III FZ 602/21

Dnia 29 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 566/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r., I SA/Gl 566/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 9 lutego 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wojewódzki sąd administracyjny wskazał, że zarządzeniem z 26 kwietnia 2021 r. przewodniczący wydziału wezwał stronę skarżącą - do rąk jej pełnomocnika - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w w kwocie 100 zł, zakreślając termin siedmiodniowy pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencję obejmującą przedmiotowe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17 maja 2021 r., lecz należny wpis od skargi nie został uiszczony. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzucił naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. przez jego nieuprawnione zastosowanie, gdyż pełnomocnik spółki nigdy nie otrzymał zarządzenia z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach sprawy wynika, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, a przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i odpis odpowiedzi na skargę, które pełnomocnik strony skarżącej przy odbiorze podpisał (ZPO, k. 24). Subiektywne przeświadczenie pełnomocnika spółki o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz braku obowiązku uiszczenia wpisu. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie obaliła domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wspomnianego domniemania nie mogą obalić argumenty pełnomocnika, w których podnosi, że przesyłka zawierała wyłącznie odpis odpowiedzi strony przeciwnej na skargę. Należy bowiem przypomnieć, że strona należycie dbająca o własne sprawy zobligowana jest sprawdzić przy doręczeniu, czy zawartość adresowanej do niej przesyłki zgadza się z informacją na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jako dowód doręczenia zwracany jest nadawcy. W niniejszej sprawie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się odpowiednia adnotacja o zawartości koperty. Jak wynika z akt sprawy, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że mimo upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do których strona skarżąca została prawidłowo wezwana, spółka nie zastosowała się do wezwania i nie uzupełniła braków. W związku z powyższym sąd zasadnie odrzucił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.