III OSK 1258/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1388/21 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 12 lipca 2021 r., nr DIŚ-III.411.90.2021.MP w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej pozwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1388/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę J.G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej: organ, Minister) z 12 lipca 2021 r., nr DIŚ-III.411.90.2021.MP w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej pozwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się J.G. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, którego uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie wad prawnych postępowania administracyjnego, a mianowicie tego, że organ administracji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: i. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skutkujące rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez dowolność w ocenie materiału dowodowego w zakresie ustalenia naruszenia warunków wydanej decyzji o udzieleniu stronie zezwolenia na przetwarzanie i gromadzenie odpadów na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w B. wbrew przedłożonym dowodom z dokumentów, w szczególności: "Wyjaśnieniem do ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych otwartych" z 30 kwietnia 2020 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego W.K., która w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na rzeczywisty stan zbiorników, w tym na fakt szczelności zbiorników w ich podstawowej konstrukcji, przeprowadzenia prac remontowych, braku kanałów ociekowych w płycie dennej odprowadzających wody ociekowe do kanalizacji kwaśnej oraz instalacji odsączających obwodowych; ii. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skutkujące rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez przyjęcie, że brak jest możliwości dokonania napraw w obiektach w takim zakresie, aby istniejące zbiorniki mogły być uniwersalne i spełniały wymagania składowania i magazynowania każdego rodzaju i typu odpadów, podczas gdy oba zbiorniki spełniają swoje funkcje i posiadają zdolności funkcjonalne użytkowo-eksploatacyjne, a ponadto zostały przeprowadzone prace remontowo-naprawcze w wyniku których zbiornik północny jest szczelny i można w nim bezpiecznie magazynować odpady, a w przypadku zbiornika południowego stwierdzono, że w wyniku zastosowanej przez skarżącego technologii składowania odpadów popiołowych wszelkie zarysowania i spękania warstwy osłonowej izolacji uległy samoistnemu uszczelnieniu i mogą służyć magazynowaniu odpadów nie niebezpiecznych; iii. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skutkujące rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez błędne przyjęcie, że skarżący na terenie działki gromadzi odpad niebezpieczny o kodzie 19 01 07: odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych, podczas gdy po wydaniu ekspertyzy przez rzeczoznawcę skarżący ograniczył się do zbierania i magazynowania odpadów z grup nie niebezpiecznych; iv. art. 85 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie oględzin zbiorników wskutek uznania, że przeprowadzenie w/w dowodu na okoliczność, czy i jakiego rodzaju odpady są w nich gromadzone w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie było konieczne z uwagi na to, że nie ma możliwości ustalenia organoleptycznie rodzaju magazynowanych w zbiornikach odpadów, w tym określenia w wyniku oględzin ich właściwości fizycznych i składu chemicznego; v. art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia strony w części nagłówkowej decyzji, do której przedmiotowa decyzja została skierowana; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 47 ust. 2, 3 i 5 ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący narusza warunki wydanej decyzji o udzieleniu zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w zakresie faktycznie gromadzonych i przetwarzanych odpadów skarżący w żaden sposób nie narusza warunków uzyskanego zezwolenia, a zbiorniki w których te odpady są przechowywane spełniają odpowiednie warunki do ich przechowywania; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie posiada możliwości technicznych pozwalających wykonywać działalność w zakresie objętym zezwoleniem oraz że magazynowanie odpadów przez skarżącego odbywa się z naruszeniem wymagań ochrony środowiska oraz z naruszeniem zasad bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie przedstawił szczegółową argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. Wskazano, że istota sprawy dotyczy stanu technicznego zbiorników przeznaczonych do magazynowania odpadów, który jest niezgodny z warunkami zezwolenia udzielonego przez Marszalka Województwa Kujawsko-Pomorskiego oraz przepisami ustawy o odpadach. