III OSK 1176/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2023 r. sygn. akt II SAB/Wr 1576/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 23 lutego 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1576/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej jako: Nadleśniczy) w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), I. stwierdził, że Nadleśniczy dopuścił się bezczynności; II. zobowiązał Nadleśniczego do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji z 15 lutego 2022 r. w terminie 30 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku podano, że wnioskiem z 15 lutego 2022 r. skarżąca Fundacja zwróciła się do Nadleśniczego o udostępnienie informacji o środowisku, precyzując, że obejmuje ona decyzje z zakresu gospodarki leśnej. Po wymianie korespondencji związanej z uzupełnieniem wniosku, pismem z 4 kwietnia 2022 r. Nadleśniczy poinformował skarżącą, że przedmiotowy wniosek pozostawia bez rozpoznania, ponieważ nie dotyczy on informacji o środowisku. W skardze na bezczynność Nadleśniczego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji o środowisku Fundacja zarzuciła naruszenie art. 74 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej jako: u.o.u.i.ś.) i wniosła o zobowiązanie Nadleśniczego do załatwienia wniosku z 15 lutego 2022 r., stwierdzenie, że Nadleśniczy dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Nadleśniczy wywiódł, że skarga jest bezzasadna, gdyż objęte wnioskiem informacje nie stanowiły informacji o środowisku, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Zdaniem organu plan urządzenia lasu nie mieści się wśród dokumentów podlegających udostępnianiu, nie dotyczy bowiem ochrony środowiska. Skoro zaś organ poinformował o braku możliwości udzielenia odpowiedzi na zadane pytania, to nie pozostawał w bezczynności. Uwzględniając skargę WSA stwierdził, że w świetle art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 672, dalej jako: u.o.l.), a także art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556, dalej jako: P.o.ś.) nadleśniczego należy zakwalifikować jako podmiot wykonujący zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony. Przemawia za tym potraktowanie lasu jako elementu środowiska, a ponadto potwierdza to definicja gospodarki leśnej i trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, których prowadzenie jest ustawowym zadaniem nadleśniczego, a które jest zadaniem publicznym. Podano, że skarżąca domaga się informacji o uwagach, wnioskach, petycjach, a szerzej rzecz biorąc udziale społecznym w realizacji obowiązującego planu urządzenia lasu w Nadleśnictwie [...], a w szczególności chodzi o wskazanie podmiotów zgłaszających uwagi, uwzględnienia tych uwag w realizacji planu urządzenia lasu oraz stosownej dokumentacji w tym zakresie. Zatem żądane informacje są informacjami dotyczącymi środowiska. Podniesiono, że organ nie wydał decyzji odmownej, ani też nie udzielił informacji. Pozbawił przez to skarżącą gwarancji prawnych, jakie daje odmowa w drodze decyzji, a jednocześnie arbitralnie przyjął, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji o środowisku. W związku z tym WSA uznał, że organ znalazł się w stanie bezczynności. Jednocześnie WSA nie dostrzegł w postępowaniu Nadleśniczego cechy rażącego naruszenia prawa, gdyż Nadleśniczy naruszył terminy, ale nie w sposób rażący, a ponadto błędnie zinterpretował przepisy prawa, co sprawiło, że nie załatwił należycie wniosku skarżącej. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł Nadleśniczy, zaskarżając go w całości i zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a w związku z art. 8 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 15a, art. 3 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie wniosku Fundacji zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe dla zastosowania ustawy środowiskowej, co w konsekwencji obligowało organ albo do udostępnienia wnioskowanej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, podczas gdy analiza wskazanych przepisów u.o.u.i.ś. w kontekście okoliczności danej sprawy wskazuje, że żadna z powyższych form nie mogła być zastosowana, z uwagi na niezaistnienie przesłanek podmiotowo - przedmiotowych, określonych w ww. ustawie; - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi Fundacji oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, podczas gdy mając na uwadze przepisy ustawy środowiskowej nie zachodziły podstawy dla jej zastosowania i w konsekwencji rozpatrzenia sprawy zgodnie z treścią wniosku w formach przewidzianych ustawą środowiskową. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu powyższych zarzutów podano, że Nadleśnictwo, reprezentowane przez właściwego Nadleśniczego, jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych nie mieści się w katalogu podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. a u.o.u.i.ś., w tym w szczególności centralnych lub terenowych organów administracji rządowej. Okoliczność tę można wywieść pośrednio z art. 5 ust. 3 u.o.l., zgodnie z którym starosta może powierzyć nadleśniczemu, w drodze porozumienia, prowadzenie w jego imieniu spraw z zakresu nadzoru nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji. Nie jest on jednak z tej przyczyny terenowym organem administracji rządowej ani organem jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu nadleśnictwo, jako jednostka Lasów Państwowych, nie jest także podmiotem wykonujący zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b u.o.u.i.