisko, które Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną w tym składzie w całości podziela, z którego wynika, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi sprawy, a to oznacza, że bez skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych nie jest możliwe skuteczne powoływanie się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (zob. NSA z 3 września 2014 r., sygn. akt I GSK 18/13). Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 5384/21). Zgodzić należy się z poglądem Sądu I instancji, że organy prawidłowo oceniły, że zaistniałe w rozpoznawanej sprawie okoliczności nie wypełniają przesłanek z art. 234 ust. 3 p.w. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w. W trafnej ocenie Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie zgromadzono dowody wystarczające do oceny, czy spełnione zostały wskazane wyżej przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 p.w. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać, że organy zebrały ten materiał w sposób możliwie pełny i szczegółowo go przeanalizowały nie pomijając przy tym żadnych istotnych zagadnień czy okoliczności, które z materiału dowodowego wynikają. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.