III FZ 442/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.P. i M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 lipca 2026 r. sygn. akt I SPP/Go 78/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R.P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 6 czerwca 2022 r. znak SKO-2837/654-P/22 w przedmiocie podatku rolnego za 2022 r. p o s t a n a w i a oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 lipca 2026 r., sygn. akt I SPP/Go 78/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie R.P. i M.P. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 października 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego, w sprawie ze skargi skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z 6 czerwca 2022 r., nr SKO-2837/654-P/22 w przedmiocie podatku rolnego za 2022 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że R.P. osobiście oraz jako pełnomocnik M.P., nie uiścił - mimo wezwania - należnego wpisu od zażalenia w wyznaczonym terminie (tj. do 6 lipca 2026 r.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie, R.P. we własnym imieniu oraz jako pełnomocnik M.P., złożył zażalenie z 6 sierpnia 2026 r. Wniósł w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym, o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie dla skarżących pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek zażalenia, od którego nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego zażalenie, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu zażalenie podlega odrzuceniu. W tej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 12 czerwca 2026 r. wezwano R.P., do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia przesłany został na adres skarżącego i doręczony 29 czerwca 2026 r. (k. 130 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy, w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesione zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że autor zażalenia poprzestał na samym zarzuceniu niezgodności zaskarżonego postanowienia ze stanem faktycznym i prawnym, nie przedstawiając jakiejkolwiek argumentacji wskazującej, na czym miałaby polegać wskazana niezgodność ani nie kwestionując ustalonej w sprawie okoliczności nieuiszczenia wpisu. Tymczasem z akt sprawy nie wynikają żadne okoliczności wyłączające obowiązek uiszczenia opłaty lub podważające prawidłowość wezwania do jej wniesienia. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że odrzucenie zażalenia nastąpiło z naruszeniem art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnośnie wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w niniejszym postępowaniu - w tym zakresie orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z akt sprawy wynika, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 sierpnia 2026 r. w pkt 3 odnotowano wniosek skarżącego i z uwagi na tożsamą treść z poprzednim wnioskiem o przyznanie prawa pomocy dołączono kopię zażalenia do akt sprawy o sygn. akt I SPP 28/26, bez nadawania w/w wnioskowi odrębnego biegu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż brak fiskalny nie został uzupełniony przez skarżących w wyznaczonym terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.