III FZ 68/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt III SPP/Wa 81/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2021 r., nr KOC/3536/Eg/18 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

W.Ł. (dalej jako "Skarżący") pismem z dnia 14 marca 2021 r. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2021 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu w kwocie 100 zł. Skarżący wraz z wniesionym zażaleniem, pismem z dnia 31 stycznia 2022 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r. sygn. akt III SPP/Wa 81/22 odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskutek rozpoznania wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 30 marca 2022 r. Skarżący w treści pisma z dnia 12 maja 2022 r., przy którym doręczony mu został odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem, został pouczony o braku środka zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Skarżący pismem z dnia 6 czerwca 2022 r., powołując się na art. 194 § 1, art. 165 i art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "P.p.s.a."), złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SPP/Wa 81/22 odrzucił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący składając pismem z 6 czerwca 2022 r. zażalenie na powyższe postanowienie, pomimo prawidłowego pouczenia o braku środka zaskarżenia, wniósł je na rozstrzygnięcie, od którego nie służy żaden środek odwoławczy. Skarżący pismem z dnia 19 lipca 2022 r. wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, uzupełnione pismem, które wpłynęło do sądu dnia 25 lipca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Natomiast, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne. Nie zostało ono wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., to zażalenie takie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W konsekwencji zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy skutkuje odrzuceniem wniesionego zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, stosując odpowiednio art. 178 P.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia zażalenia wniesionego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.