III FZ 416/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Łd 138/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 9 października 2025 r. nr KO.4117.189.2025 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 138/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 9 października 2025 r., nr KO.4117.189.2025 w przedmiocie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd pierwszej instancji jako podstawę odrzucenia skargi wskazał art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy WSA w Łodzi podał, że postanowieniem z 9 października 2025 r. SKO w Skierniewicach uchyliło wydane wobec skarżącego postanowienie Wójta Gminy Z. z 7 sierpnia 2025 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o umorzenie zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi bez rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu 13 października 2025 r. i zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący 12 listopada 2025 r. złożył w Urzędzie Gminy Z. trzy pisma, które zostały przesłane do SKO w Skierniewicach. Dwa z nich zostały złożone w formie skanów, ponadto nie wynikało z nich jednoznacznie żądanie strony. W związku z tym, pismem z 12 grudnia 2025 r. SKO w Skierniewicach wezwało stronę do uzupełnienia braków formalnych wniesionych podań. W dniu 19 grudnia 2025 r. do SKO w Skierniewicach wpłynęła odpowiedź skarżącego, z której wynikało, że podatnik domaga się rozstrzygnięcia przez WSA w Łodzi sprawy dotyczącej zasadności obciążenia go opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący nie wskazał jednak, że pisma złożone w dniu 12 listopada 2025 r. należy traktować jako skargę na postanowienie SKO w Skierniewicach. Dodatkowo w dniu 22 grudnia 2025 r. do SKO w Skierniewicach wpłynęło, przekazane przez Wójta Gminy Z., pismo skarżącego oraz E. B. z 3 grudnia 2025 r. oraz pismo z datą wpływu do urzędu 11 grudnia 2025 r., zaadresowane m.in. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z 23 stycznia 2026 r. SKO w Skierniewicach wezwało skarżącego do ostatecznego sprecyzowania żądania, tj. czy jego intencją jest przekazanie jego pism do WSA w Łodzi. Na to wezwanie skarżący odpowiedział pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym 30 stycznia 2026 r., które zostało przekazane do WSA w Łodzi. Zarządzeniem z 8 kwietnia 2026 r. skarżący został wezwany do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 20 kwietnia 2026 r., skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał postanowienie SKO w Skierniewicach z 9 października 2025 r., nr KO.4117.189.2025 oraz pismo, wraz z którym SKO przekazało do Sądu akta sprawy. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał m.in. że skarga na postanowienie SKO w Skierniewicach z 9 października 2025 r., nr KO.4117.189.2025, nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 stycznia 2026 r., została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Termin do wniesienia skargi zaczął swój bieg w dniu 14 października 2025 r., a zakończył w dniu 12 listopada 2025 r. Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżący w dniu 12 listopada 2025 r. wniósł do Urzędu Gminy Z. pisma, które zostały następnie przekazane do SKO w Skierniewicach, zaś organ drugiej instancji wezwał ich autora do wskazania jaka jest ich intencja. Wśród zasugerowanych przez organ możliwości znalazło się m.in. uznanie, że stanowią one skargę na postanowienie SKO w Skierniewicach z 9 października 2025 r. (pkt 3 pisma z 12 grudnia 2025 r., k. 79 akt administracyjnych). W odpowiedzi na powyższe strona wprost odrzuciła jednak możliwość takiego potraktowania przedmiotowych pism. Dlatego żadne z tych pism nie mogło zostać uznane za skargę na postanowienie z 9 października 2025 r., nr KO.4117.189.2025. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. W treści pisma zatytułowanego "skarga kasacyjna" przedstawił argumentację dotyczącą postępowania przed SKO w Skierniewicach przedkładając "56 kart" jako załączniki do zażalenia. Wniósł o "odrzucenie postanowienia" w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dnia od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie złożenia skargi na postanowienie SKO w Skierniewicach z 9 października 2025 r. (str. 3 postanowienia - k. 32 akt administracyjnych). Ww. postanowienie zostało mu doręczone 13 października 2025 r. elektronicznie na adres doręczeń w systemie e-Doręczeń. Termin do wniesienia skargi zaczął swój bieg 14 października 2025 r., a zakończył w dniu 12 listopada 2025 r. Pismo stanowiące skargę skarżący nadał w placówce pocztowej w dniu 30 stycznia 2026 r. Datę nadania skargi potwierdza stempel na kopercie znajdującej się w aktach sprawy (k. 3 akt sądowych). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skardze nie można było nadać biegu, albowiem została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzuceniem. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji odniósł się do pism złożonych przez skarżącego w dniu 12 listopada 2025 r. do Urzędu Gminy Z., wskazując, że sam skarżący odrzucił możliwość ich potraktowania jako skargi na postanowienie SKO z 9 października 2025 r. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne podnoszenie zarzutów dotyczących postępowania przed organami administracyjnymi, gdyż na obecnym etapie postępowania rozpoznawane jest wyłącznie zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.