III FZ 470/23

Dnia 30 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt I SPP/Wr 2/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 marca 2022 r., nr SKO 4121/53/2022 w przedmiocie uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 lipca 2023 r., I SPP/Wr 2/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie A.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 23 marca 2022 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej. W sprawie niniejszej zarządzeniem z 23 marca 2023 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że brak formalny wniosku - złożenie na urzędowym formularzu, nie został przez skarżącego uzupełniony. Sąd postanowieniem z 22 maja 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza. Doręczając odpis powyższego postanowienia pouczono skarżącego, że od przedmiotowego orzeczenia nie przysługuje środek zaskarżenia. Pismem z 16 czerwca 2023 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 22 maja 2023 r. Postanowieniem z 19 lipca 2023 r. sąd odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 22 maja 2023 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Z uwagi na to, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie skarżącego w tej sprawie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.