III OSK 1146/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 345/23 w sprawie ze J. J. na decyzję Prezesa Rządowego Centrum Legislacji z dnia 19 grudnia 2022 r. nr RCL.BAF.0150.117/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 345/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. J. (dalej: "skarżący") na decyzję Prezesa Rządowego Centrum Legislacji z dnia 19 grudnia 2022 r. nr RCL.BAF.0150.117/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r. nr RCL.BAF.0150.117/2022 Prezes Rządowego Centrum Legislacji, działając m.in. na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku J. J. z dnia 16 października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, wobec braku szczególnej istotności dla interesu publicznego, odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, tj. udostępnienia skanów wszystkich zawartych umów w ramach realizacji przez Rządowe Centrum Legislacji projektu pod nazwą: "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych". W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 16 października 2022 r. o udostępnienie "skanów wszystkich zawartych umów w ramach realizacji projektu pod nazwą: "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych", organ w piśmie z dnia 30 listopada 2022 r. poinformował wnioskodawcę, że w jego ocenie, wniosek stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w związku z czym wezwał wnioskodawcę do wykazania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, że żądane przez niego informacje publiczne są szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi, wnioskodawca w dniu 30 listopada 2022 r., drogą mailową, poinformował, że "wniosek nie dotyczy informacji publicznej przetworzonej". Stwierdził, że w wyniku przygotowania wnioskowanej informacji dochodzić może wyłącznie do wyszukania informacji i dokonania ewentualnego wyłączenia jawności części informacji. Natomiast nie powstanie żadna nowa jakościowo informacja i nie ma konieczności dokonywania analiz. Tym samym nie zachodzi konieczność wykazywania, dlaczego udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał następnie, że w ramach realizacji projektu pod nazwą: "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych" Rządowe Centrum Legislacji zawiera z osobami fizycznymi, podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, osobami prawnymi i jednostkami sektora finansów publicznych szereg umów/porozumień o różnym zakresie przedmiotowym. W związku z tym, że wnioskodawca żądał wszystkich umów, zakresem wniosku są objęte zarówno umowy/porozumienia mające charakter merytoryczny, jak i te, które dotyczą ściśle technicznych aspektów projektu (np. obsługi organizacyjnej). Przedmiotowe umowy/porozumienia nie są w Rządowym Centrum Legislacji katalogowane czy też umieszczane w jednym zbiorze ze względu na kryterium ich zawarcia w ramach realizacji projektu. Są one przechowywane i gromadzone łącznie z innymi umowami zawieranymi przez Rządowe Centrum Legislacji. Nie nadaje się im także specjalnych oznaczeń w związku z ich zawarciem w ramach realizacji wymienionego we wniosku projektu. Wobec powyższego, organ uznał, że czynności związane z wyodrębnieniem wszystkich zawartych umów w ramach realizacji projektu pod nazwą: "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych" wymagałyby ustalenia okresu, w którym ze względu na korelację czasową z ww. projektem, zawarte przez Rządowe Centrum Legislacji umowy mogły być zawarte w ramach realizacji tego projektu, a następnie dokonania analizy treści wszystkich umów z tego okresu pod kątem wyodrębnienia do jednego zbioru tych umów, które odpowiadają kryterium określonemu we wniosku, tj. są umowami zawartymi w ramach realizacji projektu pod nazwą: "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych". W związku z tym organ stwierdził, że realizacja wniosku wymagałaby zebrania i skatalogowania - w oparciu o analizę treści umów zawartych przez Rządowe Centrum Legislacji - umów/porozumień odpowiadających wnioskowi zarówno pod względem podmiotowym (podmiotu/osoby, z którym daną umowę/porozumienie zawarto), jak i pod względem przedmiotowym (rodzaju zawartej umowy/porozumienia). Dopiero tak skatalogowane umowy/porozumienia mogłyby zostać poddane analizie pod kątem zawartych w nich informacji i oceny, czy zawierają one informacje/dane, które np. ze względu na prawo do prywatności czy tajemnicę przedsiębiorcy nie podlegają udostępnieniu, i w konsekwencji - zanonimizowaniu i usunięciu informacji/danych niepodlegających udostępnieniu albo ewentualnej odmowie udostępnienia treści umów objętych tajemnicą wskazaną w art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. Następnie należałoby jeszcze sporządzić kserokopię tak przetworzonego zbioru umów. W ocenie organu, podjęcie tych czynności determinowałoby konieczność przeprowadzenia w różnych komórkach organizacyjnych (które musiałyby być zaangażowane w obsługę wniosku) ponadstandardowych działań, zarówno analitycznych, jak i technicznych, wymagających znacznego dodatkowego nakładu