III FZ 543/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. S. o sprostowanie sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III FZ 543/25 w sprawie zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 387/23 w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia postanowień w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 maja 2023 r. nr SKO/CZ/400/2228/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia: oddalić wniosek.

Postanowieniem z 5 grudnia 2025 r. sygn. akt III FZ 543/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie R. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 6 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 387/23 w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 18 maja 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Pismem z 26 stycznia 2026 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z 5 grudnia 2025 r. sygn. akt III FZ 543/25. Skarżący zwrócił się o sprostowanie i uzupełnienie słów: "w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r." na słowa: "w sprawie wniosku Pana R. S. skierowanego do Rady Gminy [...] o podjęcie Uchwały (decyzji) (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie jest zasadny. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej (postanowienie NSA z 30 listopada 2022 r., sygn. akt III FZ 601/22). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domaga się skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a. Żądany przez skarżącego zakres sprostowania orzeczenia poprzez wskazanie innego przedmiotu sprawy administracyjnej, niż wynikający z zaskarżonej decyzji SKO w Szczecinie z 18 maja 2023 r., nie mieści się w dopuszczalnych granicach sprostowania, gdyż tak naprawdę skarżący domaga się zmiany podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne toczące się przed WSA w Szczecinie skargą na decyzję organu wydaną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego, jakoby opisany przez Sąd przedmiot sprawy był błędny. Wobec tego nie jest możliwe sprostowanie lub uzupełnienie sentencji orzeczenia o słowa podane we wniosku. Stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Tym samym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.