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że nie zgadza się z ustaleniami dokonanym i w tym zakresie przez Sąd I instancji, bowiem stan techniczny zbiorników nie jest taki tj. nieprawidłowy, jak to podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 stycznia 2022 r. i nie pozwala na magazynowanie wyłącznie odpadów niebezpiecznych. Powyższą okoliczność, w ocenie skarżącego kasacyjnie potwierdzają zapisy Uzupełnienia do ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych otwartych z 23 września 2019 r. oraz Wyjaśnień do ekspertyzy stanu technicznego żelbetowych zbiorników magazynowych otwartych z 30 kwietnia 2020 r. sporządzonych przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. W.K. Zauważono, że z opinii rzeczoznawcy wynika, iż z uwagi na aktualny stan techniczny oraz infrastrukturę zbiorników nie jest możliwe magazynowanie odpadów niebezpiecznych, w tym odpadów o kodzie 19 01 07. Z tej przyczyny, po zapoznaniu się z treścią ekspertyzy, skarżący kasacyjnie niezwłocznie ograniczył swoją działalność do zbierania i magazynowania odpadów z grup nie niebezpiecznych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącego kasacyjnie, bezpodstawne było wszczęcie postępowania w sprawie zbiorników "mogących swoim stanem technicznym zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi". Z tej samej przyczyny brak było podstaw faktycznych do skierowania przez Marszałka Województwa Kujawsko- Pomorskiego do skarżącego na podstawie przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach wezwania do zaprzestania naruszania przepisów w/w ustawy poprzez wstrzymanie działalności polegającej na zbieraniu i magazynowaniu odpadów oraz usunięcie zgromadzonych dotychczas odpadów, a także nakazanie skarżącemu przeprowadzenia prac remontowych zbiorników. Skarżący kasacyjnie zaznaczył, że skoro stan techniczny zbiorników w okolicznościach niniejszego przypadku był tak zły, obowiązek dokonania napraw obciążał Miasto B. jako wydzierżawiającego, a nie skarżącego kasacyjnie. Następnie skarżący kasacyjnie podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego potwierdzonego przez Sąd I instancji, że oddalenie wniosku o przeprowadzenie oględzin przedmiotowych zbiorników na okoliczność ustalenia gromadzonych w nich materiałów było zasadne, gdyż okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie niniejszy dowód miał na celu wykazanie, jakie faktycznie odpady są przechowywane w przedmiotowych zbiornikach i w związku z tym, czy stan techniczny tych zbiorników pozwala na ich magazynowanie. Oględziny z pewnością pozwoliłyby także na pobranie próbek odpadów w celu identyfikacji ich rodzajów. Przeprowadzenie oględzin ostatecznie potwierdziłoby, że od momentu wydania ekspertyzy skarżący nie gromadził i nie magazynował w zbiornikach odpadów niebezpiecznych. Skoro skarżący w toku postępowania wielokrotnie deklarował, że od momentu wydania przez rzeczoznawcę ekspertyzy ograniczył się wyłącznie do zbierania i magazynowania odpadów z grup nie niebezpiecznych, co następnie znajdowało swoje potwierdzenie w toku postępowania, nie ma podstaw do uznania, że skarżący kasacyjnie naruszył jakiekolwiek przepisy prawa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie z faktu, iż posiada on pozwolenie na gromadzenie i magazynowanie odpadów niebezpiecznych nie można automatycznie wyciągnąć wniosku, że na przedmiotowym terenie z pewnością gromadzi i magazynuje tego rodzaju odpady. Takie założenie jest całkowicie sprzeczne z zasadami logiki. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, że skarżący magazynuje odpady niebezpieczne "bez wymaganego prawem zezwolenia na gospodarowanie tego rodzaju odpadem" lub że "działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem". Przypomniano, że skarżący uzyskał stosowne zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie na mocy decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 8 października 2013 r. oraz decyzji zmieniających. Z uwagi na powyższe oraz stan zbiorników, który wbrew twierdzeniom organów nie jest tak zły i zezwala na gromadzenie w nim odpadów nie niebezpiecznych, skarżący kasacyjnie nie zgodził się z Marszałkiem Województwa, że stan zbiorników "jest niezgodny z posiadanym przez stronę zezwoleniem i narusza jego warunki". Skarżący kasacyjnie wskazał, że nie zachodzą więc także podstawy do uznania, że doszło do naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Na marginesie dodano, że fakt, iż rzeczoznawca nie złożył swojego podpisu pod treścią uzupełnienia do ekspertyzy, a więc dokumentu stanowiącego dodatek do innego sporządzonego przez niego dokumentu nie może pozbawiać go waloru wiarygodności, szczególnie że wszystkie opinie w niniejszej sprawie były sporządzane przez tego samego rzeczoznawcę i za każdym razem opatrzone były jego własnoręcznym podpisem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., skarżący kasacyjnie zauważył, że wydano w stosunku do niego decyzję niezawierającą oznaczenia strony w części nagłówkowej. O tym, iż adresatem wydanej decyzji jest skarżący można dowiedzieć się dopiero z treści dokumentu. Tak wydana decyzja, zdaniem skarżącego kasacyjnie, obarczona jest brakiem i powinna skutkować jej uchyleniem, albowiem z decyzji w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości powinno wynikać do kogo decyzja została skierowana. Tymczasem w zaskarżonej decyzji w jej części nagłówkowej brak jest tego istotnego elementu. