III FZ 78/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 410/24, w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 marca 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.48.2024.2.AK w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z 30 grudnia 2024 r. W. N. (dalej: Skarżący) został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oraz § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192). Pismem z 18 stycznia 2025 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie wnosząc o jego uchylenie lub zmianę i skierowanie do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku. W jego uzasadnieniu wskazał, iż nie zgadza się z koniecznością wniesienia opłaty kancelaryjnej przed doręczeniem uzasadnienia w związku z brakiem tego doręczenia zgodnie z przepisami p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do art. 234 § 1-2 p.p.s.a., za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej jedynie za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie dotyczy jednak rozpoznawanej sprawy, gdyż wyrok Sądu I instancji, oddalający skargę strony, należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 141 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 zdanie pierwsze, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Skarżący zgłaszając żądanie doręczenia odpisu orzeczenia oddalającego wniesioną przez niego skargę wraz z uzasadnieniem powinien uiścić opłatę kancelaryjną przy zgłoszeniu wniosku w tym przedmiocie. Wobec powyższego, Skarżący zasadnie został wezwany do uiszczenia należnej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaskarżonym zarządzeniu wskazano nieprawidłową podstawę prawną tj. § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192), który został uchylony, a więc utracił moc prawną. Jako przepis właściwy powinien zostać wskazany § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1090). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2024 r., sygn. akt III FZ 7/24). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie.