III FZ 675/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 481/25, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 czerwca 2025 r., nr 1001-IEW-1.4261.5.2025.28.DP, w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 481/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyniku rozpoznania wniosku J. J. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 23 czerwca 2025 r., nr 1001-IEW-1.4261.5.2025.28.DP, w przedmiocie ulgi płatniczej. W uzasadnieniu postanowienia WSA w Łodzi wskazał, że zaskarżony akt nie nosi znamion wykonalności, a w związku z tym niemożliwe jest orzekanie o wstrzymaniu jego wykonania. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 14 listopada 2025 r. Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym wszczętej egzekucji z ruchomości – pojazdu [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. Wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) może dotyczyć wyłącznie aktów lub czynności nadających się do wykonania i wymagających wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają nań nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do określonego zachowania zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania, co przekłada się bezpośrednio na ocenę, że nie każdy może podlegać ochronie tymczasowej wynikającej z przywołanej regulacji. Cechy wykonalności polegającej na możliwości spowodowania lub doprowadzenia do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem nie mają w szczególności decyzje odmowne. Skoro zasadą pozostaje, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne, wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie rozłożenia na raty oraz umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług jest w istocie rodzajem decyzji, który nie mieści się w katalogu aktów lub czynności nadających się do wykonania i tego wymagających. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę obowiązku zapłaty zaległości podatkowej, lecz odmawia przyznania uprawnienia w postaci rozłożenia jej na raty i umorzenia. Nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnych, które wszak wynikają z innych decyzji określających. Z przedmiotowej decyzji nie wynikało nałożenie na Skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się organu do starań o rozłożenie na raty powstałej już wcześniej należności, nie wykreowało nowej sytuacji w sferze obowiązków Skarżącego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.