III FZ 490/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2207/19 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 18.03.2022 r. o sygn. III SA/Wa 2207/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie W. Ł. (dalej: skarżący) na postanowienie tego Sądu z 9.02.2021 r. w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 15.07.2019 r., wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądnej treści. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie wskazał, że w sprawie zarządzeniem z 24 stycznia 2022 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 22 kwietnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł w sposób prawidłowy. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia zażalenia w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 24.02.2022 r. Sąd pierwszej instancji zauważył, że skoro w dokumentach urzędowych Sądu do dnia 7.03.2022 r. nie odnotowano wpłaty wpisu sądowego, należało uznać, że skarżący nie uiścił go w wyznaczonym terminie. Zażalenie nie zostało zatem opłacone i podlegało odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że nie doręczono mu zarządzenia z 24 stycznia 2022 r. (data wskazana przez skarżącego) oraz z 22 kwietnia 2021 r. (data wskazana przez skarżącego). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (w tym przypadku zażalenia), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (w tym przypadku wpis). W razie nieopłacenia skargi wzywa się wnoszącego, aby uiścił należny wpis, a niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy, w związku z powyższym prawidłowo wezwano go do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, z pouczeniem o terminie jego wykonania oraz rygorem nieuiszczenia wpisu. W terminie ustawowym siedmiu dni skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Skoro wpis od zażalenia nie został uiszczony w terminie, o jakim mowa w wezwaniu, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co prawidłowo uczynił WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela twierdzeń skarżącego, że nie zostało mu doręczone wezwanie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 22 kwietnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru powyższego wezwania, potwierdzone własnoręcznym podpisem skarżącego oraz datą - 24.02.2022 r. (karta 109 akt). Wezwanie to zostało również właściwie opisane, znajdują się na nim istotne informacje m.in. do kogo jest skierowane oraz czego dotyczy (wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie z 9.02.2021 r.) oraz konsekwencje niezastosowania się do wezwania. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.