III OPP 14/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1083/21 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 kwietnia 2021 r., nr DOOŚ-WDŚZIL.420.19.2020.MKW.5 w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Pismem z dnia 8 marca 2022 r. (które wpłynęło do WSA w Warszawie 11 marca 2022 r.), A. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1083/21, w sprawie z jego skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 kwietnia 2021 r., nr DOOŚ-WDŚZIL.420.19.2020.MKW.5 w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynika, że skarga skarżącego na ww. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wpłynęła do WSA w Warszawie w dniu 26 lipca 2021 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 1083/21. Następnie w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 lipca 2021 r., pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 9 dodatkowych jej odpisów wraz z załącznikami. Przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne skargi poprzez przesłanie 9 dodatkowych odpisów skargi. Następnie zarządzeniem z dnia 13 września 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. Powyższy brak formalny pełnomocnik skarżącego uzupełnił przy piśmie z dnia 21 września 2021 r. Zarządzeniem z dnia 20 października 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne celem rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 20 października 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Następnie zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2022 r. sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym razem ze sprawą o sygn. akt IV SA/Wa 1080/21. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie wyznaczono termin posiedzenia na dzień 11 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1083/21 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 kwietnia 2021 r., nr DOOŚ-WDŚZIL.420.19.2020.MKW.5 w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tych okolicznościach skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1083/21, w której wniósł o: 1) Stwierdzenie przewlekłości w sprawie przed WSA w Warszawie; 2) Podjęcie czynności w sprawie w postaci niezwłocznego rozpoznania skargi; 3) Zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 20,000 zł; 4) Zasądzenie na rzecz skarżącego obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej jako "ustawa"). Konieczne jest zatem ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie zaś do art. 2 powołanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, biorąc pod uwagę charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej zawiłości, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Dokonując tej oceny, uwzględnia się zatem łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być jednak oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich wniesionych spraw bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Należy również zauważyć, że ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewną wskazówkę może stanowić jednak art. 14 tej ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie NSA wskazuje się więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OPP 27/11, z 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są bowiem ustalenia faktyczne danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. Od dnia wpływu skargi do Sądu I instancji (26 lipca 2021 r.) do dnia jej rozpoznania wyrokiem z dnia 11 marca 2022 r. upłynęło niewiele ponad 7 miesięcy. W tym okresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podejmował czynności zmierzające do zakończenia postępowania m.in. wzywał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, rozpoznawał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe, zarówno związane z postępowaniem głównym jak i z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia były przeprowadzane sprawnie i zmierzały do jak najszybszego rozpoznania sprawy i złożonego wniosku. Ponadto należy zauważyć, iż skarga została rozpoznana przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2022 r., a więc w tym samym dniu co wpłynęła do Sądu I instancji skarga na przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie nie można stwierdzić, że nastąpiła przewlekłość postępowania sądowego i na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.