III FZ 553/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1817/21, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.108.2021.3.JŻ, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1817/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 czerwca 2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.108.2021.3.JŻ, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że pomimo wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi inicjującej postępowanie w sprawie poprzez jej opłacenie, nie uzupełniono braków w zakreślonym terminie. W ocenie sądu, skoro strona była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi po wyczerpaniu postępowania w sprawie prawa pomocy i czynności tej nie dokonała, należało zastosować sankcję odrzucenia środka zaskarżenia. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 5 września 2022 r. skarżąca złożyła zażalenie, w treści którego zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym ustaleniu, jakoby nie złożyła skutecznie zażalenia w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy spełniła wszelkie wymogi formalne dla tego pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegało oddaleniu. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez wymaganej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w toku procesu sanowania braku fiskalnego skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne wyczerpano tok instancyjny w zakresie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych – w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2021 r., sygn. akt III SPP/Wa 464/21, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy (utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 16 listopada 2021 r.). W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została skarżącej doręczona 28 lipca 2022 r., co oznacza upływ ustawowego terminu do uiszczenia wpisu z końcem 4 sierpnia 2022 r. Brakująca opłata nie została uzupełniona przez stronę w zakreślonym ustawowo terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie przez sąd pierwszej instancji sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.