III FZ 569/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2024 r. sygn. akt I SPP/Sz 123/23 w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr SKO/CZ/400/3240/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Sz 123/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) oddalił wniosek R. S. (dalej: Skarżący) o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia z dnia 29 marca 2024 r. w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: SKO) z dnia 30 sierpnia 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. Postanowieniem z dnia 29 marca 2024 r. WSA po rozpoznaniu sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 26 stycznia 2023 r. Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2024 r. Skarżący wniósł o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z dnia 29 marca 2024 r. "w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023" na słowa: "w sprawie wniosku Pana R. S. skierowanego do Rady Gminy [...] w celu podjęcia przez Radę Gminy [...] uchwały (decyzji) uznaniowej w sprawie całkowitego zwolnienia od opłat podatkowych gospodarstwa rolnego D. [...], w szczególności z uwagi na, barbarzyńskie, lewackie rażąco bezprawne kształtowanie sytuacji materialno-prawnej Pana R. S. przez funkcjonariuszy publicznych, w szczególności od barbarzyńskiego stanu wojennego wprowadzonego 13 grudnia 1981 r., kiedy to Pan R. S. wyraził stanowczy protest przeciwko wprowadzeniu barbarzyńskiego stanu wojennego 13 grudnia 1981 r., oczywiście barbarzyńskiego". Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek Skarżącego, uznając iż jest on bezzasadny. WSA podkreślił, że zmiana jakiej domaga się Skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a przedmiot zaskarżonej decyzji SKO został oznaczony prawidłowo. Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie powielając argumentację zawartą we wniosku o sprostowanie i uzupełnienie przedmiotu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10, niepubl.). Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Przywołany powyżej przepis mocą art. 166 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do postanowień. Zmiana przedmiotu sprawy nie mieści się w kategorii oczywistej omyłki lub niedokładności, tym bardziej błędu rachunkowego lub pisarskiego. Sprostowanie sentencji postanowienia nie może prowadzić do zmiany przedmiotu sprawy, czego w istocie oczekuje Skarżący. Ustalenie przedmiotu sprawy jest wynikiem przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa. W związku z tym nie może on być poprawiony lub uzupełniony w procedurze sprostowania orzeczenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.