III FZ 404/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy z zażalenia T.sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 12/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T.sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 października 2021 r. nr. [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2023 r., I SA/Kr 12/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. Sp. z o.o. w B.(dalej: spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 października 2021 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2022 r. spółka została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2022 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane prokurentowi skarżącej spółki, jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 12 i 20 grudnia 2022 r. (stemple z datami na kopercie) nie odebrał on przesyłki z wezwaniem. Z zapisu urzędowego z dnia 24 stycznia 2023 r. wynika, że wpis nie został uiszczony. Na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sąd pierwszej instancji uznał, że przesyłka została doręczona stronie skarżącej w dniu 26 grudnia 2022 r., a termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 2 stycznia 2023 r. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu co potwierdza zapis urzędowy z dnia 24 stycznia 2023 r. Zatem brak fiskalny skargi nie został, pomimo wezwania, uzupełniony w terminie. Sąd zaznaczył, że spółka nie może powoływać się na prawo pomocy bowiem postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt I SPP/Kr 31/22 starszy referendarz sądowy oddalił wniosek o prawo pomocy, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt I SPP/Kr 31/22. Na powyższe postanowienie odrzucające skargę spółka w terminie wniosła zażalenie zarzucając naruszenie: - art. 73 p.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, że przesyłka sądowa została doręczona skarżącej dnia 26 grudnia 2022 r. w sytuacji, gdy nie pozostawiono żadnego awiza w skrzynce pocztowej skarżącej, - art. 73 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że powtórne awizo zostało pozostawione w prawidłowy sposób w sytuacji, gdy pierwsza próba doręczenia przesyłki sądowej miała miejsce w dniu 12 grudnia 2022 r., a kolejna próba doręczenia przesyłki sądowej miała miejsce dnia 20 grudnia 2022 r., a więc po upływie 8 dni od pierwszego awiza, - art. 73 p.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, że przesyłka sądowa została doręczona skarżącej dnia 26 grudnia 2022 r., gdy powtórne awizo zostało pozostawione dnia 20 grudnia 2022 r., a więc doręczenie przesyłki sądowej powinno nastąpić po upływie 7 dni tj. w dniu 27 grudnia 2022 r., - art. 220 § 3 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a w konsekwencji odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący nie wiedział, iż sąd wzywa go do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł. W zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz przekazania sprawy temu sądowi do merytorycznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, w tym skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że termin doręczenia upłynął 26 grudnia 2022 r. Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. należy bowiem uznać, że termin, o którym mowa w § 1 tego przepisu upłynął 27 grudnia 2022 r. Termin czternastu dni od próby pierwszego doręczenia upływałby 26 grudnia, ale 26 grudnia 2022 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, dlatego termin upłynął dopiero kolejnego dnia (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że termin do uiszczenia wpisu upłynął 3 stycznia 2023 r. Zgodnie z aktami sprawy, do dnia 24 stycznia nie został uiszczony wpis od skargi, co stanowi brak formalny i obliguje sąd do jej odrzucenia (por. art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jeśli chodzi o próbę obalenia fikcji doręczenia na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, to przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OZ 275/21). Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.