Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III FZ 520/26

Postanowienie NSA z 28 października 2026 r., III FZ 520/26 – odpowiedzialność podatkowa osób trzecich

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
28 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Wa 170/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 2 grudnia 2025 r. nr 1401-IEW4.4123.29.2025.11.KS w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

1. Postanowieniem z 31 marca 2026 r. III SA/Wa 170/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 grudnia 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."). 2. W uzasadnieniu wskazanego wcześniej postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 28 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do podania numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zaś na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 29 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane wcześniej wezwania wysłano w jednej przesyłce, która była dwukrotnie awizowana (6 lutego 2026 r. oraz 16 lutego 2026 r.). W związku z tym, że skarżący nie odebrał przedmiotowej przesyłki, uznano ją za doręczoną w ramach tzw. fikcji doręczenia 20 lutego 2026 r. W związku z tym termin na uzupełnienie braku formalnego oraz braku fiskalnego skargi upłynął 27 lutego 2026 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków skargi, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Pismem z 14 kwietnia 2026 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył zażalenie, w którym zakwestionował zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W piśmie podniesiono zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania, a to z powodu tego, że do uzupełnienia braków formalnych została wezwana błędnie strona skarżąca zamiast ustanowionego pełnomocnika procesowego. W zażaleniu wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu celem nadania biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. Na podstawie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie co wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawierała braki formalne w postaci niepodania numeru PESEL, a także nie został od niej uiszczony wpis. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 28 i 29 stycznia 2026 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków, jednocześnie wskazując, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki zawierającej wezwania w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania, pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił 20 lutego 2026 r., a zatem termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku upływał 27 lutego 2026 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych, do uzupełnienia których został wezwany. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W odniesieniu natomiast do argumentacji podniesionej w zażaleniu, dotyczącej tego, że wezwanie do uzupełnienia braków winno zostać doręczone pełnomocnikowi strony a nie bezpośrednio stronie, stwierdzić należy, że nie znajduje ona uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy, do skargi zostało co prawda dołączone pełnomocnictwo, jednak dokument ten upoważniał profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia w imieniu strony skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie do zastępowania strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego (pełnomocnictwo – k. 7 akt sprawy). Pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie złożono do akt sprawy dopiero wraz z zażaleniem z 14 kwietnia 2026 r. (pełnomocnictwo – k. 39 akt sprawy) a pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym złożono do akt sprawy dopiero wraz z pismem z 12 maja 2026 r. (pełnomocnictwo – k. 50 akt sprawy). Ze względu na powyższe zasadnie sąd pierwszej instancji wezwanie do uzupełnienia braków skargi wysłał bezpośrednio stronie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
2 października 2026
Hasła tematyczne
Koszty sądowe Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Sędziowie
Jan Rudowski /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny