III FZ 435/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1461/21 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2021 r. znak 1201-IEW-1.4120.1.2021.25 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2022 r. o sygn. akt I SA/Kr 1461/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 31 sierpnia 2021 r. znak: 1201-IEW-1.4120.1.2021.25 i zasądził od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1461/21 WSA sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyżej wymienionym wyroku, w ten sposób, że po numerze decyzji "1201-IEW-1.4120.1.2021.25" dopisał numer drugiej zaskarżonej decyzji "1201-IEW-1.4123.4.2021.13" oraz w miejscu "w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r." dopisał "oraz podatku od towarów i usług za XII 2014 oraz I i III 2015 r." W uzasadnieniu tego postanowienia WSA wskazał, że w komparycji wyroku WSA z dnia 3 sierpnia 2022 r. omyłkowo nie wpisano numeru i przedmiotu decyzji zaskarżonej w sprawie I SA/Kr 1462/21, które zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. i prowadzone pod sygn. I SA/Kr 1461/21. Zażalenie od tego postanowienia wywiódł Dyrektor IAS, w którym zarzucił naruszenie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: P.p.s.a.) poprzez taką zmianę uzasadnienia wyroku, która nie ma charakteru sprostowania i nie dotyczy oczywistej omyłki pisarskiej, a w rzeczywistości stanowi rozszerzenie przedmiotu orzekania. W ocenie Dyrektora IAS nie jest to wbrew stanowisku WSA "omyłka oczywista, wykrywalna na pierwszy rzut oka w zestawieniu z pobieżną lekturą akt sprawy". Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą "sprostowanie z urzędu niedokładności, błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek odnosi się jedynie do omyłek natychmiast rozpoznawalnych i wynikających jednoznacznie z treści orzeczenia czego nie można stwierdzić w omawianej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 P.p.s.a.). Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik..., red. M. Szymczak, t. 1, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Taka sytuacja, nie zachodziła w niniejszej sprawie. Jak słusznie zauważył autor zażalenia, nie podlega sprostowaniu niezamieszczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów i przedmiotu zaskarżenia. Sprostowanie wyroku nie może bowiem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06, niepubl.). Zmiana przedmiotu, a tym bardziej rozszerzenie przedmiotu rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako omyłka, a tym bardziej oczywista. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Sprostowanie nie może natomiast prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W konsekwencji nie można stwierdzić, że sprostowane fragmenty sentencji wyroku stanowią oczywistą omyłkę. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.