III FZ 7/24

Dnia 28 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Burmistrza L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 703/23 w przedmiocie wymierzenia grzywny w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza L. z dnia 14 lipca 2023 r., nr FN.3120.1.2023 w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 703/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") wymierzył Burmistrzowi L. grzywnę w wysokości 1 000 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przyczyną wymierzenia organowi grzywny było nieprzekazanie Sądowi akt sprawy, w formie zakreślonej przepisami prawa, pomimo kierowanych do organu wezwań z dnia 23 i 30 października 2023 r. Na powyższe postanowienie, zażalenie wniósł Burmistrz L., zaskarżając je w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "P.p.s.a." w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 stosuje się odpowiednio. Cytowany wyżej przepis odnosi się do przypadków uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu wydanych w toku postępowania sądowego w sprawach, które sąd rozpoznaje w ramach swojej właściwości. Będą to z reguły postanowienia niekończące postępowania w sprawie, które rodzą po stronie organu obowiązek zastosowania się do orzeczenia (por. R. Hauser, W. Ryms, Nowe instytucje dyscyplinowania administracji w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, PiP 1996/12, s. 17). Nowelą z kwietnia 2015 r. dyspozycją komentowanego przepisu objęto także zarządzenia przewodniczącego. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że jedyną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku postępowania. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz L. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 października 2023 r. został wezwany do przekazania Sądowi akt administracyjnych z zachowaniem warunków, o których mowa w § 5 i § 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1003). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 października 2023 r. wezwanie zostało ponowione, z pouczeniem o rygorze wymierzenia grzywny na podstawie art. 112 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Wezwania zostały doręczone organowi odpowiednio 23 października 2023 r., i 30 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze ustalone okoliczności oraz treść art. 112 P.p.s.a. stwierdza, że Sąd I instancji zasadnie wymierzył Burmistrzowi L. grzywnę, zaistniała bowiem konieczna przesłanka wymierzenie grzywny tj. uchylanie się organu od zastosowania się do zarządzenia Przewodniczącego podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy. Należy przy tym podkreślić, że obowiązkiem organu jest wykonanie zarządzenia zgodnie z jego treścią. Zatem, skoro w treści zarządzenie jednoznacznie określono formę wykonania wezwania tj. z zachowaniem § 5 lub § 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego to przesłanie do Sądu niepełnych i bez zachowania żądanej formy dokumentów (akt sprawy) nie może być uznane za wykonanie wezwania. Wysokość wymierzonej grzywny tj. 1 000 zł mieści się w limicie wyznaczonym przez art. 154 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przeciętne wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2022 wynosiło 5 540,25 zł. W zażaleniu nie kwestionowano wysokości wymierzonej grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wskazano nieprawidłową podstawę prawną tj. art. 54 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Jako przepis właściwy powinien zostać wskazany art. 62 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do powołanych w uzasadnieniu zażalenia postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że odnoszą się one do nieaktualnego na dzień wydania zaskarżonego postanowienia stanu prawnego. Ponadto dotyczą odmiennych stanów faktycznych. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.