III FZ 413/22

Dnia 18 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1539/21 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.10.2021.2.IB w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 9.09.2021 r. o sygn. III SA/Wa 1539/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. S. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 14.04.2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.10.2021.2.IB, wydane w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) 2. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. 2.1. Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. 2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie, do którego odnosi się wniosek o wstrzymanie wykonania, dotyczy oddalenia skargi na czynności egzekucyjne. Postanowienie to ani postanowienie je poprzedzające nie nakładają na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak im zatem przymiotu wykonalności, czyniąc wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia niemożliwym. Ponadto WSA w Warszawie wskazał, że skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jej wniosku ani też nie uzasadniła swojego żądania. 3. Stanowisko skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3.1. Skarżąca zaskarżyła opisane powyżej postanowienie w całości. Wskazała, że nie zgadza się z postanowieniem WSA w Warszawie i podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Skarżąca w skardze domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego tą skargą postanowienia w przedmiocie oddalenie skargi na czynność egzekucyjną. Jest zasadą, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wobec powyższego stwierdzić należy, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż postanowienie Dyrektora IAS w Warszawie nie nadaje się do wykonania. Wynika to zarówno z jego zakresu, jak i charakteru prawnego. Podkreślić należy, że nie określa ono obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. 4.2. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sędzia NSA Stanisław Bogucki