III FZ 468/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 352/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 16 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 352/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę D. J., zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 16 marca 2021 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten wskazał, że Skarżący wnosząc skargę na decyzję organu odwoławczego uiścił wpis w wysokości 200 zł. Jednakże wobec tego, że w przedmiotowej sprawie wpis od skargi na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 500 zł, Skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 300 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano Skarżącego do podania nr NIP. Pismem z 7 maja 2021 r. Skarżący uzupełnił brak formalny skargi, przesyłając numer PESEL. Kolejnym pismem z tej samej daty Skarżący poinformował, że dokonał dwóch wpłat na rachunek bankowy sądu w łącznej wysokości podanej w Zarządzeniu, tj. 300 zł (wpłata z 15 kwietnia 2021 r. w kwocie 200 zł oraz wpłata z 5 maja 2021 r. w kwocie 100 zł), załączając dowody wpłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." odrzucił skargę stwierdzając, że Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w tej części w jakiej nie uiścił brakującej kwoty tytułem wpisu od skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie. W jego uzasadnieniu podniósł, że jest ono krzywdzące ponieważ mając na względzie zarządzenie do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 300 zł Skarżący zrozumiał, że ma uiścić różnicę między kwotą podaną w ww. zarządzeniu (300 zł) a kwotą już wpłaconą tytułem wpisu od skargi (200 zł), czyli 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom Skarżącego, zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (karta 8 akt sądowych) nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazano w nim, że chodzi o "uzupełnienie wpisu sądowego" z podaniem jego podstawy prawnej, która co już wyżej cytowano wynosi 500 zł oraz kwoty brakującej, która należy uiścić tytułem jego uzupełnienia, tj. 300 zł. W zarządzeniu tym wskazano także termin i rygor wezwania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z porównania bowiem wpisu, o jakim mowa § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (500 zł) oraz kwoty, która została uiszczona przy wnoszeniu skargi (200 zł) wynika, że kwota 300 zł, o której uiszczenie wezwano Skarżącego stanowi brakującą jego część. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skoro Skarżący mimo wezwania nie uiścił wpisu w prawidłowej wysokości, a jednocześnie nie był zwolniony z kosztów sądowych, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.