III OSK 102/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. P. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2337/23 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 20 października 2023 r. nr DS.523.3767.2020.II.MB/231170,231172 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.

Pismem z 26 października 2025 r. M. P. (dalej: "wnioskodawca") wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt III OSK 102/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Przepisy te znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zgodnie z art. 193 P.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że kryterium interesu prawnego, na którym jest oparta legitymacja do udziału w postępowaniu oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego danej osoby, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04). Posiadanie zatem interesu prawnego w sprawie jest równoznaczne ze wskazaniem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać ochrony ze względu na zaspokojenie własnej potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. W takim przypadku określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie można jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2000, s. 126). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wnioskodawca żądając dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie wykazał, aby wynik sprawy dotyczył jego interesu prawnego. We wniosku nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mógłby wynikać jego interes prawny w tym postępowaniu. W konsekwencji uznać należało, że niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne bezspornie nie dotyczy w żaden sposób sytuacji prawnej wnioskodawcy. Powyższe wskazuje, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 § 2 p.p.s.a. wobec czego wnioskodawca nie może zostać dopuszczony do udziału w postępowaniu jako uczestnik. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.