ś., gdyż pojęcia zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony nie powinno się interpretować w sposób szeroki i przypisywać tego rodzaju zadań każdemu podmiotowi, wykonującemu jakiekolwiek czynności związane ze środowiskiem. Ponadto podniesiono, że plan urządzenia lasu, choć ma na celu między innymi ochronę elementów środowiska, nie jest "planem w sprawie ochrony środowiska" ani "środkiem, który ma na celu ochronę tych elementów", o czym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś. Wskazano również, że czym innym są informacje dotyczące konkretnego dokumentu (planu), a czym innym informacje o postulatach, wnioskach i uwagach dotyczących prowadzenia gospodarki leśnej, które dotyczyły wdrażania już zatwierdzonego planu. Nie można ich uznać za "działania", o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś., gdyż w przepisie tym chodzi o działania władzy publicznej, a nie o postulaty społeczne. Podniesiono, że art. 20 ust. 1 u.o.u.i.ś. ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji odmowy udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie, a jeżeli wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które, w ocenie organu, nie są informacjami o środowisku i jego ochronie, lub takich informacji w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, to organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji. Wskazano, że prawo do informacji o środowisku ma służyć obywatelom do pozyskiwania wiedzy na temat działań organów władzy publicznej oraz osób wykonujących funkcje publiczne, ale nie oznacza to, że każda informacja znajdująca się w posiadaniu nadleśnictwa ma walor informacji o środowisku. Zatem organ nie miał podstaw dla załatwienia sprawy w innej formie niż uczyniono to w piśmie z 4 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podkreślić, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest bowiem na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Przy czym uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, podczas gdy nie zachodziły podstawy do zastosowania u.o.u.i.ś. Należy zauważyć, że art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że tego rodzaju przepis, mający charakter ogólny (blankietowy), nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W związku z tym zarzut skargi kasacyjnej nie może ograniczać się do wskazania naruszenia tego przepisu bez powiązania go z zarzutem naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (por. wyroki NSA z: 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, 4 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 78/14, z 28 czerwca 2017 r., I OSK 887/16 oraz wyroki z 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2483/14, z 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13, z 30 stycznia 2009 r., II OSK 931/08). Takiego powiązania w skardze kasacyjnej nie dokonano, gdyż za takie powiązanie nie można uznać lakonicznego stwierdzenia, że w sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania "przepisów ustawy środowiskowej". Należy natomiast podkreślić, że jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego lub organu jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej i w takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu powołanego przepisu p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13, z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, z 7 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 745/11). Zatem okoliczność, że WSA wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami skarżącej kasacyjnie strony nie oznacza, że doszło do naruszenia powołanego przepisu. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 15a, art. 3 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z uwagi na brak przesłanek podmiotowo-przedmiotowych określonych w u.o.u.i.ś. Należy przede wszystkim podkreślić, że każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą (art. 4 u.o.u.i.ś.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś. udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że udostępnieniu podlegają wszystkie informacje dotyczące środowiska (por. M. Bar, J. Jędrośka, Komentarz do ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el. 2104, wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 3483/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 147/21, wyrok NSA z 5 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6352/21). Jak się bowiem wskazuje, prima facie można odnieść wrażenie, że art. 9 ust. 1 u.d.i.ś. zawiera zamknięty katalog informacji podlegających udostępnieniu, jednakże z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska wynika, że prawo to ma znacznie szerszy zakres, niż to wynika z art. 9 ust. 1 u.i.o.ś. Domniemywać zatem należy, co wynika z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, że każda informacja o środowisku podlega udostępnieniu, chyba że organ ochrony środowiska, wyłącznie na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz, LexisNexis 2010). Ustalając zatem przedmiotowy zakres informacji o środowisku, które mają być udostępnione, należy mieć na uwadze, że prawo do tych informacji jest gwarantowane konstytucyjnie, a skonkretyzowane w art. 4 u.o.u.i.