III FZ 96/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 296/22 w przedmiocie wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 marca 2022 r., nr 0601-IEE.711.19.2022.7 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 296/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") odmówił wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: Moniki Kazubińskiej-Kręcisz, Wiesławy Achrymowicz, Andrzeja Niezgody od orzekania w sprawie J. B. (dalej: "Skarżący") ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 marca 2022 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że sędziowie wymienieni we wniosku Skarżącego złożyli oświadczenia, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), dające podstawę do ich wyłączenia od rozpoznawania sprawy, a prawdziwość tych oświadczeń nie budzi wątpliwości. Sąd wskazał również, że Skarżący nie wykazał, aby istniała jakaś szczególna okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w przedmiotowej sprawie. Skarżący wywiódł zażalenie od wskazanego postanowienia i wniósł o jego uchylenie. Skarżący podniósł także, że doręczony jemu odpis postanowienia nie został podpisany przez skład Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), bądź też na wniosek strony lub żądanie sędziego (art. 19 p.p.s.a.). W pierwszym ze wskazanych przypadków przyczyny wyłączenia sędziego zostały enumeratywnie wymienione, a zatem tworzą one katalog zamknięty, co wyłącza możliwość zastosowania wykładni rozszerzającej. W tej sprawie nie została ujawniona żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Z kolei art. 19 p.p.s.a. wskazuje na wyłączenie sędziego na jego wniosek lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W tym przypadku podstawą wyłączenia sędziego jest istnienie obiektywnej okoliczności, która mogłaby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego. W szczególności, wyłączeniu na podstawie art. 19 p.p.s.a. może podlegać sędzia, który z innych przyczyn niż wymienione w art. 18 p.p.s.a., mógłby być zainteresowany wynikiem sprawy. Trzeba jednak podkreślić, że wnioskowanie o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a., nie może prowadzić do wyeliminowania z postępowania sędziów, których strona w swoim subiektywnym przekonaniu uznaje za stronniczych. Innymi słowy, subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego, nie może stanowić podstawy do jego wyłączenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie WSA zasadnie przyjął, że brak jest przesłanek, które uzasadniałyby wyłączenie któregokolwiek sędziego w niniejszym postępowaniu. W sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia określone w art. 18 p.p.s.a., a podane przez Skarżącego okoliczności nie są tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.). To, że sędziowie wydali w sprawie rozstrzygnięcia, z którymi nie zgadza się Skarżący, nie stanowi bowiem przeszkody do orzekania przez nich w sprawie. Odnosząc się zaś do twierdzenia Skarżącego zawartego w zażaleniu, a dotyczącego braku podpisu przez skład Sądu na doręczonym odpisie postanowienia należy stwierdzić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący nie wykazał aby doręczony jemu odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem nie spełniał wymogów dokumentu urzędowego wskazanych w § 18 Zarządzenia Nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.