III FZ 569/23

Dnia 28 listopada 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 636/20 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 września 2020 r., nr 0201-IEW1.4123.9.2019.ZQ w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 września 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 636/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie W. H. (dalej: skarżący) z 28 grudnia 2022 r. na postanowienie z 5 grudnia 2022 r. w przedmiocie sprostowania w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 września 2020 r., nr 0201-IEW1.4123.9.2019.ZQ w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji, powołując się na art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259, t.j. ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazał, że w przedmiotowej sprawie, zażalenie jako nieopłacone należało odrzucić. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał biegu terminu do opłacenia zażalenia, a wcześniejsze wnioski skarżącego były w sprawie badane już trzykrotnie. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 26 września 2023 r. skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił, że bezpodstawnie uznano wniosek prawa pomocy z dnia 13 lipca 2023 r. jakoby nie przerwał biegu terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia. Podnosi także, że Sąd nie odniósł się do nowych, istotnych okoliczności zaistniałych po rozpoznaniu wniosku o udzielenie prawa pomocy. Jako podstawę prawną zaskarżenia wskazał art. 220 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego polega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Pismem z 3 lipca 2023 r. wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia, wzywającego do uiszczenia wpisu od zażalenia z 28 grudnia 2022 r. Skarżący opłaty nie uiścił, a pismem z 13 lipca 2023 r. wystosował kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż zażalenie, jako nieopłacone, należało odrzucić. W uzasadnieniu postanowienia Sąd odniósł się do okoliczności, iż skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy trafnie oceniając, iż nie przerwał on biegu terminu do opłacenia zażalenia. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (zob. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09, czy z 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 578/14). Mając powyższe na uwadze, stosowanie do treści art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.