III OSK 1244/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 474/18 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od R. B. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 474/18 oddalił skargę R. B. (dalej: "skarżący") na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Raportem z [...] września 2017 r. skarżący zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zwolnienie ze służby w związku z nabyciem praw emerytalnych. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej "Szef ABW" lub "organ"), działając na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2017 r. poz. 1920, z późn. zm., "ustawą o ABW oraz AW"), oraz § 1 ust 1 pkt 2 zarządzenia nr 39 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 maja 2016 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych (Dz. Urz. ABW poz. 230), rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2017 r. zwolnił z [...] października 2017 r. skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W związku ze zwolnieniem ze służby zostały naliczone i wypłacone należności pieniężne, w tym odprawa. Pismem z [...] listopada 2017 r. skarżący złożył wniosek o doręczenie rozkazu (decyzji) przyznającej to świadczenie, wraz ze wskazaniem sposobu i podstawy prawnej obliczenia wysokości odprawy, ponieważ przekazana na rachunek kwota była w jego ocenie niższa od należnej. Dyrektor Biura Kadr ABW, w piśmie z [...] grudnia 2017 r., poinformował skarżącego, że odprawa została naliczona w pełnej wysokości ([...]zł uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku) i wynosiła [...]zł brutto. Wypłacona odprawa została pomniejszona o kwotę odprawy, którą za wcześniejszy okres pełnienia służby w latach 1992-2002 skarżący otrzymał w wysokości [...]uposażenia, tj. [...]zł. Zaznaczył, iż na podstawie rozkazu personalnego [...]z [...] listopada 2004 r., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 997/04, skarżący [...] listopada 2004 r. został przywrócony do służby. Biorąc pod uwagę zasadę jednorazowości świadczenia jakim jest odprawa emerytalna, naliczona odprawa na dzień ponownego zwolnienia ze służby ([...] października 2017 r.) obejmująca łączny okres służby, tj. lata 1992-2017, została pomniejszona o kwotę wcześniej wypłaconej odprawy. Skarżący pismem z [...] stycznia 2018 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wezwał do usunięcia stanu niezgodności z prawem, wynikającej z pomniejszenia należnej obecnie odprawy o odprawę w wysokości [...] uposażenia, tj. [...]zł, która była wypłacona w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie rozkazu personalnego nr [...]z [...] czerwca 2002 r. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż organ stosując zasadę jednorazowości powinien odmówić skarżącemu wypłaty odprawy w związku z zakończeniem przez niego służby w 2017 r., bowiem już otrzymał odprawę w 2002 r. Podkreślił również, że rozkazy personalne o zwolnieniu go ze służby w 2002 r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego mocą wyroku WSA z 27 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 997/04, uchylającego przedmiotowe rozkazy. Dlatego, zdaniem skarżącego, wówczas odprawa mu nie przysługiwała a on został bezpodstawnie wzbogacony, natomiast ABW przysługiwało roszczenie o zwrot bezpodstawnie wypłaconego świadczenia. Jednak zwrotu świadczenia nigdy od niego nie zażądano, a roszczenie organu o zwrot wypłaconej w 2002 r. kwoty przedawniło się najpóźniej [...] listopada 2014 r. Z tych też powodów aktualne potrącenie wypłaconej w 2002 r. kwoty jest niezgodne z prawem, w szczególności z art. 498 § 1 k.c. Wobec powyższego skarżący zażądał uwzględnienia wniosku i uzupełnienia należnej mu odprawy o kwotę 8.406,80 zł wraz z odsetkami od chwili wymagalności tego świadczenia do dnia zapłaty. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...]odmówił wypłaty odprawy w kwocie odpowiadającej 600% uposażenia. Organ wskazał, że nie można wypłaconego w 2002 r. świadczenia uznać za nienależne, albowiem w dacie zwolnienia ze służby w 2002 r. skarżący był uprawniony do odprawy, a na Szefie ABW ciążył obowiązek wypłaty tego świadczenia. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że funkcjonariuszom przywróconym do służby w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159), którzy następnie w myśl art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW zgłosili wystąpienie ze służby, należy wypłacić odprawę pieniężną obliczoną według zasad wynikających z art. 130 ust 1 wymienionej ustawy, pomniejszoną o wysokość odprawy wypłaconej w 2002 r. Szef ABW nadmienił, że w wyniku prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 97/04 uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby 4 listopada 2004 r., został reaktywowany stosunek służbowy rozwiązany uprzednio decyzją usuniętą tym wyrokiem z obrotu prawnego, a przywrócenie funkcjonariusza do służby nastąpiło z mocy prawa z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową. Ponadto Szef ABW podniósł, mając na uwadze ciążący na organie wymóg należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, że funkcjonariusze przywróceni do służby w związku ze wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego zostali poinformowani, że w przyszłości w przypadku ponownego zwolnienia ze służby w ABW przysługiwać im będzie odprawa obliczona zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili zwolnienia, lecz pomniejszona o kwotę wypłaconą z tego samego tytułu w 2002 r. Zapoznanie z tym stanowiskiem skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem 4 lipca 2005 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa ABW z [...] lutego 2018 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazał, że skarga jest niezasadna i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na aprobatę zasługuje stanowisko Szefa ABW, że skoro skarżącemu wypłacono już odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby, to przysługuje mu jedynie uzupełnienie odprawy stosownie do długości służby. Jednorazowa ma być jedynie odprawa, natomiast dla zwolnienia ze służby warunek jednorazowości nie jest wymagany przez przepisy prawa. Dlatego też w pewnych wypadkach odprawa może być wypłacana w częściach, stosownie do długości służby, nie przestając być tą samą odprawą. Zdaniem