III FZ 452/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SPP/Kr 170/25 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2025 r., nr SKO.EA/418/103/2025 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SPP/Kr 170/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw M. K. (dalej: "Skarżąca") od zarządzenia referendarza sądowego z 21 stycznia 2026 r. w sprawie ze skargi Skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 2 września 2025 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z 21 stycznia 2026 r., na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych na okoliczność wykazania stanu majątkowego i możliwości płatniczych, w terminie siedmiu dni, pod rygorem procedowania w oparciu o posiadane akta. Jak dalej wskazał Sąd, sprzeciw nie przysługuje w niniejszej sprawie, ponieważ przepisy p.p.s.a. nie przewidują środka zaskarżenia od zarządzenia referendarza w przedmiocie wezwania wnioskującego o przyznanie prawa pomocy do uzupełnienia braków formalnych wniosków oraz do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów (art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, pismem z 15 maja 2025 r. Skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W piśmie uzupełniającym z 16 lipca 2026 wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Jak wynika z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a., do czynności, o których mowa w art. 258 § 1 p.p.s.a., należy w szczególności wzywanie stron do uzupełnienia braków formalnych wniosków, a także do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Pismo z 21 stycznia 2026 r. stanowiło zatem czynność określoną w art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie trafnie uznał, że skoro zaskarżone pismo jest czynnością określoną w art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a., to nie przysługuje od niego sprzeciw. Sprzeciw przysługuje bowiem tylko od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 143/15). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie nie podważa tej oceny. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.