III FZ 59/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 312/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 marca 2024 r. nr 1001-IEE.7192.1.2024.5.MOK w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

Postanowieniem z 23 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 312/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, odrzucił zażalenie S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 września 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 312/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. N. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 marca 2024 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Postanowieniem z 20 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia z 26 czerwca 2024 r. odrzucającego skargę skarżącego wniesioną od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 11 marca 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Odpis powyższego postanowienia wraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, został doręczony stronie za pośrednictwem poczty elektronicznej 7 października 2024 r. Pismem z 14 października 2024 r. skarżący wniósł samodzielnie sporządzone zażalenie na postanowienie z 20 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie na podstawie art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie skarżący wywiódł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Przy tym w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zdania pierwszego powołanego wyżej przepisu nie stosuje się wówczas, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, o czym stanowi § 2 powołanego art. 175 p.p.s.a. Skarżący wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej otrzymał informację o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Zażalenie na to postanowienie, pomimo prawidłowego pouczenia, skarżący wniósł osobiście. Pismo stanowiące zażalenie zostało wniesione bowiem w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego indywidualnym podpisem elektronicznym skarżącego. Skarżący nie jest adwokatem lub radcą prawnym, nie podnosił również w toku postępowania, aby dotyczyło go którekolwiek wyłączenie od obowiązku sporządzenia przedmiotowego zażalenia przez jedną z wymienionych profesji, ustanowione w art. 175 § 2 p.p.s.a. Obowiązek sporządzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej przez osobę spełniającą wymagane ustawowo kwalifikacje ma charakter bezwzględny. Tym samym czyni to zarzut skarżącego, dotyczący możliwości samodzielnej reprezentacji przed NSA, zarzutem niezasadnym. Natomiast zarzuty skarżącego dotyczące wyłączenia od orzekania asesora WSA A. G. nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia, ponadto podlegały one już wcześniej ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący wniósł do WSA zażalenie na postanowienie tego sądu odrzucające skargę kasacyjną. Zostało ono podpisane przez skarżącego. Zatem wniesiony środek zaskarżenia nie spełniał wymogu ustanowionego w art. 194 § 4 p.p.s.a., przez co podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.