Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III FZ 486/24

Postanowienie NSA z 27 listopada 2024 r., III FZ 486/24 – podatki od nieruchomości

Wynik

Uchylono zaskarżone postanowienie Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
27 listopada 2024
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 10/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2023 r., nr SKO Gd 3822/23 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w rubrum postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 10/24, w ten sposób, że w miejsce słowa "na postanowienie" wpisać prawidłowo "na decyzję".

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z 20 sierpnia 2024 r. o sygn. I SA/Gd 10/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. H. (dalej: Skarżący lub Strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 8 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 8 stycznia 2024 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu Strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 9 maja 2024 r. o sygn. I SPP/Gd 28/24 Starszy Referendarz Sądowy tego Sądu odmówił przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu Strony, postanowieniem z 17 czerwca 2024 r. WSA w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 czerwca 2024 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 8 stycznia 2024 r. Korespondencja sądowa została doręczona Stronie 3 lipca 2024 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął z końcem 10 lipca 2024 r. W dniu 9 lipca 2024 r. na konto bankowe WSA w Gdańsku wpłynął wpis sądowy w kwocie 200 zł, uiszczony przez A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka). W tytule przelewu umieszczono informację, że wpłacona kwota stanowi wpis sądowy od skargi na decyzję SKO Gd 3822/23 w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 10/24 w imieniu Skarżącego. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, wskazując, że tylko strona osobiście może skutecznie uiścić wpis sądowy. Zdaniem Sądu, w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu brak jest przepisów szczególnych stanowiących inaczej niż zasada określona w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który należy wykładać ściśle. Skoro ustawodawca w przywołanej ustawie nie przewidział wyjątku i nie wskazał wprost, że wpis sądowy może za stronę uiścić inny podmiot, uznać należy, iż tylko strona uprawniona jest do jego wniesienia. W uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia wskazano, że gdyby ustawodawca chciał dopuścić takie działanie dla innego podmiotu aniżeli strona zobowiązana do uiszczenia wpisu, wprowadziłby taki wyjątek do ustawy, analogicznie jak w przypadku art. 62b § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Pismem z 11 września 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie wywiedzionej skargi do merytorycznego rozpoznania. W uzasadnieniu środka odwoławczego Skarżący podkreślił, że nie jest uprawnione stwierdzenie, jakoby nie uiścił wpisu, skoro został on dokonany przez inny podmiot w jego imieniu. Wskazano, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na przebieg postępowania, bowiem stanowi kwestię wewnętrznych rozliczeń pomiędzy Skarżącym a Spółką. W ocenie Strony, Sąd nie ma prawa do ingerencji w relację tych podmiotów, a jedynie ma uprawnienie do weryfikacji, czy rzeczona opłata została uiszczona w prawidłowej wysokości i w ustawowym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Treść przywołanego przepisu wprowadza ogólną zasadę, po myśli której koszty postępowania obciążają stronę (oraz stosownie do art. 12 p.p.s.a. uczestników postępowania), w zakresie, w jakim są związane z ich udziałem w postępowaniu tak pierwszoinstancyjnym, jak i kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wykładnia gramatyczna art. 199 p.p.s.a., jak również innych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie pozwala przy tym na wyprowadzenie twierdzenia, jakoby z dyspozycji normy zawartej w przywołanym przepisie wynikała konieczność uiszczenia należnej opłaty przez stronę osobiście. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji wniosek taki nie wynika w szczególności z art. 214 § 1 p.p.s.a. Również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.) nie ograniczają kręgu podmiotów, które mogłyby skutecznie dokonać wpisu. W świetle poczynionych spostrzeżeń należy uznać za irrelewantną okoliczność, czy opłata zostaje wnoszona przez stronę osobiście, czy też przez działającą w jej imieniu osobę trzecią. Konieczne w tym zakresie pozostaje jedynie, aby przy dokonywaniu przelewu bankowego wskazać dane pozwalające na identyfikację sprawy, do której wpis jest uiszczany, oraz stronę, w imieniu której wpłata następuje. Sama okoliczność, że opłata nie została uiszczona bezpośrednio z osobistego rachunku bankowego strony, nie może prowadzić do odrzucenia środka zaskarżenia i stanowiącego tego konsekwencję zamknięcia drogi sądowej. Poza zakresem oceny sądu pozostaje również rodzaj relacji łączącej stronę z wpłacającym podmiotem trzecim, w szczególności wewnętrzne rozliczenia powstałe z tego tytułu. Powyższe doznaje potwierdzenia w art. 220 § 3 p.p.s.a. przewidującym sankcję odrzucenia środka zaskarżenia, od którego "pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis" (forma bezosobowa, niewskazująca podmiotu regulującego opłatę). Przyjęcie odmiennego praktyki stanowiłoby niedopuszczalne wprowadzenie warunku niewynikającego z ustawowej regulacji, co napiera szczególnego wymiaru zważywszy na skutek w postaci zamknięcia zainteresowanej stronie drogi do merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Prezentowane stanowisko wpisuje się w nurt prezentowany m.in. w postanowieniach tutejszego Sądu z 17 czerwca 2008 r. o sygn. II OSK 765/08, z 25 czerwca 2009 r. o sygn. I FZ 235/09 czy z 12 stycznia 2012 r. o sygn. I GZ 234/11, w tym z 1 października 2015 r. o sygn. akt II OZ 894/15 na gruncie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jak również pozostaje zbieżne z ocenami prawnymi wyrażonymi przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 2 grudnia 1999 r. o sygn. III RN 106/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 805 i w uchwale z 12 kwietnia 1995 r. o sygn. III CZP 40/95, OSNC 1995, nr 7-8, poz. 113, które jakkolwiek zapadły na kanwie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 1967 r. Nr 24, poz. 110 ze zm.), pozostają aktualne na kanwie analogicznej regulacji art. 199 i art. 214 § 1 p.p.s.a. (podobnie także P. Feliga [w:] M. Uliasz, P. Feliga, Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Komentarz, LEX 2024, art. 2, pkt 14, T. Demendecki, Rozstrzyganie o kosztach w sądowym postępowaniu cywilnym. Studium teoretycznoprawne, Łódź 2019, str. 45; K. Gonera [w:] Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Komentarz, wyd. IV, LEX 2011, art. 2, pkt 8). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jako rodzaj zaskarżonego aktu wskazał postanowienie organu zamiast decyzji. W związku z powyższym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
5 listopada 2024
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny