III FZ 555/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SPP/Gd 323/21 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r., I SPP/Gd 323/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw skarżącego od zarządzenia starszego referendarza sądowego tego Sądu z 2 marca 2022 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 12 marca 2018 r. w przedmiocie ulgi płatniczej. Sąd uznał, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku sprzeciwu poprzez jej podpisanie. Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając rażące naruszenie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), a także rażące naruszenie interesu społecznego i obywatelskiego oraz spowodowanie utraty zaufania do władzy publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego, w terminie wskazanym w wezwaniu stawił się w sądzie, gdzie nie mógł podpisać sprzeciwu w uwagi na konieczność wcześniejszego telefonicznego umówienia wizyty, o czym nie został pouczony. Wskazał, że nie posiada dodatkowego egzemplarza sprzeciwu, który mógłby podpisać i przesłać do sądu. Ponadto, w wezwaniu podano mu nieprawidłowy publikator ustawy, co uniemożliwiało odrzucenie sprzeciwu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6−8, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 marca 2022r., do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie bądź nadesłanie podpisanego sprzeciwu − w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Skarżący potwierdził odbiór wezwania 22 kwietnia 2022 r., jednakże − jak ustalił to sąd pierwszej instancji − przesyłkę należało uznać za doręczoną już 21 kwietnia 2022 r. Pierwsza awizacja tej przesyłki, w rozumieniu art. 73 p.p.s.a., miała bowiem miejsce 7 kwietnia 2022 r. (k. 16). Skarżący nie kwestionuje w zażaleniu daty doręczenia wezwania. Zakreślony termin, jak prawidłowo uznał sąd pierwszej instancji, upłynął bezskutecznie, gdyż w tym terminie skarżący nie podpisał sprzeciwu, ani nie wniósł do sądu podpisanego sprzeciwu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem odrzucił sprzeciw. Powyższej oceny nie mogą podważyć okoliczności podniesione przez skarżącego w zażaleniu, dotyczące przyczyny nieuzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, gdyż w niniejszym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił wniesiony przez skarżącego sprzeciw. Przedstawione przez skarżącego argumenty, dotyczące niemożności podpisania sprzeciwu, mogłyby być ewentualnie podnoszone w sprawie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.