III FZ 89/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2421/22 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2421/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 8 września 2022 r., w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż spółka w skardze na postanowienie Dyrektora IAS zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podnosząc, iż istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż spółka poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 P.p.s.a. nie udokumentowała jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu okoliczności takie nie wynikają również z materiału dowodowego. Wobec tego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi możliwość realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody wobec spółki, przez co udzielenie ochrony tymczasowej skarżącej jest nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3, 134 § 1, art. 166, art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora IAS z dnia 8 września 2022 r., o zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłankę wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że zaistnienia tej przesłanki w rozpoznawanej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał. Ustanowiona art. 61 § 3 P.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast brak lub nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). We wniosku skarżąca wyłącznie powołała się na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie uprawdopodobniła przy tym wystąpienia okoliczności zaświadczających o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdy nie zostanie wstrzymane wykonanie zaskarżonego postanowienia. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w takiej sytuacji brak jest podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami, tym samym zarzuty zawarte w zażaleniu są niezasadne. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepisy prawa nie przewidują orzekania w tym przedmiocie. Celem wyjaśnienia wskazać należy, że art. 203 i art. 204 P.p.s.a., regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.