III FZ 54/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 170/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W.E. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 lipca 2021 r., nr 2401-IEE.711.635.2021.2/MP UNP: 2401-21-162621 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 listopada 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 170/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie W.E., zwanego dalej "Skarżącym", na postanowienie tego Sądu z 19 lipca 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 7 czerwca 2022 r., odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że art. 194 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 tej ustawy. W związku z tym uznał, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 170/22 – wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego tego Sądu z 7 czerwca 2022 r. – zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z powyższych uregulowań jednoznacznie zatem wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Wobec tego stwierdzić należało, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z 19 lipca 2022 r., bowiem od wydanego przez ten Sąd działający jako Sąd drugiej instancji postanowienia nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.