III FZ 415/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1174/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1174/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. S., zwanej dalej "Skarżącą", wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 marca 2022 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postanowienie, którego dotyczy wniosek Skarżącej, nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności), bowiem dotyczy ono utrzymania w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynności egzekucyjne. Takie rozstrzygnięcie, z uwagi na swój odmowny charakter, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu. Sąd podkreślił, że postanowienie, którego wstrzymania domaga się Skarżąca nie jest dla niej źródłem obowiązku, gdyż nie nakłada na nią żadnych powinności określonego zachowania. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym sformułowała wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia podkreślić należy, że zasadą jest, iż wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania, nie określa ono bowiem obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Zgodzić się zatem należy z Sądem pierwszej instancji, że zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności i tym samym nie można orzec o jego wstrzymaniu. Do innej niż powyższa ocena nie prowadzą twierdzenia zawarte we wniesionym środku zaskarżenia dotyczące obawy sprzedaży należącej do Skarżącej nieruchomości. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.