ś., wprowadzającym powszechny dostęp do informacji o środowisku. Oznacza to, że udostępnienie informacji o środowisku jest regułą, a odstępstwa od niej mają charakter wyjątkowy i powinny wprost wynikać z przepisów prawa jednoznacznie określających, jakiego rodzaju informacje nie podlegają udostępnieniu (art. 16 u.i.o.ś.). Podkreślić także należy, że przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.o.ś. stanowi transpozycję do polskiego systemu prawnego dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. Urzęd. WE seria L nr 41 poz. 26, dalej: dyrektywa). W motywie 10 dyrektywy wskazano, że: "definicja informacji o środowisku powinna zostać sprecyzowana, tak by uwzględniać informacje w dowolnej formie dotyczące stanu środowiska, czynników, środków lub działań, które wpływają lub mogą wpłynąć na środowisko lub mają na celu jego ochronę, analizy kosztów i korzyści oraz analizy gospodarcze wykorzystywane w ramach takich środków lub działań, jak również informacje dotyczące stanu ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa, łącznie ze skażeniem łańcucha pokarmowego, warunkami życia człowieka, obiektami kultury i budowlami w stopniu, w jakim ulegają one lub mogą ulec, wpływowi tych elementów". Prawodawca unijny wskazał, że przepisy o dostępie do informacji o środowisku mają zastosowanie do zjawisk związanych z funkcjonowaniem elementów o charakterze przyrodniczym. Podnieść należy, że u.o.u.i.ś. nie zawiera własnej definicji "środowiska", natomiast ustawodawca zdefiniował to pojęcie w art. 3 pkt 39 P.o.ś. Zgodnie z tym przepisem przez środowisko rozumie się ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Zatem wiodącym w definicji jest rozumienie środowiska w sensie środowiska przyrodniczego, jednak z wzięciem pod uwagę jego stanu aktualnego (środowisko przyrodnicze to nie środowisko pierwotne), stanu wynikającego z faktu korzystania ze środowiska przez człowieka (J. Jędrośka, Ustawa Prawo ochrony środowiska. Komentarz. LEX/el 2014). Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku dotyczy zatem informacji o elementach środowiska o charakterze przyrodniczym i ewentualnych działaniach władz w zakresie utrzymania właściwego stanu środowiska przyrodniczego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r., sygn. I OSK 2158/17,; K. Tarnacka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Wyd. Sejmowe Warszawa 2009, s. 211.). W związku z tym informacje dotyczące wszelkich procesów konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które odbyły się poza procesem tworzenia planu urządzania lasu (tj. dotyczących wdrażania już zatwierdzonego planu, a nie tworzenia nowego), mieszczą się w pojęciu informacji o środowisku i jego ochronie. Lasy są elementem środowiska, co znajduje potwierdzenie w art. 1 pkt 1 u.o.l. - potraktowanie zasobów leśnych jako jednego z elementów środowiska w związku z art. 3 pkt 39 P.o.ś. Plan urządzenia lasu, według art. 6 ust. 1 pkt 6 u.o.l., to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Jego sporządzenie jest obowiązkowe dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa i następuje na koszt i zlecenie Lasów Państwowych (art. 19 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 u.o.l.). Plan urządzenia lasu musi być zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw środowiska. Jest to kluczowy dokument, nierozłącznie związany z aspektami środowiskowymi i ochronnymi gospodarki leśnej. Plan urządzenia lasu, poprzez włączenie w jego ramy programu ochrony przyrody, jest także instrumentem ochrony środowiska, a z tego wynika, że dane dotyczące opracowania czy realizacji takiego instrumentu, także pod względem podmiotów uczestniczących w tym procesie, są informacjami dotyczącymi środowiska. Wskazane działania, wynikające z planu urządzenia lasu, są jednoznacznie nakierowane na ochronę środowiska, a zatem wpływ na stan środowiska, którego elementem jest las. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2023 r. sygn. akt III OSK 651/23 oraz z 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 1058/23, a skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie je podziela. Niezasadnie także skarżący kasacyjnie twierdzi, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji w trybie u.o.u.i.ś. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 8 u.o.u.i.ś. obowiązek udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie spoczywa na władzach publicznych, a te w myśl art. 3 pkt 15a u.o.u.i.ś. to nie tylko Sejm, Senat, Prezydent RP, ale także organy administracji. Przy czym w rozumieniu art. 3 pkt 9 lit. b u.o.u.i.ś. organy administracji to także inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony. Skoro zaś Nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu, a w szczególności kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych (art. 35 ust. 1 pkt 2 u.o.l.) i bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych (art. 35 ust. 1 pkt 2a u.o.l.) to bezzasadne jest twierdzenie, że nie wykonuje on zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony, gdyż – jak wskazano wyżej - lasy są elementem środowiska. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne. W związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.