Sądu, uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, że otrzymałby odprawę w wysokości nie przewidzianej przepisami prawa i utraciłaby ona wówczas swój jednorazowy charakter. Skarżący wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2019 r. w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, podstawie art. 176 i art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 230 ust. 8 w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że świadczenie wypłacone aktualnie skarżącemu może być pomniejszone o kwotę wypłaconą po bezprawnym zwolnieniu go ze służby na podstawie rozkazu Szefa ABW nr [...]z [...] czerwca 2002 r. utrzymanym w mocy rozkazem personalnym nr [...]z [...] lipca 2002 r., które uchylone zostały mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 997/04. Skarżący, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że rozkazy zwalniające skarżącego ze służby w 2002 r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego tworząc fikcję prawną, że tego zwolnienia nigdy nie było. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, pomniejszenia należnej odprawy o odprawę wypłaconą w 2002 r. nie może tłumaczyć zasada jednorazowości odprawy emerytalnej, bowiem w 2002 r. taka odprawa skarżącemu nie przysługiwała. Szef ABW w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o rozpatrzenie sprawy na rozprawie, oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie organu skarga kasacyjna wywiedziona przez skarżącego nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów Szef ABW podkreślił, że zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy, natomiast dla zwolnienia ze służby warunek jednorazowości nie jest wymagany przez przepisy prawa. Dlatego też w niektórych wypadkach odprawa może być wypłacana w częściach, stosownie do długości służby, nie przestając być tą samą odprawą. Naczelny Sąd Administracyjny, w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący oraz organ oświadczyli, że wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zgłoszono jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 230 ust. 8 w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, który nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w ABW nie przysługuje odprawa w pełnej wysokości, a to z uwagi na fakt, iż otrzymał już odprawę z tytułu wcześniejszego zwolnienia ze służby w tej formacji. Ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu przewiduje prawo do odprawy, w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3-6 i 8 oraz ust. 3. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że funkcjonariusz ABW nabywa prawo do odprawy tylko w niektórych wskazanych przypadkach zwolnienia. Uzyskanie prawa do odprawy nie stanowi zatem, powszechnego, generalnego uprawnienia z tytułu zwolnienia ze służby, jest ono bowiem związane z określonymi przesłankami zwolnienia. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że odprawa przysługująca funkcjonariuszowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. np. wyroki NSA z: 27 stycznia 1999 r., II SA 634/98, 1 czerwca 2005 r., OSK 1714/04, W. Kotowski, Ustawa o Policji, Komentarz, Warszawa 2008). W orzecznictwie podkreśla się, że świadczenie to, co do zasady, jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 § 1 k.p.). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z 25 czerwca 1993 r., I PR 5/93, uchwała SN z 2 marca 1994 r. I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2). Pracownikowi, który pobrał odprawę emerytalną, a następnie, w związku z ponownym zatrudnieniem i ponownym przejściem na emeryturę, uzyskał prawo do odprawy emerytalnej od ostatniego zakładu pracy, odprawa ta przysługuje w ograniczonym zakresie (por. wyrok z 2 października 1990 r., I PR 285/90). Jeżeli np. pracownikowi w chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazał się już dwudziestoletnim okresem pracy, za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej, ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości. Zasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2009 r., I OSK 818/08). Przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie funkcjonariuszy w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2014 r., I OSK 224/13 stwierdził, że wielokrotne przyznawanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem a więc, takie świadczenia powinny być wypłacane tylko raz. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby. Z tym jednak zastrzeżeniem, o ile powoduje to uzyskania uprawnienia do odprawy w maksymalnej wysokości sześciomiesięcznego uposażenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczas prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy (por. wyrok NSA z 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10). NSA wielokrotnie przedstawiał stanowisko, które prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA z: 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09, 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13). Okoliczność, że wyroki te zapadły w odmiennych stanach faktycznych nie powoduje, że nie jest aktualny wypowiedziany w nich pogląd o jednorazowym charakterze odprawy z tytułu zwolnienia ze służby. Rezultatem prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, dokonanej przez organ i przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, było należyte zastosowanie tych przepisów w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. Skarżący będąc zwolnionym ze służby w ABW otrzymał odprawę, która z uwagi na jednorazowy charakter tego świadczenia musiała być uwzględniona przy obliczaniu wysokości należnej odprawy w związku z zakończeniem służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 230 ust. 8 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu nie stanowił w rozpoznawanej sprawie podstawy rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach odnosił się jedynie do art. 128 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie mógł zatem naruszyć powyższego przepisu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. W związku z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej wydanym w oparciu o przepisy art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) pełnomocnicy skarżącego oraz organu wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.