III FZ 471/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2024 r., sygn. akt I SPP/Łd 141/24 w przedmiocie wyłączenia referendarza sądowego w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 października 2023 r., nr KO.400.441.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 września 2024 r., I SPP/Łd 141/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek B. N. (dalej "Skarżąca") o wyłączenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. N., w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 13 października 2023 r., KO.400.441.2023, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. W ocenie sądu, Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę uzasadniającą wyłączenie wskazanego referendarza sądowego, a złożony wniosek jest wyrazem subiektywnej oceny Skarżącej o nieprawidłowym prowadzeniu przez referendarza sądowego postępowania. Wymieniony referendarz sądowy złożył oświadczenie, z którego wynika, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Na powyższe postanowienie, pismem z 8 października 2024 r. Skarżąca złożyła zażalenie, wskazując w nim, że "Sąd nie jest uprawniony do tego by oceniać subiektywne przeświadczenia strony (...)". W treści pisma zawarła wniosek o wyłączenie Sędziego NSA W. J., Sędzię WSA J. D., asesora WSA G. P., referendarza sądowego T. N. od orzekania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 § 1 p.p.s.a. do wyłączenia referendarza stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wyłączenia sędziego. Mający w tym zakresie odpowiednie zastosowanie art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, których spełnienie (choćby jednej) skutkuje wyłączeniem sędziego z mocy samej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie zaś do art. 20 p.p.s.a. wnoszący o wyłączenie obowiązany jest wskazać i uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia referendarza sądowego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego referendarza sądowego, którego wniosek dotyczy. W tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie znalazł obiektywnych okoliczności, dających podstawę do wyłączenia referendarza sądowego wskazanego przez stronę. Skarżąca nie wykazała istnienia żadnej okoliczności, która mogłaby rodzić wątpliwość co do bezstronności wymienionego referendarza sądowego. W złożonym wniosku wskazała, że jej zdaniem referendarz "wymusza składanie nieprawdziwych oświadczeń podważając oświadczenia woli w licznych swoich orzeczeniach", mimo że "oświadczeń woli nie można w żaden sposób podważyć". Z akt sprawy wynika, że referendarz sądowy, którego wyłączenia domagała się Skarżąca, złożył oświadczenie, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 p.p.s.a., ani inne tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Skarżąca nie wskazała w zażaleniu jakichkolwiek okoliczności i argumentów, które podważyłyby prawdziwość oświadczenia referendarza sądowego. Podkreślenia wymaga, że o wyłączeniu referendarza sądowego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Do wyłączenia referendarza niezbędne jest wykazanie istnienia którejś z okoliczności opisanych w art. 18 p.p.s.a., bądź też innej okoliczności tego rodzaju, która obiektywnie mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności. Wobec tego, nie zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku, a wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji należy uznać za zgodne z prawem. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.