pracy oraz użycia dodatkowych sił i środków, co w efekcie spowodowałoby wytworzenie nowej jakościowo informacji. Taka informacja (zbiór przetworzonych, zgodnie z powyższym opisem, umów/porozumień) byłaby informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotąd w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem byłyby materiały znajdujące się w posiadaniu organu. Powyższe, w ocenie organu powoduje, że wniosek z dnia 16 października 2022 r. należy uznać za wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ podkreślił, że wnioskodawca nie tylko nie wykazał interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji, ale nawet nie próbował tego uczynić, stwierdzając, że żądane przez niego informacje nie są informacjami przetworzonymi. Oceniając, niezależnie od powyższego, wystąpienie tej przesłanki, organ stwierdził, że przetworzenie posiadanych informacji zgodnie z wnioskiem nie wypłynie na funkcjonowanie państwa, ani nie przyczyni się do lepszego funkcjonowania Rządowego Centrum Legislacji. Organ ma inny system gromadzenia i katalogowania umów, bardziej adekwatny w zakresie realizacji wielu różnorodnych zadań i obowiązków. Wytworzenie informacji na zamówienie wnioskodawcy, tj. zgodnie z wnioskiem, nie przyczyniłoby się do lepszego funkcjonowania organu, gdyż wytworzony zbiór nie zostałyby wykorzystany w działalności Rządowego Centrum Legislacji, ale miałby charakter jednorazowy. W sprawie brak jest zatem szczególnie istotnego interesu publicznego dla wytworzenia i udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej przetworzonej. Powyższa decyzja została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a następnie przesłana stronie na podany adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 grudnia 2022 r., skarżący wezwał organ do prawidłowego doręczenia decyzji, bowiem przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) nie przewidują doręczania decyzji na adres e-mail. W związku z powyższym organ przy piśmie z dnia 20 grudnia 2022 r. nadesłał skarżącemu załączoną płytę CD z podpisaną w formie elektronicznej decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r. Pismo to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 27 grudnia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 14 akt administracyjnych). Skarżący wniósł skargę na decyzję z dnia 19 grudnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie również w całości. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności WSA w Warszawie stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji z dnia 19 grudnia 2022 r. i wniósł na tę decyzję skargę do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji, oznacza to, że ww. decyzja weszła do obrotu prawnego i mogła zostać skutecznie zaskarżona. Tym samym skarga nie została złożona przedwcześnie, skoro skarżący miał możliwość skutecznego wniesienia skargi po niespornym zapoznaniu się z treścią decyzji. Sąd podkreślił przy tym, że stanowisko przeciwne byłoby natomiast przejawem nadmiernego formalizmu, uniemożliwiającego skarżącemu skorzystanie z przysługującego mu prawa do sądu. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji stwierdził, że dokonana przez organ kwalifikacja żądanych informacji jako informacji przetworzonych była prawidłowa. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia umów wyodrębnionych na podstawie kryterium związku z realizacją określonego we wniosku projektu. Skoro organ nie prowadził osobnego zbioru umów dla poszczególnych projektów, konieczne byłoby przeanalizowanie treści wszystkich zawartych w określonym przedziale czasu umów i ustalenie, czy były one zawarte w związku z realizacją danego projektu, a zatem czy mieszczą się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym opisanym przez skarżącego we wniosku. Pomimo zatem że żądana informacja składała się z wielu informacji prostych (pojedynczych umów), to ich opracowanie według ściśle określonych przez skarżącego kryteriów wymagałoby jej przetworzenia, a w konsekwencji wytworzenia nowej informacji. Z tego powodu WSA w Warszawie stwierdził, że organ prawidłowo przyjął, że skarżący żądał udostępnienia informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, według Sądu I instancji, w sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący nie wykazał szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. Również i w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu, że okoliczność ta nie wynika również z samej istoty żądanej informacji. W ocenie Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów Konstytucji oraz aktów prawa międzynarodowego, bowiem zarówno regulacja konstytucyjna (art. 61 ust. 3 wraz z art. 31 ust. Konstytucji RP), jak i prawnomiędzynarodowa nie przewidują niczym nieograniczonego dostępu do każdego rodzaju informacji publicznej (vide art. 10 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Alternatywnie, w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wystąpił o zasądzenie od Prezesa Rządowego Centrum Legislacji