III FZ 620/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 680/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 czerwca 2023 r. nr KO.400.390.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia: oddalić zażalenie.

P. Z. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 23 czerwca 2023 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok. W treści pisma skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia prac geodezyjnych, prac administracyjnych oraz zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 września 2023 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, a także nie przedłożył żadnego dokumentu, które uprawdopodobniłyby wystąpienie okoliczności opisanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Brak merytorycznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia sądowi wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wolą strony. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z 15 października 2023 r. skarżący złożył zażalenie wnosząc o wstrzymanie egzekucji podatku. W uzasadnieniu wyraził stanowisko dotyczące odpowiedzi organu na wniesioną skargę. Wskazał, że obecnie prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącego do czasu zakończenia tego postępowania nie powinno zakończyć się postępowanie w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18). Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności mogących świadczyć o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też argumentacja skarżącego zawarta w uzasadnieniu zażalenia, a odnosząca się do treści skargi nie może odnieść zamierzonego skutku. Ewentualna niezgodność z prawem decyzji jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, nie stanowi jednak przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie prowadzonego aktualnie postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków należy uznać, że jest to odrębne postępowanie, natomiast sama decyzja dotycząca wymiaru łącznego zobowiązania za 2023 r. jest już wydana, kontrola jej legalności przesądzić może o jej prawomocności i na tym etapie, w związku z brakiem wnikliwego uzasadnienia wniosku o jej wstrzymanie oraz braku przedłożonych dokumentów na poparcie twierdzenia, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie mogła odnieść skutku w postaci wstrzymania jej wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że wniosek skarżącego nie zawierał argumentacji wystarczającej do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Sędzia Jacek Pruszyński