III FZ 417/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 864/25, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 30 stycznia 2025 r., nr SKO.4100.262.2024, w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania

Postanowieniem z 10 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 864/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 30 stycznia 2025 r., nr SKO.4100.262.2024, w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skarga skarżącego nie zawierała oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji Przewodnicząca Wydziału III wezwała skarżącego, działającego przez pełnomocnika, do usunięcia tego braku formalnego poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 19 maja 2025 r., jednak brak ten nie został usunięty w zakreślonym terminie. Termin do dokonania wskazanej czynności, liczony zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), upłynął w dniu 26 maja 2025 r. Mając na uwadze powyższe, sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, skarżący, działając przez pełnomocnika, pismem z 23 lipca 2025 r. (data nadania) wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając je w całości. Wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1965,60 zł wraz z odsetkami, oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając środek zaskarżenia, podał, iż nie zrozumiał treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych w zakresie oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Niezależnie od powyższego w treści zażalenia przedstawił również argumentację odnoszącą się do zasadności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przy ocenie zarzutów zażalenia, wniesionego przez skarżącego zasadne jest powołanie postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 zgodnie z którym: niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do tego wezwania. Należy jednak zaznaczyć, że określony w art. 215 § 1 p.p.s.a. wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia jest spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi lub w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania wartości, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynika z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2008 r., sygn. akt I GSK 885/07). Oznacza to, że ustalenie czy została podana wartość przedmiotu zaskarżenia wymaga każdorazowo oceny. Artykuł 215 § 1 p.p.s.a. nie reguluje, w którym miejscu pisma procesowego oraz w jaki sposób winna być wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia. Niemniej wymaga, żeby "w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (...) podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty". Dodatkowo, skarga, jako pismo w postępowaniu sądowym, stanowi jedną całość, kolejność umieszczenia elementów skargi nie decyduje o zachowaniu przez nią wymogów formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a.). W świetle tych wniosków obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia należy uznać za spełniony w sytuacji, gdy na podstawie dowolnej części skargi można ustalić tę kwotę. W niniejszej sprawie skarżący zastępowany przez pełnomocnika został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu, sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowieniem z 10 lipca 2025 r. odrzucił skargę. Co prawda, skarżący w swojej skardze nie wskazał wprost wartości przedmiotu zaskarżenia w jednej kwocie, niemniej wynikała ona z treści skargi, gdyż w niniejszej sprawie skarżący wskazał w skardze, że zaskarża w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 30 stycznia 2025 r., nr SKO.4100.262.2024, w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z załączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, że decyzją Wójta Gminy Staroźreby z 4 listopada 2024 r., nr RR.GO.3137.2.46.2022/2023/2024, określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zamieszkałej, położonej w miejscowości W., gmina S.; za okres od 1 grudnia 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r. w łącznej wysokości 1263,60 zł, za okres od 1 września 2022 r. do 30 listopada 2022 r. w łącznej wysokości 280,80 zł oraz za kres od 1 grudnia 20222 r. do 28 lutego 2023 r. w łącznej wysokości 421,20 zł. SKO w Płocku zaskarżoną decyzją z 30 stycznia 2025 r., nr SKO.410.262.2024 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Staroźreby z 4 listopada 2024 r. W tej sytuacji brak oznaczenia w części wstępnej skargi wartości przedmiotu zaskarżenia, gdy wartość ta wynikała pośrednio z treści skargi, a sąd dysponował kompletnymi aktami administracyjnymi, w tym decyzją wymiarową, nie uniemożliwiał, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia wysokości wpisu stosunkowego i nadania skardze dalszego biegu (por. postanowienia NSA z 20 czerwca 2024 r., I FZ 127/21, oraz z 19 października 2019 r., I FZ 242/22). W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły przestanki do wzywania skarżącego na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Konsekwencją tego jest brak podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z powodu niewykonania tego wezwania. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.