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skarżący kasacyjnie wskazał również, że zgodnie z zasadami współżycia społecznego, wydanie zezwolenia za każdym razem poprzedza szczegółowa, wnikliwa analiza konkretnego przypadku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wątpliwe jest, aby organ podejmując ostateczną decyzję o udzieleniu zezwolenia na zbieranie odpadów opierał się wyłącznie na informacjach zawartych we wniosku złożonym przez wnioskodawcę. Skoro każde wydane zezwolenie poprzedzane jest wnikliwą analizą okoliczności konkretnego przypadku twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Marszałek dokonał sprawdzenia stanu technicznego zbiorników, wbrew stanowisku WSA, jest całkowicie uzasadnione. Natomiast przyjmując, iż takie badania w rzeczywistości były przeprowadzane przy okazji wydawania kolejnych decyzji, to skoro w listopadzie 2015 r. stan techniczny zbiorników nie budził żadnych zastrzeżeń to mało prawdopodobne jest, aby stan ten uległ zmianie w maju 2016 r., kiedy to RDOŚ miał stwierdzić nieszczelność zbiorników powodującą, że woda i ziemia nie są zabezpieczone przed zanieczyszczeniami. W ocenie skarżącego kasacyjnie, mimo że w dacie wydawania zezwolenia i kolejnych decyzji zmieniających nie obowiązywał jeszcze art. 41a ustawy o odpadach nakładający na organy obowiązek przeprowadzania kontroli instalacji przeznaczonych do przetwarzania odpadów oraz miejsc przeznaczonych do magazynowania odpadów to racjonalne wydaje się być założenie, że takie kontrole mimo braku bezpośredniego wskazania ustawowego w rzeczywistości były przeprowadzane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy jest decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 12 lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Kujawsko–Pomorskiego z dnia 14 maja 2021 r. cofającą bez odszkodowania decyzję tego organu z dnia 8 października 2013 r. udzielającą stronie skarżącej kasacyjnie zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w B. Przyczyną z powodu, której zostało cofnięte pozwolenie była okoliczność związana ze złym stanem technicznym zbiorników służących do gromadzenia odpadów, a więc brak spełnienia warunku z pkt V i VII decyzji z dnia 8 października 2013 r. udzielającej stronie skarżącej kasacyjnie zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Przypomnieć należy, że zgodnie z tą decyzją skarżący kasacyjnie uzyskał zezwolenie na magazynowanie 742 rodzajów odpadów, w tym 339 rodzajów odpadów niebezpiecznych, również toksycznych i agresywnie oddziałujących na beton. Skarga kasacyjna opiera się zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeniu przepisów prawa materialnego. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na kwestionowaniu prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu technicznego zbiorników. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ustalenie, że zostały naruszone warunki zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów wbrew "Wyjaśnieniom do ekspertyzy stanu technicznego żelbetonowych zbiorników magazynowych otwartych" z dnia 30 kwietnia 2020 r. Podkreślić należy, że ekspertyza ta stanowiła jedną z podstaw wydania decyzji z dnia 10 lipca 2020 r. w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszeń. To z tej ekspertyzy wynikało jaki jest stan techniczny zbiorników i jakie czynności należy podjąć w celu doprowadzenia ich do stanu pozwalającego na ich prawidłowe użytkowanie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z ekspertyzy tej nie wynika, aby zbiorniki te były szczelne, skoro stwierdzono w niej, że "obydwa zbiorniki należy poddać pracom remontowym i wyposażyć w skuteczną kanalizację ociekową oraz zapewnić taki dobór technologii, która zapewni całkowite bezpieczeństwo składowania dla otoczenia". Ekspertyza ta wskazywała na zły stan techniczny zbiorników i konieczność ich remontu. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które skutkowało rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez przyjęcie, że brak jest możliwości dokonania napraw w obiektach w takim zakresie, aby istniejące zbiorniki mogły być uniwersalne i spełniały wymagania składowania i magazynowania każdego rodzaju i typu odpadów, podczas gdy oba zbiorniki spełniają swoje funkcje i posiadają zdolności funkcjonalne użytkowo-eksploatacyjne, a ponadto zostały przeprowadzone prace remontowo-naprawcze w wyniku których zbiornik północny jest szczelny i można w nim bezpiecznie magazynować odpady, a w przypadku zbiornika południowego stwierdzono, że w wyniku zastosowanej przez skarżącego technologii składowania odpadów popiołowych wszelkie zarysowania i spękania warstwy osłonowej izolacji uległy samoistnemu uszczelnieniu i mogą służyć magazynowaniu odpadów nie niebezpiecznych. Zwrócić