III FZ 543/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 387/23 w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia postanowień w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 maja 2023 r. nr SKO/CZ/400/2228/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 387/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wnioski R. S. o sprostowanie i uzupełnienie postanowień WSA w Szczecinie z 16 stycznia 2024 r., 14 sierpnia 2024 r. i 2 października 2024 r. wydanych w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Sz 387/23 ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 18 maja 2023 r. nr SKO/CZ/400/2228/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji, Skarżący domagał się sprostowania postanowień w ten sposób, aby były one wydane w przedmiocie wniosku do Rady Gminy W. o podjęcie uchwały (decyzji) w sprawie zwolnienia skarżącego od opłat podatkowych dotyczących gospodarstwa rolnego [...]. WSA w Szczecinie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące koniecznością sprostowania orzeczeń sądu. Sąd rozpoznaje bowiem skargę z 6 lipca 2023 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 18 maja 2023 r. wydaną, jak wynika z jej treści, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. Podkreślono, że Sąd bada zatem zaskarżony akt z punktu widzenia jego legalności i nie jest władny, aby go uzupełniać, prostować zawarte w nim sformułowania, bądź zmieniać jego przedmiot. Skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosków o sprostowanie i uzupełnienie postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (postanowienia) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przywołane przepisy mają odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez sąd postanowień (art. 166 p.p.s.a.), a także do zarządzeń przewodniczącego wydziału (art. 167 p.p.s.a). Z akt tej sprawy wynika, że w pismach z 9 lutego (błędnie wpisana data 9 stycznia) 2024 r., 9 września 2024 r. i 28 października 2024 r. Skarżący wniósł o sprostowanie i uzupełnienie postanowień odpowiednio z 16 stycznia 2024 r., 14 sierpnia 2024 r. i 2 października 2024 r. przez zmianę przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia, twierdząc, że przedmiot jego skargi nie dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r., ale wniosku o wydanie uchwały zwalniającej go od "opłat podatkowych" z tytułu gospodarstwa rolnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domagał się Skarżący nie mieściła się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem w istocie domagał się zmiany przedmiotu sprawy rozpoznawanej przez sąd pierwszej instancji. Tymczasem przedmiot ten prawidłowo został określony w oparciu o treść skargi, która bez wątpienia dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 18 maja 2023 r. nr SKO/CZ/400/2228/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Nie ma więc mowy o niedokładności, błędzie pisarskim albo rachunkowym lub innej oczywistej omyłce w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też podstawa do uzupełnienia orzeczeń Sądu, w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Samo przekonanie Skarżącego, o błędnym przedmiocie sprawy, nie jest przesłanką uzupełnienia postanowienia. W świetle przywołanych okoliczności, zaskarżone postanowienie o oddaleniu wniosków Skarżącego należało uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.