III FZ 573/24

Dnia 10 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 160/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 marca 2023 r., nr SKO.EA/418/24/2023 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 19.09.2024 r. o sygn. I SPP/Kr 160/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi W. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 13.03.2023 r., nr SKO.EA/418/24/2023, wydaną w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 24.06.2024 r. 2. W aktach sprawy widnieje informacja, że postanowieniem z 24.06.2024 r. WSA w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 27.03.2024 r., oddalające wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które następnie zaskarżonym postanowieniem z 19.09.2024 r. WSA w Krakowie odrzucił na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) z uwagi na jego niedopuszczalność. 3. Na postanowienie z 19.09.2024 r. skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. W powołanej wyżej ustawie, w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w 15.08.2015 r., prawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.), nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że prawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata, zostało prawidłowo odrzucone – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. - z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. 4.2. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia. Sędzia NSA Stanisław Bogucki