należy uwagę, że zarówno w powyższym zarzucie, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się na okoliczność, że w zbiornikach mogą być magazynowane odpady nie niebezpieczne. Jest to zgodne z ustaleniami organów administracji, w związku z czym nie można stwierdzić, że w tym zakresie zostały naruszone przepisy postępowania. Okoliczność ta została zaakcentowana także w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie kwestionując prawidłowości tych ustaleń zasadnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zezwolenie z 8 października 2013 r. dotyczy przetwarzania i zbierania nie tylko odpadów nie niebezpiecznych, lecz także niebezpiecznych i to ich 339 rodzajów. Warunki techniczne muszą więc spełniać normy wymagane dla przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych. Tej okoliczności zaś nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej. Sam fakt, że skarżący kasacyjnie twierdzi, iż obecnie nie przetwarza odpadów niebezpiecznych nie jest wystarczający do przyjęcia, że spełnia on warunki zawarte w pozwoleniu. Z punktu V decyzji z dnia 8 października 2013 r. wynika, że na terenie, gdzie prowadzona jest działalność zlokalizowane są zbiorniki, które mogą być wykorzystane do zbierania, przetwarzania i magazynowania odpadów, a więc wszystkich rodzajów odpadów, w tym także odpadów niebezpiecznych. Z punktu VII tej decyzji wynika, że stan techniczny instalacji i urządzeń jest dobry. Ustalony stan faktyczny sprawy, w tym co istotne także zaprezentowany w skardze kasacyjnej wskazuje na brak spełnienia warunków technicznych do przetwarzania, zbierania i magazynowania odpadów niebezpiecznych i brak usunięcia tych uchybień pomimo wezwania organu, a co za tym idzie na naruszenie warunków pozwolenia z dnia 8 października 2013 r. Przesądza to więc o braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 47 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach) oraz art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach, albowiem magazynowanie wszystkich rodzajów odpadów, na które skarżący kasacyjnie uzyskał pozwolenie, z uwagi na stan techniczny zbiorników nie może odbywać się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie było bowiem, zgodnie z pozwoleniem, zapewnienie i posiadanie możliwości technicznych pozwalających na wykonywanie działalności w zakresie objętym zezwoleniem, w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenie, jakie mogą powodować te odpady. Zbiorniki przewidziane do magazynowania odpadów powinny spełniać wymagania do magazynowania wszystkich rodzajów odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych, tymczasem żaden z tych zbiorników warunków tych nie spełnia. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skutkujący rażącymi błędami w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na całokształt postępowania poprzez błędne przyjęcie, że skarżący na terenie działki gromadzi odpad niebezpieczny o kodzie 19 01 07, odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych, podczas gdy po wydaniu ekspertyzy przez rzeczoznawcę skarżący ograniczył się do zbierania i magazynowania odpadów z grup nie niebezpiecznych. Zarzut ten jest o tyle nieuzasadniony, że po pierwsze w sprawie chodziło o gromadzenie przez skarżącego kasacyjnie odpadów o kodzie 19 11 07, a nie 19 01 07 (co również zostało mylnie podane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny), na gromadzenie, których skarżący kasacyjnie nie posiadał pozwolenia. Po wtóre zaś Sąd I instancji nie stwierdził, że skarżący kasacyjnie nadal magazynuje tego rodzaju opady, lecz że gromadził je wcześniej wbrew art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 85 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku strony skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie oględzin zbiorników wskutek uznania, że przeprowadzenie tego dowodu na okoliczność, czy i jakiego rodzaju odpady są w nich gromadzone w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie było konieczne z uwagi na to, że nie ma możliwości ustalenia organoleptycznie rodzaju magazynowanych w zbiornikach odpadów, w tym określenia w wyniku oględzin ich właściwości fizycznych i składu chemicznego. Zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie jakiego rodzaju odpady są magazynowane w zbiornikach nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zgodnie z art. 47 ustawy o odpadach istotne było ustalenie, czy skarżący kasacyjnie spełnia warunki techniczne do przetwarzania i magazynowania wszystkich opadów, na które opiewało pozwolenie. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia strony w części nagłówkowej decyzji, do której przedmiotowa decyzja została skierowana. Z treści zaskarżonej decyzji wynika wprost do kogo została skierowana. W decyzji wyraźnie stwierdzono, że została ona wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania J.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w N. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.