na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanych przez niego skanów umów zawartych w ramach realizacji przez Rządowe Centrum Legislacji projektu pod nazwą "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych", pomimo iż dokumenty te stanowiły informację o działalności organu i jako takie powinny zostać udostępnione; b) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanych przez niego skanów umów zawartych w ramach realizacji przez Rządowe Centrum Legislacji projektu pod nazwą "Szkolenia i podręczniki dla legislatorów oraz dla organizacji pozarządowych i partnerów społecznych", pomimo braku podstaw do odmowy ich udostępnienia i pomimo istnienia podstaw do ich udostępnienia, c) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że informacje wnioskowane przez skarżącego stanowią informację przetworzoną, a skarżący powinien wykazać szczególnie istotny interes publiczny dla jej pozyskania, podczas gdy wnioskowana informacja nie spełnia kryteriów uznania jej za przetworzoną; 2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję, podczas gdy naruszała ona przepisy prawa materialnego i jako taka powinna zostać uchylona. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję, podczas gdy naruszała ona przepisy prawa materialnego i powinna zostać uchylona. Odnosząc się do tego zarzutu, stwierdzić należy, iż w ten sposób zredagowany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być skuteczny wobec orzeczenia Sądu I instancji zapadłego w niniejszej sprawie. Zarzuty naruszenia tzw. przepisów blankietowych, tj. przepisów określających kompetencje sądu pierwszej instancji w fazie orzekania, do których należą m.in. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a także art. 151 p.p.s.a., wymagają powiązania z przepisami o charakterze materialnym lub procesowym, których naruszenia miały dopuścić się – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – organy administracji, czego w analizowanej skardze kasacyjnej brak. Zawarte we wskazanych przepisach unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Tak skonstruowany zarzut nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Jako nieuzasadnione ocenić także należy dwa pierwsze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, które z uwagi na ich konstrukcję podlegają łącznemu rozpoznaniu. W odniesieniu do powyższych zarzutów należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, wykazać należy, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Biorąc nawet pod uwagę pogląd, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać przepis, który uznaje za właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145). Tymczasem skarga kasacyjna w zakresie zarzutów naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, zawiera jedynie ogólne stwierdzenia, że nie udostępniono skarżącemu wnioskowanych przez niego skanów umów, pomimo że dokumenty te stanowiły informację o działalności organu i jako takie powinny zostać udostępnione, a także pomimo istnienia podstaw do ich udostępnienia. Zarzuty te są o tyle niezrozumiałe, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie zakwestionował charakteru prawnego żądanej informacji, trafnie uznając że objęte wnioskiem dostępowym dokumenty zawierają informację publiczną. Zwrócić także należy uwagę, że o nieskuteczności omawianego zarzutu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. świadczy także to, że strona skarżąca kasacyjnie poprzez niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, upatrując wadliwości działania Sądu w niewłaściwej ocenie charakteru prawnego żądanej informacji publicznej, a mianowicie zakwalifikowania jej do kategorii informacji przetworzonej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego też omawiane zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie okazały się niezasadne również i z tego powodu. Przechodząc zaś do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., którego skarżący kasacyjnie upatruje w niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu, polegającym na uznaniu, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, a wnioskodawca powinien wykazać szczególnie istotny interes publiczny dla jej pozyskania, wskazać należy, że skarżący kasacyjnie podnosząc ten zarzut, podobnie jak w przypadku dwóch pierwszych zarzutów, w istocie próbuje zakwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Naruszenie to zdaniem skarżącego kasacyjnie polegało bowiem na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje tym samym, w ramach omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego, ustalenia odnoszące się do zakwalifikowania żądanych przez wnioskodawcę informacji jako informacji publicznej przetworzonej, a zatem usiłuje zakwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgodnie zaś z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) - jak w realiach rozpatrywanej sprawy - jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię niezasadny. Wobec powyższego podniesiony zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.